Sąd Najwyższy oddalił skargę prokuratora, sprawa T.W. wraca do sądu w całości

T.W. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie z

dnia 13 października 2025 r., sygn. akt II K 538/25/N, został uznany za winnego

popełnienia przestępstwa z art. 281 k.k. i in.

Po rozpoznaniu apelacji prokuratora wniesionej wyłącznie w części

III KS 32/26

2

dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, Sąd Okręgowy w Krakowie, wyrokiem z dnia 14

kwietnia 2026 r., sygn. akt IV Ka 55/26, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał

sprawę Sądowi Rejonowemu dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie do ponownego

rozpoznania.

Skargę od tegoż wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go w całości.

Skarżący zarzucił mu rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 437 § 2

k.p.k. polegające na uchyleniu wyroku Sądu Rejonowego i przekazaniu sprawy do

ponownego rozpoznania poprzez uznanie, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia

postępowania sądowego w całości, w sytuacji, w której Sąd odwoławczy był

zobowiązany rozstrzygnąć wniosek dowodowy oskarżonego złożony na etapie

postępowania apelacyjnego oraz był uprawniony, a wobec powziętych wątpliwości,

również zobowiązany do uzupełniającego przesłuchania pokrzywdzonego.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Okręgowemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że zakres kontroli dokonywanej

przez Sąd Najwyższy po wniesieniu skargi na wyrok sądu odwoławczego ogranicza

się wyłącznie do zbadania, czy stwierdzone przez sąd odwoławczy uchybienie daje

podstawę do wydania orzeczenia kasatoryjnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie

Sądu Najwyższego, konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości, o

której mowa w art. 437 § 2 zdanie drugie in fine k.p.k., jako powód uchylenia przez

sąd odwoławczy zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania, zachodzi wówczas, gdy orzekający sąd

pierwszej instancji naruszył przepisy prawa procesowego, co skutkowało, w

realiach sprawy, nierzetelnością prowadzonego postępowania sądowego,

uzasadniającą potrzebę powtórzenia (przeprowadzenia na nowo) wszystkich

czynności procesowych składających się na przewód sądowy w sądzie pierwszej

instancji (zob. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 22 maja 2019 r., I KZP

3/19, OSNKW 2019, z. 6, poz. 31 i odwołujące się do niej liczne judykaty).

Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd odwoławczy

zakwestionował decyzję Sądu meriti o odczytaniu zeznań V.Z. i M.Z. w trybie art.

III KS 32/26

3

392 § 1 k.p.k., wywodząc, że w szczególności zeznania tego ostatniego świadka

mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza, że

zabezpieczone nagranie monitoringu nie koresponduje z pozostałym materiałem

dowodowym a wyjaśnienia oskarżonego - który był dwukrotnie przesłuchiwany na

etapie postępowania przygotowawczego, zaś na rozprawie głównej jedynie

odczytano jego wyjaśnienia - były zmienne. W ocenie Sądu odwoławczego należy

zatem ponownie przeprowadzić w całości przewód sądowy.

Wbrew skarżącemu zdaniem Sądu Najwyższego ocenę Sądu odwoławczego

trzeba podzielić, gdyż w sprawie rzeczywiście wystąpiła konieczność

przeprowadzenia przewodu sądowego w całości. W sprawie jedynymi osobowymi

źródłami dowodowymi był właśnie oskarżony i świadkowie V.Z. oraz M.Z., a przy

tym jak wykazał Sąd odwoławczy chodzi tu o kluczowe dowody. W pozostałym

zakresie materiał dowodowy na rozprawie głównej został ujawniony w trybie art.

405 § 2-4 k.p.k. Nie ulega więc wątpliwości, że zachodziła potrzeba powtórzenia

przewodu sądowego przed Sądem I instancji w całości. Należy podkreślić, że

konieczność uchylenia wyroku sądu a quo i przekazania sprawy temu sądowi do

ponownego rozpoznania może wynikać z uchybień proceduralnych, których

wystąpienie pozwala na całościowe zakwestionowanie przewodu sądowego. I tak

realia sprawy ocenił Sąd odwoławczy. Nie wchodziło przy tym w rachubę

konwalidowanie zidentyfikowanych przez Sąd odwoławczy uchybień na rozprawie

apelacyjnej, gdyż oznaczałoby to właśnie przeprowadzenie przewodu sądowego w

całości, co jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z wytycznymi Sądu odwoławczego

należy dodatkowo przesłuchać drugiego pracownika sklepu obecnego na miejscu

zdarzenia oraz podjąć próbę uzyskania monitoringu wskazanego sklepu z dnia 1

grudnia 2024 r. z godz. 13:15.

Sąd Najwyższy z uwagi na prawne uwarunkowania skargi z rozdziału 55a

k.p.k. jest uprawniony jedynie do stwierdzenia, czy uchylając wyrok sądu pierwszej

instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, sąd odwoławczy

kierował się podstawami wydania wyroku kasatoryjnego wskazanymi w art. 539a §

3 k.p.k. oraz czy takie rozstrzygnięcie było w konkretnej sprawie konieczne (zob.

postanowienia SN: z dnia 11 czerwca 2021 r., III KS 1/21 czy z dnia 31 maja 2021

r., V KS 13/21). Mając na względzie poczynione powyżej uwagi należy uznać, że w

III KS 32/26

4

rozpatrywanej sprawie zaistniały podstawy do wydania wyroku kasatoryjnego i

zostały one należycie wskazane i uzasadnione przez Sąd Okręgowy.

Mając na uwadze powyższe należało orzec tak, jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[WB]

[a.ł]