SN nie przyjął wniosku skazanego o wznowienie, bo był oczywiście bezzasadny

W dniu 17 marca 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęły pisma skazanego

R. J. , w których wnosił o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu, przy czym wynikało z

nich także, że wiązać się to ma ze wznowieniem postępowania karnego

zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2023

III KO 89/26

2

r., sygn. akt II AKa 221/23. Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2026 r. wezwano

skazanego do udzielenia w terminie 7 dni informacji, jakie to okoliczności,

wskazane w art. 540 oraz art. 540 a i b k.p.k. mają stanowić podstawę wniosku o

wznowienie postępowania, a nadto poinformowano, że złożony przez skazanego

wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu jest jednocześnie wnioskiem o

wznowienie postępowania. Wypełniając nałożony obowiązek, skazany nadesłał

pismo, w którym wskazał powody, uzasadniające w jego przekonaniu, konieczność

wznowienia postępowania.

W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że wyrokiem Sądu Okręgowego

w Tarnowie z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I K 1/23, utrzymanym w mocy

wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2023 r., sygn. akt II

AKa 221/23, skazany został uznany z winnego popełnienia kilku przestępstw, przy

czym argumenty podnoszone w piśmie skazanego odnoszą się wyłącznie do czynu

popełnionego na szkodę A. G. , za który wymierzono skazanemu karę 2 lat i 6

miesiecy pozbawienia wolności.

Uzasadniając potrzebę wznowienia postępowania we wskazanym zakresie,

skazany przedstawia własną wersję zdarzenia utrzymując, że:

- krytycznego dnia, tj. 25 maja 2022 r. w ogóle nie było go w B., tj. mieście, w

którym miało dojść do przestępstwa;

- zeznania pokrzywdzonego, stanowiące zasadniczą podstawę ustaleń faktycznych

są niewiarygodne, a w rzeczywistości są fałszywe,

- funkcjonariusze policji nakłonili pokrzywdzonego do złożenia fałszywych zeznań,

- nagrania monitoringu miejskiego nie zarejestrowały wizerunku skazanego, co

zostało zignorowane przez organy ścigania i sąd.

Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia przyjęcia

wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego przez skazanego, bez

wzywania do usunięcia jego braków formalnych, w szczególności poprzez

sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata albo radcę prawnego oraz

uiszczenie opłaty, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność.

III KO 89/26

3

Owa oczywista bezzasadność zachodzi wówczas, gdy żadna z przywoływanych we

wniosku okoliczności nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania, o

których mowa w Rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego.

Analiza treści pisma skazanego wskazuje, że argumenty w nim zawarte

stanowić miały uzasadnienie do wznowienia postępowania na podstawie art. 540 §

1 pkt 1 i 2 k.p.k.

Twierdzenie, że w toku postępowania dopuszczono się przestępstwa poprzez

złożenie fałszywych zeznań i nakłanianie do składania fałszywych zeznań odnosić

można do przepisu art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., który stanowi, że postępowanie

wznawia się, jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a

istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść

orzeczenia. Do wzruszenia prawomocnego orzeczenia w drodze wznowienia

postępowania nie wystarcza jednak przekonanie skarżącego, że w związku z

postępowaniem opuszczono się przestępstwa. Z art. 541 § 1 k.p.k. wynika bowiem,

że czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., musi być stwierdzony

prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść

z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 – 11 lub w art. 22 k.p.k. Jak

łatwo zauważyć, skazany nie przedstawia żadnego wyroku skazującego, nie

powołuje się też na przeszkody, które uniemożliwiają wydanie stosownego

orzeczenia.

Inną ewentualną podstawę wznowienia postępowania przewiduje przepis art.

540 § 1 pkt 2 k.p.k. – jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub

dowody wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu. Również i ta przesłanka

nie uzasadnia żądania wniosku skazanego, ponieważ nie odwołuje się on do

żadnych nowych faktów i dowodów. Lektura treści uzasadnienia wyroku Sądu

pierwszej instancji, apelacji i uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego wskazuje, że

kwestie związane z oceną dowodów, w szczególności zeznań świadków, w tym

pokrzywdzonego, wpływu policjantów na treść wypowiedzi procesowych

pokrzywdzonego i jego matki oraz monitoringu miejskiego stanowiły istotę

postępowania przed sądami powszechnymi. Oznacza to, że wniosek o wznowienie

postępowania nie wskazuje na żadne nowe fakty lub dowody, ujawnione po

III KO 89/26

4

wydaniu orzeczenia i w rzeczywistości sprowadza się do kwestionowania oceny

dowodów i dokonanych ustaleń faktycznych, co może stanowić uzasadnienie

apelacji, która przecież została rozpoznana, a nie nadzwyczajnego środka

zaskarżenia, jakim jest wniosek o wznowienie postępowania.

Oczywista bezzasadność wniosku skazanego uczyniła zbędnym wyznaczenie

mu obrońcy z urzędu w celu dopełnienia wymogu formalnego wynikającego z art.

545 § 2 k.p.k.

Kierując się powyższym, orzeczono jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]