Brak odcisków na narzędziu zbrodni nie otworzył drogi do wznowienia procesu

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Najwyższy, na podstawie art. 545 § 3

k.p.k., odmówił skazanemu P. P. przyjęcia osobistego wniosku o wznowienie

postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

III KZ 25/26

2

Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt II AKa 547/04,

utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2004 r.,

sygn. akt III K 195/03, którym wnioskodawca został skazany za zbrodnię z art. 13 §

1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. art. 280 § 2 k.k. w

zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 25

lat pozbawienia wolności – wobec jego oczywistej bezzasadności.

Skazany P. P. w ustawowym terminie złożył zażalenie na to postanowienie.

We wniesionym środku odwoławczym podniósł, iż nie zgadza się ze stanowiskiem

Sądu Najwyższego w zakresie prawidłowości zastosowania art. 64 § 2 k.k. w sprawie

objętej wnioskiem o wznowienie. Ustosunkowując się w tym względzie do

argumentacji Sądu Najwyższego wskazał, że wcześniej nigdy nie został skazany

„z artykułów 197-203 k.k. lub [za] przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby”,

wyjaśniając jedocześnie, iż był skazany z art. 208 d.k.k. (kradzież). Ponadto powielił

uprzednio podniesione we wniosku zarzuty, odnoszące się do nieprzeprowadzenia

w toku postępowania czynności w postaci pobrania odcisków palców oraz wymazów

spod paznokci od innych osób, braku odcisków palców na narzędziu zbrodni oraz

śladów krwi na rękawiczkach, niezasadnej zmiany kwalifikacji prawnej czynu przez

prokuratora, a także wskazania J. B. jako rzeczywistego sprawcy czynu

popełnionego na szkodę jego matki – W. B. . Skarżący powtórzył, iż brak jest

dowodów na to, że to on zadawał uderzenia pokrzywdzonej, a wyrok skazujący

oparty został „na poszlakach lub doświadczeniu sądu”. W konkluzji wniósł o „szansę

do kasacji wyroku”, podkreślając przy tym, że nie będzie zgłaszać jakichkolwiek

roszczeń odszkodowawczych, a nawet może się ich „zrzec, jeśli sąd tego potrzebuje”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Przy rozpoznawaniu wniesionego środka odwoławczego po raz kolejny należy

wyjaśnić skazanemu, iż wniosek o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym

środkiem zaskarżenia, którego podstawy zostały ustawowo skatalogowane w art.

540 k.p.k., 540a k.p.k., 540b k.p.k. i nie każde, nawet zaistniałe w rzeczywistości,

uchybienie procesowe będzie się w nie wpisywało.

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia słusznie

zauważył, że podnoszone przez skazanego okoliczności nie mogą obiektywnie

doprowadzić do wznowienia postępowania, albowiem nie odnoszą się do żadnej z

III KZ 25/26

3

podstaw warunkujących zastosowanie tej nadzwyczajnej instytucji. Treść wniosku

nie pozostawia wątpliwości, że główną intencją skazanego jest wywołanie ponownej

kontroli merytorycznej wydanego względem niego wyroku skazującego, czemu nie

służy mechanizm wznowienia postępowania. Jeśli skazany chciał oprzeć wniosek o

wznowienie na twierdzeniach, że nie popełnił on czynu lub jego czyn nie stanowił

przestępstwa (względnie skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo

nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia

kary albo też błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie

kary), to winien przedstawić w tym zakresie nowe fakty lub dowody (vide art. 540 §

1 pkt 2 k.p.k.). Wymóg nowości będzie spełniony jedynie wówczas, gdy owe fakty i

dowody nie były wcześniej znane ani sądowi orzekającemu w sprawie, ani stronie

(zob. m.in. postanowienie SN z dnia 24 maja 2016 r., V KO 29/16). Tymczasem

takich okoliczności P. P. nie przedstawił, ograniczając się jedynie do

wyeksponowania braków w sferze zabezpieczenia lub wykrycia danych

daktyloskopijnych czy śladów biologicznych, które to braki – jego zdaniem –

przemawiały za wadliwością wyroku skazującego. Do wszystkich tych obiekcji Sąd

Najwyższy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniósł się kompleksowo,

niemniej skazany w dalszym ciągu nie przyjmuje do wiadomości, iż wskazywane

przez niego argumenty nie korespondują z przesłankami wznowienia postępowania.

W zażaleniu bowiem skarżący ponownie próbuje poddać zwykłej kontroli instancyjnej

wydany względem niego wyrok skazujący, z jednej strony powtarzając argumentację

wniosku o wznowienie, z drugiej zaś ignorując całkowicie całokształt materiału

dowodowego, który stanowił podstawę kwestionowanego przezeń rozstrzygnięcia

sądu powszechnego.

Odrębnego wyjaśnienia wymaga natomiast awizowana przez skarżącego

kwestia przyjęcia art. 64 § 2 k.k. w kwalifikacji prawnej przypisanego mu zachowania.

Należy tu zauważyć, że skazanie P. P. w warunkach wymienionego przepisu

determinował fakt, że został on uprzednio skazany za występek z art. 208 d.k.k.

(kradzież z włamaniem) w zw. z art. 60 § 1 d.k.k., tj. w warunkach recydywy

szczególnej podstawowej, obecnie uregulowanej w art. 64 § 1 k.k. (zob. wyrok Sądu

Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 20 kwietnia 1998 r., sygn. akt II K 324/98 –

k. 168, t. I). Niezależnie od wątpliwości co do możliwości zastosowania art. 64 § 2

k.k. do samego usiłowania zabójstwa w świetle wcześniejszego skazania za kradzież

z włamaniem, nie można pominąć, że czyn przypisany skazanemu obejmował

III KZ 25/26

4

również, w ramach kumulatywnej kwalifikacji prawnej, usiłowanie rozboju przy użyciu

niebezpiecznego narzędzia. Kradzież z włamaniem i rozbój należą zaś do tej samej

grupy przestępstw wymienionych w art. 64 § 2 k.k., co uzasadnia przyjęcie tzw.

recydywy grupowej, przy spełnieniu pozostałych ustawowych przesłanek. Niemniej

jednak należy podkreślić, iż zastrzeżenia podniesione przez skarżącego w tej materii

– jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – również nie

wpisują się w istotę przesłanek wznowienia postępowania. Samo kwestionowanie

prawidłowości zastosowania prawa materialnego nie stanowi bowiem podstawy

wznowienia postępowania, jeżeli nie wiąże się z ujawnieniem nowych faktów lub

dowodów w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.

Reasumując, na gruncie złożonego przez P. P. wniosku o wznowienie już

prima vista jasny był brak okoliczności wskazujących na zmaterializowanie się

którejkolwiek z podstaw wznowieniowych wskazanych w rozdziale 56 k.p.k., co

słusznie skutkowało jego uznaniem za oczywiście bezzasadny, a w konsekwencji

odmową jego przyjęcia w trybie art. 545 § 3 k.p.k.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

[J.J.]

[a.ł]