Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku skazanego ŁB. do czasu rozpoznania kasacji obrońcy

Na skutek kasacji obrońcy skazanego Ł.B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z dnia 6 października 2025 r., II AKa 29/25, co do tego skazanego

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 23

października 2024 r., V K 184/24, przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa m.in.

tego skazanego. Za przypisane mu przestępstwa został on skazany na karę łączną

4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

IV KK 116/26

2

W kasacji obrońcy skazanego został zawarty także wniosek o wstrzymanie

wykonania zaskarżonego nią wyroku. W uzasadnieniu wniosku obrońca wskazał,

że uwzględnienie sformułowanych w kasacji zarzutów oraz wniosków kasacyjnych

– co zważywszy na charakter podniesionych uchybień jest wysoce prawdopodobne

– doprowadziłoby do pozbawienia zaskarżanego wyroku cechy prawomocności.

Tym samym, przystąpienie do wykonania tego wyroku przed poddaniem go

rzetelnej kontroli w ramach postępowania kasacyjnego pociągnęłoby za sobą

nieodwracalne skutki.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku okazał się

niezasadny.

W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że Sąd Najwyższy może wstrzymać

wykonanie prawomocnego wyroku wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za

podjęciem takiej decyzji muszą przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo

uwzględnienia kasacji, nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że

wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego

wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się

więc, że można wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli

wyraźnie rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia

wobec niego postępowania na skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 21 lipca 2025 r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie,

że postawione orzeczeniu sądu odwoławczego zarzuty (i argumentacja

zaprezentowana na ich poparcie) dają asumpt do przyjęcia poglądu o niemal

pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r.,

III KK 84/25). W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i

jednoznaczność uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy.

Sąd Najwyższy dostrzega, że w kasacji i jej uzupełnieniu obrońca wskazał

na zaistnienie uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., związane z orzekaniem w tej

IV KK 116/26

3

sprawie przez sądy powszechne, w składach których zasiadali sędziowie powołani

na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3). Jednakże sam

fakt powołania do pełnienia urzędu sędziego sądu powszechnego w procedurze, o

której mowa powyżej, nie jest wystarczający do uznania, że w sprawie zaistniała

bezwzględna przyczyna odwoławcza (por. uchwała składu połączonych Izb Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, OSNK 2020, z. 2, poz. 7;

uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn.

akt I KZP 2/22, OSNK 2022, z. 6, poz. 22). Natomiast kwestia zaistnienia podstawy

uchylenia wyroku z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., z uwzględnieniem okoliczności tej

konkretnej sprawy, a także okoliczności związanych z nominacją konkretnych

sędziów, będzie przedmiotem rozważań w ramach merytorycznego rozpoznania

kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 lipca 2022 r., III KK 117/22;

z dnia 25 lutego 2022 r., V KK 54/22).

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie

zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej

instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym

względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii

zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w

Katowicach.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[a.ł]