Sąd Najwyższy oddalił skargę prokuratury i utrzymał uchylenie wyroku za znęcanie się

Sąd Okręgowy w Rzeszowie, wyrokiem z 3 sierpnia 2026 r., po rozpoznaniu

apelacji obrońcy (kwestionował ustalenia faktyczne) i oskarżyciela publicznego

(kwestionował wysokość kary), uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 11

III KS 59/26

2

maja 2025 r., mocą którego D. G. został uznany za winnego popełnienia zarzuconego

mu czynu zabronionego znęcania się nad żoną i trójką małoletnich dzieci a więc o

czyn z art. 207 § 1 k.k. i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności i przekazał

sprawę do ponownego rozpoznania.

Skargę od wyroku odwoławczego wniósł oskarżyciel publiczny, redagując

zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego polegającego na błędnym przyjęciu,

że zachodzi konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo i zażądał

uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga prokuratorska nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 539a § 3 k.p.k., skuteczność skargi od wyroku sądu

odwoławczego, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, jest uzależniona od

wykazania, że wydanie - na etapie postępowania apelacyjnego - orzeczenia

kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k., a zatem że nie zachodziła konieczność

przeprowadzenia na nowo przewodu w całości lub nie zachodził wypadek określony

w art. 454 k.p.k. albo że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna

przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. Zakres kontroli dokonywanej przez Sąd

Najwyższy po wniesieniu skargi od wyroku sądu odwoławczego, o której mowa w art.

539a § 1 k.p.k., ogranicza się do zbadania, czy stwierdzone przez sąd odwoławczy

uchybienie daje podstawę do wydania orzeczenia kasatoryjnego (zob. post. SN z 22

maja 2019 r., III KS 17/19).

Analiza sprawy doprowadziła Sąd Najwyższy do stwierdzenia, że Sąd

Okręgowy w Rzeszowie wywiązał się z powinności ciążących na nim z mocy art. 437

§ 2 k.p.k. Mianowicie po rozpoznaniu dwóch apelacji, Sąd ten uznał, że

postępowanie dowodowe w sprawie D. G. nacechowane zostało błędami o takiej

wadze, że możemy tutaj mówić o rażącej niesprawiedliwości rozstrzygnięcia

godzącej w zasadę rzetelności procesu, których nie wykazali autorzy zwykłych

środków odwoławczych. W niniejszej sprawie Sąd odwoławczy ustalił brak

reprezentacji jednego z małoletnich pokrzywdzonych oraz odnotował zaniechanie

zawiadomienia o wniesionej apelacji dwóch pozostałych małoletnich

reprezentowanych przez pełnomocnika, jak i nie doręczenie temu pełnomocnikowi

odpisu tej apelacji. Sąd Najwyższy w pełni zaaprobował stanowisko, że wykryte błędy,

w szczególności nie respektowanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 k.p.k.,

III KS 59/26

3

spowodowały konieczność wydania wyroku kasatoryjnego, gdyż wbrew twierdzeniu

prokuratora, to stwierdzone uchybienie spowodowało konieczność przeprowadzenia

na nowo całego materiału dowodowego, a takie procedowanie – na co zwrócił uwagę

Sąd odwoławczy – nie mieści się w ramach uzupełnienia postępowania dowodowego.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części

postanowienia (art. 539e § 2 k.p.k.).

[J.J.]

[a.ł]