SN nie wznowi z urzędu sprawy skazanego, nominacja sędziego nie czyni składu wadliwym

K. S. wskazanymi wyżej prawomocnymi wyrokami został skazany za czyn z

art. 280 § 1 k.k. i art. 278 § 1 k.k. oraz art. 276 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11

§ 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Do

Sądu Najwyższego wpłynęło pismo skazanego dotyczące wznowienia

postępowania w jego sprawie, w którym zasygnalizował, iż jego zdaniem Sąd

Okręgowy w Koszalinie rozpoznający sprawę w pierwszej instancji był nienależycie

obsadzony, gdyż w jego składzie zasiadała sędzia X.Y. (nazywana przez

wymienionego neo-sędzią).

III KO 77/26

2

Wbrew sugestii skazanego, nie zachodzą w niniejszej sprawie podstawy do

wznowienia wskazanego wyżej postępowania z urzędu. Zauważyć bowiem należy,

że kwestie stricte ustrojowe związane z procedurą nominacyjną sędzi X.Y. nie

mogą w ogóle prowadzić do wniosku, aby sąd z jej udziałem był nienażycie

obsadzony, w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. W świetle przepisów Konstytucji

RP nie ma podstaw do twierdzenia, że orzekanie przez jakiegokolwiek sędziego

powołanego na podstawie jej przepisów prowadzi eo ipso do uchybienia w postaci

nienależytej obsady sądu, z powodu samego tylko faktu powołania na urząd w

określonym trybie. Tego rodzaju rozumowanie ma charakter logicznej antynomii i w

realiach ustrojowo procesowych prowadzi ad absurdum. Tylko bowiem tak można

ocenić twierdzenie, że wydanie orzeczenia przez określonego sędziego zawsze

będzie dotknięte nieusuwalną wadą, dyskwalifikującą zarówno to orzeczenie, jak i

wszystkie inne, w których wydaniu uczestniczył. Nienależyta obsada sądu, o której

mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., może być więc sensownie łączona jedynie z

wadliwością ukształtowania składu w sensie ilościowym, względnie z

ukształtowaniem składu przez sędziów, którzy nie mieli ustrojowych kompetencji do

rozpoznawania określonych kategorii spraw. Takie też było utrwalone przez lata

orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym zakresie (zob. np. uchwałę SN z 24 maja

1995 r., I KZP 15/95, wyrok SN z 24 sierpnia 2011 r., III KK 213/11).

Uwzględniając powyższe trzeba zatem stwierdzić, że skazany w złożonym

wniosku, nie przedstawił jakichkolwiek realnych argumentów, mogących – poprzez

pryzmat podstaw wznowienia postępowania – podważyć z urzędu wydane wobec

niego prawomocne rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy należało zarządzić jak wyżej.

[J.J.]

[a.ł]

III KO 77/26

3