Oszustwo nie było objęte wcześniejszym wyrokiem, Sąd Najwyższy oddalił kasację

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2025 r.,

sygn. akt XIII K 1605/24, uznano oskarżonego Ł.B. za winnego czynu z art. 286 § 1

k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia

wolności oraz grzywnę w wysokości 250 stawek dziennych w wysokości po 30

IV KK 125/26

2

złotych każda oraz uniewinnił go od drugiego z zarzucanych mu w akcie oskarżenia

czynów o tożsamej kwalifikacji prawnej i takim samym modus operandi, z tym że

popełnionego na szkodę K.K.

Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego i prokuratora, wyrokiem

Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2025 r., sygn. VIII Ka 697/25,

zaskarżony wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,

zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

„rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść

orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez

zaniechanie rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w apelacji obrońcy

skazanego Ł.B., które zmierzały do wykazania błędu w sposobie oceny

dowodów poczynionych przez Sąd Rejonowy i brak w uzasadnieniu orzeczenia

Sądu Okręgowego przekonującego wskazania, czym kierował się Sąd

Odwoławczy uznając apelację za niezasadną, podczas gdy stwierdzone i

ujawnione na etapie postępowanie przed Sądami obu instancji okoliczności

wskazywały, iż w rzeczonej sprawie doszło do naruszenia bezwzględnej

przesłanki procesowej ujętej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.”.

W oparciu o wyżej wskazany zarzut, skarżący wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania prowadzonego przeciwko

Ł.B.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Białymstoku

wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.

Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji

rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a

zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że

IV KK 125/26

3

postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego

naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w

której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK

6/14).

Odnosząc się do jedynego w kasacji zarzutu rażącego naruszenia prawa

procesowego w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., stwierdzić

należy, że wbrew stanowisku obrońcy Sąd II instancji odniósł się w prawidłowy

sposób do zarzutu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej ujętej w art.

439 § 1 pkt 8 k.p.k. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał na powody, dla

których nie można było uznać wystąpienia w sprawie przesłanki res iudicata, a

wydany w innej sprawie wyrok, w zakresie w jakim przyjął istnienie czynu ciągłego,

odnosił się do zachowań popełnionych wobec jednej wskazanej osoby, zaś w

przypadku skazania za czyn objęty niniejszym postępowaniem sądy ustaliły

istnienie nie tego samego lecz takiego samego zamiaru, a zatem wyłączało to

możliwość zastosowania do tego skazania art. 12 k.k. Uzasadnienie Sądu

odwoławczego jest w tej części konkretne i rzetelne, wskazano powody dla zajęcia

takiego stanowiska i jest ono uzasadnione na gruncie ustaleń faktycznych. Z

samego faktu przyjęcia, że także i to oszustwo popełniono czyniąc sobie z

popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu nie wynika tożsamość tego czynu z

czynem przyjętym w innym postępowaniu w ramach czynu ciągłego, skoro można

działać w różny sposób, czyniąc z wielu przestępstw popełnionych w podobny

sposób, z podobnego zamiaru, stałe źródło dochodu.

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie

zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy

prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu

kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.

Z uwagi na sytuację materialną skazanego, pobyt w zakładzie karnym,

zwolnienie z kosztów sądowych postępowania rozpoznawczego, orzeczono o

zwolnieniu go również z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając

nimi Skarb Państwa.

IV KK 125/26

4

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]