Sąd najwyższy

Pismem z dnia 1 września 2026 r. (data wpływu do Sadu Najwyższego – 14

września 2026 r.) pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej N. L. – r.pr. M. P. złożył

wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym na rzecz oskarżycielki posiłkowej, według ustawy, w związku z wyrokiem

Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2026 r., IV KK 251/25, którym uchylono

zaskarżony kasacją wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 8 kwietnia 2025

r., II Ka 25/25 i przekazano sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek należało pozostawić bez rozpoznania.

IV KK 251/25

2

Zgodnie z art. 626 § 1 k.p.k. to w orzeczeniu kończącym postępowanie w

sprawie sąd określa, kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu.

Tymczasem wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2026 r. nie jest orzeczeniem

kończącym postępowanie w sprawie, skoro wyrokiem tym uchylono zaskarżony

kasacją wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi

odwoławczemu.

Jednocześnie należy zastrzec, że wniosek nie dotyczy wynagrodzenia za

pomoc prawną z urzędu pełnomocnika wyznaczonego bezpośrednio do

postępowania kasacyjnego (pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej działał jako

pełnomocnik z wyboru, z pełnomocnictwa wynika, że został umocowany do działania

w całym postępowaniu karnym). Jedynie w takim wypadku Sąd Najwyższy byłby

uprawniony do zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z

urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]