Obrońca chciał uzupełnienia opinii psychiatrów o poczytalność, SN oddalił kasację

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W pierwszym zarzucie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego

wskazano na naruszenie przez Sąd Odwoławczy prawa procesowego, tj. art. 170§1

pkt 5 i §1a k.p.k. w zw. z art. 193§1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 31§1 i

§2 k.k. w zw. z art. 433§1 i §2 w zw. z art. 457§3 k.p.k. poprzez wadliwe

przeprowadzenie kontroli odwoławczej, polegające na zaakceptowaniu przez Sąd II

IV KK 186/26

2

instancji tego, że wyrok Sądu I instancji został wydany w oparciu o niepełną opinię

biegłych lekarzy psychiatrów, która mogła i powinna zostać uzupełniona, lecz Sąd

Rejonowy z naruszeniem prawa oddalił zmierzające do tego wnioski dowodowe

obrońcy. Z kolei w drugim zarzucie kasacji skarżący podniósł zarzut naruszenia

przez Sąd Odwoławczy art. 193§1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 368§2

k.p.k. przez oddalenie w toku postępowania odwoławczego ponownie złożonego

wniosku o uzupełnienie wydanej w ramach postępowania przed Sądem I instancji

opinii biegłych lekarzy psychiatrów w kierunku dokonania przez biegłych oceny

zdolności oskarżonego do pokierowaniem swoim postępowaniem wobec

stwierdzonych zaburzeń na tle seksuologicznym.

Kasacja dotyczy tym samym w istocie jednego zagadnienia, a mianowicie

zasadności dopuszczenia w toku sprawy uzupełniającej opinii biegłych lekarzy

psychiatrów na wyżej wskazaną okoliczność. Z jednej strony błędem Sądu

Odwoławczego miałoby być zaakceptowanie decyzji procesowej Sądu Rejonowego

podjętej w tym zakresie, z drugiej zaś autonomiczna decyzja Sądu Okręgowego

o nierozpoznaniu ponowionego w postępowaniu apelacyjnym wniosku o

dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów (w trybie

art. 368§2k.p.k.).

Analiza motywów pisemnych orzeczenia Sądu II instancji, a także

uzasadnienie decyzji o nierozpoznaniu wniosku obrony złożonego w postępowaniu

odwoławczym nie potwierdza jednak wskazanych zarzutów. Jak zasadnie zauważył

Sąd Okręgowy, opinia biegłych psychiatrów jest jednoznaczna w swojej wymowie,

jest jasna i wyczerpująca. I choć w jej wnioskach biegli w istocie nie posłużyli się

kodeksowym sformułowaniem z art. 31§1 k.k., a jedynie użyli pojęcia

„poczytalność”, to nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie, że w przypadku D.G.

„warunki z art. 31 par. 1 i 2 k.k. - nie zachodzą”, dotyczy zarówno choroby

psychicznej, upośledzenia umysłowego jak i innego zakłócenia czynności

psychicznych, w odniesieniu zarówno do rozpoznania znaczenia czynu, jak

i pokierowania swoim postępowaniem. Biegli lekarze psychiatrzy przed wydaniem

opinii w sprawie zapoznali się zarówno z opinią biegłego psychologa, jak też

lekarza seksuologa, co wprost stwierdzono w treści opinii, nie sposób więc uznać,

by opiniując nie wzięli pod uwagę wynikających z nich wniosków. Odmienne

twierdzenia obrony nie znajdują odzwierciedlenia w sporządzonej w sprawie opinii

sądowo-psychiatrycznej, a już zupełnie niezrozumiała jest konstatacja, jakoby

opinia biegłych dotyczyła wyłącznie możliwości rozpoznania przez skazanego

znaczenia jego czynu i pomijała całkowitym milczeniem aspekt pokierowania przez

skazanego własnym postępowaniem. Skarżący nie tłumaczy zresztą, na jakiej

podstawie wysnuto owe twierdzenia, a do tej kwestii odnosi się wszak stwierdzenie

o niezachodzeniu warunków z art. 31 k.k.

IV KK 186/26

3

Sądy orzekające w sprawie prawidłowo także uznały, że bez znaczenia dla

decyzji odnośnie do składanych wniosków obrońców o uzupełnienie opinii biegłych

lekarzy psychiatrów pozostawała zmiana kwalifikacji prawnej czynu skazanego,

z zarzucanego mu przestępstwa z art. 200a§1 k.k. na przypisany ostatecznie

występek z art. 200a§2 k.k., który jest „łagodniejszą” formą popełnienia tego

samego przestępstwa. Obrona i tym razem, poza sygnalizacją owej problematyki, w

żaden sposób nie uzasadniła swojego stanowiska.

Uznać tym samym należało, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd

Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego

naruszenia prawa, a tym bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść

orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za

bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[WB]

[r.g.]