SN nie wstrzymał wykonania wyroku wobec B.G., bo zarzuty kasacji nie są oczywiste

Wniosek obrońcy skazanego B. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego

kasacją prawomocnego wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią

art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać

wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie

zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Skoro przepis art. 532 k.p.k. stanowi odstępstwo

od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., to nie może być wątpliwości, że decyzja o

IV KK 128/26

2

skorzystaniu z instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi

być poparta wyjątkowymi okolicznościami, które jednoznacznie wskazują, iż

wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla

skazanego poważne i nieodwracalne skutki, w szczególności, gdy istnieje realne

ryzyko poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania

prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej

kasacji (por. np. postanowienia SN: z dnia z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21;

z dnia 19 października 2021 r., III KK 375/21).

Na obecnym etapie nie sposób stwierdzić, że zachodzą podstawy do

zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, po

zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w kasacji adw. M. N., nie stwierdził, aby

miały one charakter zarzutów oczywiście zasadnych. Powyższe prowadzi do

konkluzji, że prawdopodobieństwo uwzględnienia tej kasacji nie jest na obecnym

etapie na tyle wysokie, by uzasadniało skorzystanie z instytucji wstrzymania

wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Nadmienić przy tym należy, a to z uwagi na postawienie przez obrońcę

drugiego ze skazanych, zarzutu nienależytej obsady sądu odwoławczego (art. 439

§ 1 pkt 2 k.p.k.), w którego składzie zasiadała sędzia K.M. - powołana na urząd

sędziego Sądu Apelacyjnego na podstawie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa

podjętych w składzie ukształtowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. i zmianie

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r.

poz. 3) - że możliwość zaistnienia w tej sprawie bezwzględnego powodu

odwoławczego nie jest oczywista i wymaga analizy wszystkich okoliczności na

rozprawie kasacyjnej. W aspekcie tego zarzutu trzeba przypomnieć, że zarówno w

uchwale połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (OSNK 2020, z. 2,

poz. 7), jak i w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z

dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22) wyraźnie wskazano,

że sam fakt orzekania sędziego sądu powszechnego, który uzyskał nominację w

procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z dnia 8

grudnia 2017r. nie stanowi uchybienia kwalifikowanego z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a

konieczne jest dokonanie oceny wadliwości powołania tego sędziego w

IV KK 128/26

3

okolicznościach konkretnej sprawy. Co więcej, dotychczas przeprowadzone przed

Sądem Najwyższym tzw. postępowania testowe co do udziału tej sędzi w składach

orzekających nie doprowadziły do uchylenia wyroków.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.

[WB\

[r.g.]