Pełnomocnik oskarżycieli chciał kosztów skargi od oskarżonego. Wniosek przedwczesny

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt III KS 28/25,

oddalił skargę obrońcy oskarżonego E. L. od wyroku kasatoryjnego Sądu

Okręgowego w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 1468/24 i

kosztami postępowania skargowego obciążył oskarżonego.

Następnie pełnomocnik oskarżycieli prywatnych – J.K. i G.K. zwrócił się o

„zasądzenie kosztów postępowania skargowego od oskarżonego na rzecz

oskarżycieli prywatnych, w tym kosztów obrony według norm przepisanych”. Nie

podał przy tym podstawy prawnej tego żądania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

III KS 28/25

2

Odnosząc się do tego wystąpienia, w pierwszej kolejności należy zauważyć,

że niezrozumiałe jest żądanie kosztów obrony, skoro autor wniosku, radca prawny,

reprezentuje oskarżycieli prywatnych, a nie oskarżonego. Nie jest też jasne,

dlaczego pełnomocnik wystąpił o zasądzenie kosztów w sytuacji, gdy w

postępowaniu skargowym nie przejawił żadnej aktywności. Ważniejsza wszakże

jest okoliczność, że przedmiotowy wniosek jest przedwczesny, czego nie zmienia

zawarte w postanowieniu Sądu Najwyższego orzeczenie o obciążeniu oskarżonego

kosztami postępowania skargowego, na tym etapie postępowania niemogące

odnosić się do poniesionych przez stronę przeciwną kosztów zastępstwa

procesowego. Art. 626 § 1 k.p.k. stanowi, że kto, w jakiej części i zakresie ponosi

koszty procesu (należą do nich m.in. uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu

ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika – art. 616 § 1 k.p.k.),

sąd określa w orzeczeniu kończącym postępowanie. Sąd Najwyższy

niejednokrotnie wskazywał, że orzeczenie wydane na skutek rozpoznania skargi, o

której mowa w art. 539a § 1 k.p.k., nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie

karne, skoro przesądza jedynie na jakim etapie – pierwszoinstancyjnym czy

odwoławczym – to postępowanie będzie się dalej toczyło. W konsekwencji w

orzeczeniu, o którym mowa w art. 539e § 2 k.p.k., nie zamieszcza się

rozstrzygnięcia co do poniesionych przez stronę kosztów zastępstwa procesowego

(zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30 stycznia 2019 r., V KS 28/18;

z dnia 21 listopada 2024 r., I KS 36/24; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja

2024 r., IV KS 13/24; także D. Świecki, [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom II.

Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el 2025, t. 38-40 do art. 539a).

Zgodnie ze wspomnianym art. 626 § 1 k.p.k. decyzja w tym przedmiocie należy do

sądu wydającego orzeczenie kończące postępowanie, w realiach niniejszej sprawy

do Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, któremu

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie sprawa oskarżonego

E.L. została przekazana do ponownego rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[WB]

[r.g.]

III KS 28/25

3