Spór o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć trzeba, że instytucja określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma

charakter wyjątkowy i choć w samej treści przepisu nie wskazano przesłanek

wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją wyroku, to jednak przyjmuje się, iż

Sąd Najwyższy może skorzystać z tej instytucji wyłącznie w sytuacji wysokiego

prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji oraz ustalenia, że wykonanie kary

IV KK 223/26

2

przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i

w zasadzie nieodwracalne skutki (por. np. postanowienia SN: z dnia z dnia 22

listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19 października 2021 r., III KK 375/21).

Dlatego też przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego

orzeczenia w pierwszej kolejności należy dokonać wstępnej oceny stopnia

prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji przez pryzmat podniesionych w niej

zarzutów.

W realiach tej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy do

zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, po

zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w kasacji, w tym także tym

kwalifikowanym przez obrońcę jako uchybienie, o którym mowa 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,

a to faktu, że sąd w niniejszej sprawie był nienależycie obsadzony z uwagi na to, że

orzekający w składzie sądu odwoławczego sędzia został powołany na stanowisko

sędziego Sądu Apelacyjnego w Katowicach w wyniku rekomendacji – Krajowej

Rady Sądownictwa – ukształtowanej po nowelizacji ustawy o KRS z 2017 r.,

stwierdzić musi, że zgodnie z treścią uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej,

Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia

2020 r., BSA I - 4110-1/20 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022

r. I KZP 2/22, możliwość skutecznego zakwestionowania należytej obsady sądu - w

przypadku sądu powszechnego - uwarunkowana jest wykazaniem, że w konkretnej

sprawie wadliwość procesu powołania sędziego prowadziła do pozbawienia

sędziego przymiotu niezawisłości i bezstronności w ujęciu obiektywnym, a w

konsekwencji sądu orzekającego - do utraty przymiotu sądu jako sądu

niezależnego i bezstronnego. Brak jest zatem podstawy do przyjęcia w sposób

generalny, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w

następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17

stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo

sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. (choć oczywiście powołania te są wadliwe konstytucyjnie, z uwagi na brak

wniosku konstytucyjnego organu;[ówczesna tzw. KRS nie jest organem wskazanym

w art. 186 Konstytucji RP, a zatem także z art. 179 Konstytucji)]. Oznacza to, że

udowodnienie zaistnienia nienależytej obsady sądu wymaga wykazania in concreto,

IV KK 223/26

3

że sędzia powołany w takich okolicznościach nie gwarantuje minimalnego

standardu bezstronności i niezawisłości. Rzecz w tym, że w tej sprawie twierdzenie

skarżącego ma charakter ogólnikowy, nie zostało bowiem poparte żadnymi

konkretnymi okolicznościami, które dowodziłyby braku bezstronności i

niezależności sędziego orzekającego w postępowaniu odwoławczym. Powyższe

prowadzi do konkluzji, że możliwość uwzględnienia wniesionej kasacji nie jest na

chwilę obecną na tyle wysoka, by stanowiła wystarczającą podstawę do

skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Zarzut

ten, podobnie jak wskazywana przez skarżącego możliwość zaistnienia

pozostałych rażących naruszeń prawa, o których mowa w kasacji, wymaga

pogłębionej analizy i ostatecznej decyzji po przeprowadzenia rozprawy kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.

[J.J.]

[a.ł]