Sędzia SN wyłączony od oceny wniosku o wyłączenie kolegi powołanego z rekomendacji KRS

W dniu 2 stycznia 2026r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek

pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego M.F. o wyłączenie sędziego A.B. od

udziału w rozpoznaniu wniosku o wyłączenie sędziego SN P.K. od udziału w

sprawie skargi na wyrok sądu odwoławczego wydanego przez Sąd Apelacyjny w

Krakowie w dniu 28 kwietnia 2025r., sygn. akt II AKa 51/24.

III KS 52/25

2

Uzasadniając wniosek pełnomocnik odwołała się przede wszystkim do

okoliczności związanych z wadliwym powołaniem na urząd sędziego wskazanego

Sędziego w następstwie rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę

Sądownictwa w składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r.

(Dz. U. z 2018r., poz. 3), w sytuacji, gdy analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu

rozpoznającemu sprawę w instancji odwoławczej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Złożony przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego wniosek o wyłączenie

sędziego SN A.B. od udziału w rozpoznaniu wniosku o wyłączenie od udziału w

sprawie zawisłej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt III KS 52/25 sędziego SN

P.K. jest zasadny.

We wniosku o wyłączenie sędziego P.K. wskazano na „okoliczności mogące

wywoływać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności” tego Sędziego, jako

osoby powołanej na stanowisko sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa,

której skład został ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

z 2018r., poz. 3).

W sytuacji, gdy Sędzia A.B. został powołany na stanowisko sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa,

jest oczywiste, że biorąc udział w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku i oceniając

jego zasadność, pośrednio wypowiadałby się na temat własnego statusu jako

sędziego Sądu Najwyższego. Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem orzeczenia,

strony postępowania mogłyby pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że ich

wniosek nie zostanie rozpoznany bezstronnie.

Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie

analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie nemo iudex in causa sua.

Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie

z pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110-

1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także

wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu

III KS 52/25

3

Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3)”.

Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r., sygn.

akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[WB]

[a.ł]