Sąd najwyższy

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 07 października 2024 roku,

sygn. akt IV K 17/24, Ł.J został uznany za winnego tego, że:

1. w bliżej nieustalonym czasie, w okresie od końca 2020 roku do listopada

2022 roku w S., wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o

IV KK 221/26

2

przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył

w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci co najmniej 4

kg siarczanu amfetaminy, co najmniej 1 litra płynnej amfetaminy oraz znacznymi

ilościami nowej substancji psychoaktywnej z grupy III NSP w postaci co najmniej

2,5 kg suszu CBD nasączonego roztworem Butinaca kupując je celem dalszej

dystrybucji osobom nie będącym konsumentami, jednocześnie czyniąc sobie z

popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, działając w ten sposób,

-

w bliżej nieustalonym czasie, w okresie od końca 2020 roku do

listopada 2022 roku w S. kupił co najmniej 4 kg siarczanu amfetaminy w ramach co

najmniej czterech transakcji od A.T., za łączną cenę nie mniej niż 13 000 złotych,

-

w bliżej nieustalonym dniu, w okresie lata 2021 roku w S. kupił co

najmniej 1 litr płynnej amfetaminy od nn. osoby, za bliżej nieustaloną cenę, po czym

sprzedał w cenie nabycia A.T., celem wytworzenia z niej środka psychotropowego

w postaci siarczanu amfetaminy,

-

w bliżej nieustalonych dniach, w okresie 2021 roku w S. kupił

substancję psychoaktywną z grupy III NSP w postaci co najmniej 2,5 kg suszu CBD

nasączonego roztworem Butinaca w ramach co najmniej 2 transakcji od A.T. za

łączną cenę co najmniej 32 000 złotych.

tj. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o

przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 kk w

brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2022 roku przy zastosowaniu art. 4 §

1 k.k., za które – na mocy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o

przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2022

roku przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. oraz przy zast. art. 57b k.k. w zw. z art 33 §

11 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku przy

zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. – wymierzono mu karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia

wolności oraz karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych ustalając wysokość

jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych każda; ponadto, na mocy art. 45 § 1

k.k. orzeczono wobec oskarżonego Ł.J. przepadek równowartości korzyści

majątkowej osiągniętej z przestępstwa w kwocie 55 000 złotych, a na mocy art. 70

IV KK 221/26

3

ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązkę na

rzecz Stowarzyszenia […] w kwocie 5000 złotych;

2. w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od 2020 roku do października

2022 roku w S., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich

odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom

ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej, pięciokrotnie udzielił A.T. środka odurzającego w postaci

marihuany, w łącznej ilości co najmniej 25 gramów, za bliżej nieustaloną cenę,

jednocześnie czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu,

t.j. przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o

przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 § 1 k.k., za które – na

mocy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2022 roku przy zastosowaniu art. 4

§ 1 k.k. przy zast. art. 57b k.k. w zw. z art. 33 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym

do dnia 30 września 2023 roku przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. – wymierzono mu

karę roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100

stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych

każda; ponadto, na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o

przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono od oskarżonego Ł.J. nawiązkę na rzecz

Stowarzyszenia […] w kwocie 5000 złotych.

Sąd I instancji na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu

obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

połączył wymierzone, jednostkowe kary pozbawienia wolności i w ich miejsce

orzekł wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 10

miesięcy, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w

sprawie, a także orzekł karę łączną grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych,

ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych każda.

Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który – podnosząc

zarzuty rażącej obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia

tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.; art. 5 § 2 k.p.k.; art. 410 k.p.k.) oraz błędów w

IV KK 221/26

4

ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na

jego treść – wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku co do czynów przypisanych osk.

Ł.J. w pkt 10 i 13 wyroku i uniewinnienie oskarżonego Ł.J. od popełnienia

przypisanych mu przestępstw, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części

i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wyrok Sądu meriti został zaskarżony również na niekorzyść oskarżonego,

przez prokuratora, który – podnosząc zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych,

mających wpływ na treść orzeczenia – wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji i

przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt

II AKa 208/25, zmienił zaskarżony wyrok w odniesieniu do Ł.J. w ten sposób, że z

opisu drugiego przestępstwa przypisanego temu oskarżonemu wyeliminował

sformułowanie: „działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej”. W

pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanego

podnosząc następujące zarzuty:

- rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny

wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z

art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie w należyty i rzetelny sposób wszystkich

zarzutów i wniosków zawartych w apelacji skazanego Ł.J. mimo, iż zgodnie z art.

433 § 2 k.p.k. kompleksowe rozważenie zarzutów doprowadziłoby Sąd II instancji

do prawidłowego i odmiennego wniosku, iż skazany wskazał w realny sposób

naruszenia art. 7 k.p.k. , 4 k.p.k. 410 k.p.k. i 5 § 2 k.p.k. skutkujące dokonaniem

końcowo błędnych ustaleń faktycznych w zakresie jego winy, zaś kontrola

odwoławcza w przedmiotowej sprawie była niepełna w szczególności w zakresie:

a) braku należytego rozpoznania zarzutu rażącej obrazę przepisów

postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.

polegającego na przekroczeniu zasady obiektywizmu oraz dokonania dowolnej, a

nie swobodnej oceny dowodów, interpretując je tylko i wyłącznie na niekorzyść Ł.J.,

w szczególności w zakresie nieuzasadnionej odmowy przyznania waloru pełnej

IV KK 221/26

5

wiarygodności depozycjom skazanego Ł.J. w zakresie w jakim nie przyznał się do

winy podczas, gdy zgromadzony materiał dowodowy w postaci zeznań A.T., J.F. –

konkubiny A.T. z którą Ł.J. pozostaje w konflikcie albowiem Ł.J. ujawnił jej romans

z nim, i G.M. – świadka nadużywającego alkohol i narkotyki – jest niewystarczający

dla uznania Ł.J. za winnego przypisanych mu w wyroku przestępstw;

b) braku należytego rozpoznania zarzutu rażącej obrazy przepisów

postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.

polegającego na przekroczeniu zasady obiektywizmu oraz dokonania dowolnej, a

nie swobodnej oceny dowodów, interpretując je tylko i wyłącznie na niekorzyść Ł.J.,

w szczególności w zakresie oceny zeznań m.in. A.T., J.F. mimo, iż ich depozycje

nie były spójne i konsekwentne, a zeznania A.T. w sposób ewidentny zostały

złożone na potrzeby obciążenia odpowiedzialnością karną jak największej ilości

osób przy jednoczesnym umniejszeniu własnej odpowiedzialności karnej, co

wiązało się z chęcią przerzucenia odpowiedzialności karnej na inne osoby mimo, iż

dowód z „pomówienia” musi być oceniany w sposób szczególnie wnikliwy i ostrożny

(wyrok z dnia 24 stycznia 1986 r., OSNPG 1987/3/97; wyrok z dnia 06 lutego 1970

r., OSNKW 1970/4-5/46., tak też: Mariusz Kucharczyk, Pomówienie jako

szczególny rodzaj wyjaśnień oskarżonego, Przegląd Sądowy 2005/4/98);

c) braku należytego rozpoznania zarzutu rażącej obrazy przepisów

postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia tj. art. 410 k.p.k. poprzez brak

wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego w ocenie Sądu

Apelacyjnego Sąd I instancji słusznie miał oprzeć wyrok przede wszystkim na

zeznaniach m.in. A.T., J.F. i zaaprobowanie poglądu Sądu Okręgowego w tym

zakresie, podczas gdy apelujący wykazał, że osoby te były zainteresowane

przerzuceniem odpowiedzialności na Ł.J. i umniejszenia swojej odpowiedzialności i

pozostawały z nim w konflikcie,

-

braku należytego rozpoznania zarzutu rażącej obrazy przepisów

postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez

zaniechanie ustosunkowania się do zarzutu w sposób spełniający minimalne

wymogi kontroli instancyjnej oraz oparcie na wątpliwych co do wiarygodności

dowodach, w sytuacji gdy wykazano w toku postępowania, że A.T. miał interes w

IV KK 221/26

6

pomówieniu Ł.J. o działalność przestępczą w celu uniknięcia przez niego surowej

kary;

-

bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z

art. 518 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej

Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii

Europejskiej polegającą na tym, że na etapie postępowania przed Sądem II

instancji skład orzekający był nienależycie obsadzony – co wynika m.in. z faktu, iż

w składzie orzekającym zasiadała Sędzia X. Y. delegowana z Sądu Okręgowego w

Bielsku-Białej do Sądu Apelacyjnego w Katowicach na wniosek Ministra

Sprawiedliwości Z.Z. bez określenia terminu i bez transparentnych kryteriów

delegowania – co podważa domniemanie niezawisłości i bezstronności sędziego, a

w konsekwencji narusza art. 6 ust. 1 EKPCz, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art.

47 Karty Praw Podstawowych UE. W realiach panujących w polskim wymiarze

sprawiedliwości w tym okresie, okoliczność ta wystarcza do podważenia

domniemania niezawisłości i bezstronności takiego sędziego. W odniesieniu do

wskazanego sędziego domniemanie to - zdaniem skarżącego Ł.J. – należy uznać

za wyłączające sędziego, zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej z dnia 16 listopada 2021 r., wydanym w sprawach połączonych C-

748/19 do C-754/19.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach oraz poprzedzającego go

wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu i uniewinnienie Ł.J. od popełnienia

przypisanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu

Apelacyjnego w Katowicach oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w

Sosnowcu i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach i

przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.

Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

IV KK 221/26

7

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Jeśli chodzi o zarzut wystąpienia w sprawie jednej z bezwzględnych

przyczyn odwoławczych, określonych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., to bazuje on na

zasadniczym nieporozumieniu co do podmiotu, który udzielił delegacji sędzi T. P.

Rzecz bowiem w tym, że nie był to Minister Sprawiedliwości w osobie Z.Z., ale

podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, a do wydania tego aktu doszło

już po zmianie politycznej, jaka dokonała się po wyborach 15 października 2023 r.

Oczywiste jest natomiast to, że sama delegacja, znajdując swoje ustawowe

umocowanie w art. 77 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych,

stanowi instytucję, której zastosowanie nie podważa prawidłowości składu

orzekającego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2024 r., IV

KS 41/24).

Odnosząc się do kolejnego zarzutu należy przypomnieć ugruntowane od

wielu lat stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym „postępowanie

kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest

swego rodzaju trzecią instancją odwoławczą, mającą służyć kolejnemu

weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń w sądach pierwszej i drugiej

instancji. Z istoty samej kasacji wynika, że w tym postępowaniu niedopuszczalne

jest dokonywanie przez Sąd Najwyższy ponownej oceny dowodów, czy też

poprawności dokonanych ustaleń faktycznych. Sąd kasacyjny może tylko zbadać,

czy sądy obydwu instancji dokonując tych ustaleń, nie dopuściły się rażącego

naruszenia reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a

w konsekwencji na treść wyroku. Zatem kontroli w trybie kasacji podlegają nie

same ustalenia faktyczne, ale sposób ich dokonania” (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 5 lipca 2018 r., V KK 174/18, LEX nr 2515964). „Kasacja nie

jest środkiem mającym powtarzać kontrolę instancyjną. Weryfikacja prawidłowości

przeprowadzonej przez sąd pierwszej instancji oceny dowodów i trafności

dokonanych ustaleń faktycznych leży w wyłącznej kompetencji sądu odwoławczego”

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2020 r., IV KK 341/20,

LEX nr 3076387). „Można w kasacji podnosić zarzuty dotyczące orzeczenia sądu

IV KK 221/26

8

pierwszej instancji, ale wówczas (stosowną argumentacją i przywołaniem

naruszonych przez sąd odwoławczy przepisów) należy wykazać «przeniknięcie»

owych uchybień do wyroku tegoż sądu” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4

lutego 2021 r., V KK 550/20, LEX nr 3149357).

Wniesiona kasacja, pomimo jej obszerności i licznego powoływania się na

poglądy judykatury w zdecydowanej większości zawiera rozważania stanowiące li

tylko polemikę z oceną dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji,

zweryfikowaną przez Sąd odwoławczy a zacytowane tezy z orzecznictwa nie

wskazują na zasadność kasacji. Jej autor nie wykazał w żadnym ze wskazywanych

aspektów materiału dowodowego na wadliwość stanowiska Sądu odwoławczego

albo na brak rozpoznania któregoś z zarzutów apelacyjnych, przedstawiając

zamiast tego własną ocenę dowodów oraz wyrażając pogląd co do jakości kontroli

instancyjnej, który jednak nie znajduje potwierdzenia w świetle analizy akt sprawy,

w tym zwłaszcza lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Sąd II instancji rzetelnie odniósł się bowiem do depozycji A.T., rozważając

także możliwość wystąpienia fałszywych pomówień Ł.J. (zob. s. 14-15

uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a obszerność i szczegółowość rozważań

Sądu nie pozostawia wątpliwości co do podstawności uznania relacji procesowych

A.T. za pełnowartościowy dowód w sprawie. Sąd odwoławczy odniósł się również

do zarzutów obrazy przepisów postępowania, wskazanych w apelacji obrońcy

skazanego (art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k.) oraz

błędu w ustaleniach faktycznych, co znajduje potwierdzenie na s. 13-14

uzasadnienia wyroku Sądu ad quem.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w

postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami

sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.

[WB]

[r.g.]

IV KK 221/26

9