Sąd Najwyższy oddalił skargę na uchylenie uniewinnienia w sprawie o naruszenie ciała

M.M. został oskarżony o to, że, w dniu 21 czerwca 2022 r., w R., przy ul. […],

działając wspólnie i w porozumieniu z K.Z. spowodował u M.P. obrażenia ciała w

postaci stłuczenia twarzy, lewego ramienia, powłok klatki piersiowej po stronie lewej,

prawego uda, okolicy lędźwiowej oraz krwiaków lewego ramienia, które

III KS 28/26

2

spowodowały naruszenie czynności narządu ciała trwające nie dłużej niż 7 dni, tj. o

czyn z art. 157 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt II K

607/23, uniewinnił M.M. od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez

pełnomocnika oskarżyciela prywatnego, wyrokiem z dnia 18 marca 2026 r., sygn.

akt III Ka 710/25, uchylił wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej oskarżonego

M.M. i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do

ponownego rozpoznania.

Obrońca M.M. wniósł skargę na powyższy wyrok Sądu odwoławczego.

Zaskarżył go w całości i zarzucił „naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. zdanie drugie w zw.

z art. 454 § 1 k.p.k., polegające na uchyleniu wyroku Sądu Rejonowego Rzeszowie

Wydział II Kamy z dnia 22 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 607/23 i

przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w wyniku błędnego uznania, że

takie rozstrzygnięcie jest konieczne ze względu na regułę ne peius, tj. z uwagi na

zakaz wydania wyroku skazującego wobec oskarżonego, który został uniewinniony

w pierwszej instancji, co jest następstwem uznania przez Sąd odwoławczy, że

ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji nie odpowiada standardom

określonym w art. 7 k.p.k., podczas gdy w realiach sprawy taka przesłanka

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie zachodzi, gdyż argumenty

Sądu odwoławczego sprowadzają się jedynie do polemiki z prawidłowymi

ustaleniami Sądu I instancji, bez sprecyzowania jakich konkretnie uchybień w

świetle wiedzy i doświadczenia życiowego, a także zasad logicznego rozumowania

dopuścił się Sąd I instancji w dokonanej ocenie materiału dowodowego.”

Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sadowi Okręgowemu w Rzeszowie do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

W pisemnej odpowiedzi na skargę pełnomocnik oskarżyciela prywatnego

wniósł o jej oddalenia oraz o zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela

prywatnego kosztów zastępstwa adwokackiego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

III KS 28/26

3

Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy może uchylić zaskarżone

orzeczenie i przekazać je sądowi I instancji do ponownego rozpoznania tylko w

jednym z trzech przypadków: zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych,

konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości oraz

wówczas, gdy wydanie wyroku reformatoryjnego naruszyłoby regułę ne peius,

wskazaną w art. 454 § 1 k.p.k.

W niniejszej sprawie u podstaw rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w

Rzeszowie legło przekonanie tego Sądu o zasadności skazania M.M. za czyn

zarzucony mu prywatnym aktem oskarżenia. Sąd ad quem nie mógł jednak sam

wydać orzeczenia skazującego, gdyż stała temu na przeszkodzie reguła ne peius z

art. 454 § 1 k.p.k. Podstawa ta mieści się w katalogu przesłanek uchylenia wyroku

przez sąd odwoławczy, wymienionych w art. 437 § 2 k.p.k., a więc wydanie wyroku

kasatoryjnego w niniejszej sprawie w analizowanym zakresie było dopuszczalne.

Nie oceniając prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem

merytorycznym, w tym także trafności dokonanej przez Sąd drugiej instancji oceny

materiału dowodowego (nie leży to bowiem w kompetencjach Sądu Najwyższego w

postępowaniu w przedmiocie skargi na wyrok sądu odwoławczego - por. m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2021 r., V KS 3/21), należy

stwierdzić, iż tak orzekając Sąd Okręgowy w Rzeszowie nie uchybił treści art. 437 §

2 k.p.k. Uchylił bowiem wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego

rozpoznania w oparciu o przesłankę z katalogu wymienionego w art. 437 § 2 k.p.k.,

dostatecznie motywując swoje rozstrzygnięcie. Stąd brak było podstaw do

skutecznego zaskarżenia wyroku Sądu odwoławczego w trybie art. 539a k.p.k.

Uzasadniając wyrok kasatoryjny, Sąd Okręgowy wskazał, że w świetle

materiału dowodowego, a zwłaszcza opinii biegłego, potwierdzającej wystąpienie u

pokrzywdzonego obrażeń, które mogły powstać wskutek kilkukrotnego uderzenia

przez oskarżonego ręką, istniały podstawy do skazania M.M. za zarzucony mu czyn.

Skoro bowiem obrażenia, których doznał pokrzywdzony, mogły powstać w wyniku

ciosów zadanych mu przez oskarżonego i K.Z., jak twierdzi pokrzywdzony, wspiera

to i czyni wiarygodną przedstawianą przez niego, a sprzeczną z wyjaśnieniami

oskarżonego, wersję zdarzenia. Tym samym, zdaniem Sądu odwoławczego,

całokształt okoliczności sprawy wskazuje na fakt, że oskarżony został niesłusznie

III KS 28/26

4

uniewinniony. Z uwagi na treść art. 454 § 1 k.p.k., konieczne było w tej sytuacji

uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia przedmiotowej skargi, Sąd

Najwyższy postanowił ją oddalić, o kosztach postępowania orzekając na podstawie

art. 636 § 1 k.p.k.

[WB]

[r.g.]