Sąd najwyższy

Zastępca Przewodniczącego IX Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu

Okręgowego w Kielcach, zarządzeniem z dnia 8 maja 2026 r., odmówił przyjęcia

wniosku skazanego J. Ł. o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia

wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 12 marca 2026 r. w sprawie o sygn.

akt IX Ka 706/25, gdyż skazany złożył ten wniosek w dniu 28 kwietnia 2026 r., a

więc z przekroczeniem zawitego siedmiodniowego terminu, określonego w art. 422

§ 1 k.p.k. (k. 3 akt SN).

III KZ 19/26

2

Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł skazany. Zaskarżył je w całości i

zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, polegający na

uznaniu, że niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn zależnych od

skazanego, podczas gdy uchybienie to było skutkiem nieporozumienia na linii

klient-adwokat. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia (pkt 1),

przywrócenie terminu zawitego do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie

uzasadnienia wyroku z dnia 12 marca 2026 r. na podstawie art. 126 § 1 k.p.k. (pkt 2)

oraz sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach i

jego doręczenie skazanemu (pkt 3) (k. 4-5 akt SN).

W dniu 18 czerwca 2026 r. (prezentata) do Sądu Najwyższego wpłynęło

pismo przewodnie z Sądu Okręgowego w Kielcach IX Wydziału Karnego –

Odwoławczego z dnia 16 czerwca 2026 r. wraz z pismem skazanego

zatytułowanym „Uzupełnienie zażalenia” z dnia 8 czerwca 2026 r. złożonym w

Biurze Podawczym Sądu Okręgowego w Kielcach w dniu 11 czerwca 2026 r.,

nadesłane w ślad za aktami IX Ka 706/25 (II K 192/24) przesłanymi do Sądu

Najwyższego wraz z zażaleniem, celem dołączenia do akt sprawy (k. 8-15 akt SN).

Jak wynika z treści ww. pisma, skazany powtarza wnioski sformułowane w pkt. 1-3

zażalenia (por. wnioski z pkt. 1-2 „uzupełnienia zażalenia”), domagając się

równocześnie wezwania byłego obrońcy skazanego do złożenia oświadczenia co

do przyczyny niedochowania terminu (art. 9 § 1 oraz art. 167 k.p.k.), ewentualnie

przesłuchania skazanego na tę okoliczność dla uprawdopodobnienia braku winy

strony (wniosek z pkt. 3 „uzupełnienia zażalenia”) oraz uwzględnienia przy ocenie

„niezawinionego uchybienia” szczególnych okoliczności dotyczących skazanego:

wieku 80 lat, przewlekłych problemów zdrowotnych i równoległych obciążeń

wieloma postępowaniami rodzinnymi i cywilnymi, pozostającymi w tle sprawy karnej

(wniosek z pkt. 4 „uzupełnienia zażalenia”), szeroko odnosząc się do ww.

wniosków/punktów w dalszych partiach pisma, a także załączając m. in. kopię

wniosku o uzasadnienie przedmiotowego wyroku datowanego na 24 kwietnia 2026

r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

III KZ 19/26

3

W zaskarżonym zarządzeniu wskazano, że skazany J. Ł. złożył wniosek o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z

dnia 12 marca 2026 r., sygn. akt IX Ka 706/25 (datowany na 24 kwietnia 2026 r.) w

Biurze Podawczym Sądu Okręgowego w Kielcach w dniu 28 kwietnia 2026 r. (k.

418 akt sprawy IX Ka 706/25), tj. ponad miesiąc po terminie. Zaznaczono, że

stosownie do treści art. 524 § 1 zd. 2 k.p.k. wniosek o doręczenie orzeczenia z

uzasadnieniem należy zgłosić w sądzie, który wydał orzeczenie, w terminie zawitym

7 dni od daty ogłoszenia orzeczenia, tj. od dnia 12 marca 2026 r. (w czynności tej

uczestniczył skazany i jego obrońca – zob. protokół rozprawy apelacyjnej k. 400-

402 akt sprawy IX Ka 706/25), zatem wskazany termin do złożenia przedmiotowego

wniosku upłynął w dniu 19 marca 2026 r., co w konsekwencji spowodowało

odmowę jego przyjęcia.

Powyższe ustalenia – wbrew twierdzeniom skarżącego – uznać należy za

prawidłowe. Jak wynika z analizy akt sprawy IX Ka 706/25 (II K 192/24), wniosek

skazanego o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wpłynął do Biura

Podawczego Sądu Okręgowego w Kielcach w dniu 28 kwietnia 2026 r. (skazany

sporządził go w dniu 24 kwietnia 2026 r. i tego samego dnia przesłał pocztą do ww.

Sądu – zob. koperta k. 419, wniosek opatrzony prezentatą k. 418), a więc z

przekroczeniem zawitego siedmiodniowego terminu, określonego w art. 422 § 1

k.p.k. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia wskazuje wprawdzie na okoliczność

jakoby uchybienie ww. terminowi było skutkiem nieporozumienia na linii klient-

adwokat, podnosząc, że cyt. „[p]o ogłoszeniu wyroku w dniu 12 marca 2026 r., był

w głębokim przekonaniu, że obrońca złoży w terminie wniosek o uzasadnienie

wyroku, co otworzy nam drogę do dalszego odwoływania się. Niestety, na skutek

błędu w komunikacji wniosek taki nie został przez niego złożony w ustawowym

terminie”, zaś o tym, że wniosek nie wpłynął do ww. Sądu skazany dowiedział się

dopiero po upływie terminu i niezwłocznie po powzięciu tej informacji, podjął

samodzielne działania i w dniu 28 kwietnia 2026 r. osobiście złożył wniosek w

Biurze Podawczym. Argumentacja ta, rozszerzona w piśmie skazanego

zatytułowanym „uzupełnienia zażalenia”, stanowiącym w istocie wniosek o

przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie

uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 12 marca 2026 r., sygn.

III KZ 19/26

4

akt IX Ka 706/25, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, tym samym uznać

należy ją za gołosłowną. Jak wynika bowiem z treści protokołu rozprawy

apelacyjnej z dnia 12 marca 2026 r., na ogłoszenie wyroku Sądu Okręgowego w

Kielcach, podobnie jak na ww. termin rozprawy apelacyjnej, stawili się m. in.

skazany i jego obrońca, dlatego po jego ogłoszeniu i powzięciu wiedzy o

„najważniejszych powodach wyroku” ww. bez przeszkód mogli dokonać wszelkich

niezbędnych ustaleń w kwestii złożenia przedmiotowego wniosku (tj. tego kto go

składa i w jakim terminie). Samo „głębokie przekonanie” skazanego, że

powyższego dokona obrońca, czy też w żaden sposób nie potwierdzone

oświadczeniem obrońcy tłumaczenie o tzw. nieporozumieniu na linii klient-adwokat

czy błędzie w komunikacji, zestawione z faktem reprezentowania skazanego przez

profesjonalnego obrońcę czy dochowania terminu do złożenia przedmiotowego

zażalenia ⎯ w kontekście jednoznacznej regulacji procesowej dotyczącej terminu

na złożenie wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku

⎯ należy uznać za nieprzekonujące, a jako takie całkowicie chybione. Podobnie

ocenić należy argumenty przedstawione w piśmie skazanego zatytułowanym

„uzupełnienie zażalenia” określone jako „szczególne okoliczności” dotyczące osoby

skazanego, tj. jego wieku 80 lat, przewlekłych problemów zdrowotnych i

równoległych obciążeń wieloma postępowaniami rodzinnymi i cywilnymi

pozostającymi w tle sprawy karnej, mające usprawiedliwiać zaniechanie złożenia w

terminie wniosku o uzasadnienie wyroku. Argumenty te jednak nie zostały w żaden

sposób udokumentowane, a zatem i je należy uznać za nieprzekonujące. Co zaś

się tyczy wskazanych przez skarżącego w zażaleniu obaw odnośnie do utrzymania

w mocy zaskarżonego zarządzenia, tj. „bezpowrotnego zamknięcia drogi do

sprawiedliwego procesu i obrony swoich praw”, to biorąc pod uwagę okoliczność

jednoczesnego złożenia przez skazanego wniosku o przywrócenie mu terminu do

złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu

odwoławczego w sądzie właściwym, tj. Sądzie Okręgowym w Kielcach, zawartego

w pkt. 2-3 przedmiotowego zażalenia, powtórzonego następnie w pkt. 1-2 pisma

skazanego zatytułowanego „uzupełnienie zażalenia”, które jak wskazano już wyżej

stanowi w istocie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z

III KZ 19/26

5

dnia 12 marca 2026 r., sygn. akt IX Ka 706/25, co do którego czynności procesowe

Sąd ten podejmie zapewne po zakończeniu czynności dotyczących

przedmiotowego zażalenia zgodnie z art. 126 § 2 k.p.k., pozostaną one dochowane.

W tym stanie rzeczy, słusznie odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, gdyż został

on złożony po upływie terminu zawitego z art. 422 § 1 k.p.k., czego skarżący

skutecznie nie podważył. Dlatego zaskarżone zarządzenie nie może być wzruszone.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]