Posiadanie 24 g kokainy to znaczna ilość. SN oddalił kasację skazanego

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że rozstrzygnięcie Sądu

Odwoławczego w niniejszej sprawie ograniczyło się do utrzymania w mocy

IV KK 313/26

2

orzeczenia Sądu I instancji. Oznacza to, że Sąd II instancji nie czynił samodzielnych

ustaleń faktycznych ani bezpośrednio nie stosował prawa materialnego, tj. nie

dokonywał wykładni prawa ani subsumpcji zachowania skazanego pod określoną

normą prawa. W związku zaś z powyższym, nie mógł on naruszyć prawa

materialnego. Zarzuty od 1 do 4 są więc całkowicie chybione.

W tej przestrzeni zauważenia wymaga jednak, że w zwyczajnym środku

odwoławczym skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art.

62 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (do czego

miało dojść na skutek nieprawidłowej wykładni znamienia „znacznej ilości” środków

odurzających lub substancji psychotropowych), zaś treść uzasadnienia kasacji

pozwala na przyjęcie, że intencją skarżącego było zarzucenie Sądowi

Odwoławczemu przeprowadzenia nieprawidłowej kontroli instancyjnej w tym

zakresie. Skarżący nie sformułował jednak konkretnych zarzutów pod adresem Sądu

Okręgowego, lecz zanegował prawidłowość przejęcia określonej linii orzeczniczej

związanej z wykładnią wyżej wskazanego pojęcia, wchodząc tym samym w polemikę

z Sądem. Takie działanie nie mogło przynieść oczekiwanych rezultatów. Sąd, wbrew

twierdzeniu obrony, wskazał powód przyjęcia tej linii orzeczniczej, a mianowicie

odwołał się do jej szerokiej akceptacji, szczególnie na najwyższym szczeblu

sądowniczym, a mianowicie na poziomie Sądu Najwyższego. I nawet, jeżeli

poszczególne judykaty przytoczone przez Sąd Okręgowy dotyczyły spraw, których

przedmiotem było posiadanie amfetaminy czy heroiny, a nie narkotyków gatunkowo

tożsamych z tymi posiadanymi przez skazanego, to zasadniczo odnosiły się one do

problematyki wykładni znamienia „znacznej ilości” środków odurzających lub

substancji psychotropowych jako takich.

Idąc dalej, jak wynika z uzasadnienia Sądu Odwoławczego, w oparciu

o sporządzoną w sprawie opinię z zakresu badań fizykochemicznych stwierdził on,

że skazany był w posiadaniu środków odurzających i substancji psychotropowych

wystarczających do odurzenia łącznie ponad 500 osób. Choć w istocie Sąd nie

przeprowadził dokładnych działań matematycznych, które doprowadziły go do

takiego wniosku, to jednak oparł swoje ustalenia na wiedzy specjalistycznej

pochodzącej od doświadczonych w tym przedmiocie biegłych. Swoją drogą, już

sama tylko ilość zabezpieczonej u skazanego kokainy, tj. 24,6915 gramów netto

(19,5902 gramów oraz 5,1013 gramów), pozwalała na sporządzenie około 494 porcji

IV KK 313/26

3

konsumenckich (str. 9 ww. opinii, k. 97), co niewątpliwie należy uznać za znaczną

ilość.

Obrońca zdaje się stracił z pola widzenia także i to, że kokaina i LSD

posiadane przez skazanego, choć rzeczywiście stanowiły mieszaniny, to jednak nie

zawierały w sobie neutralnych wypełniaczy (jak na przykład powszechnie stosowana

soda oczyszczona czy mąka), lecz domieszki innych substancji psychoaktywnych,

psychotropowych lub środków odurzających, takich jak MDMA, amfetamina,

metamfetamina, ketamina czy 3-CMC. Dlatego też w realiach niniejszej sprawy

traktowanie całej masy netto danej substancji jako środka odurzającego albo

substancji psychotropowej nie powinna budzić zastrzeżeń.

Podsumowując, zarzut naruszenia prawa procesowego w postaci art. 433§2

k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. należało uznać za bezpodstawny.

Co się zaś tyczy zarzutu szóstego, zauważenia wymaga, że art. 424 k.p.k.

określa wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku sporządzone przez sąd

I instancji, nie zaś wymogi uzasadnienia orzeczenia kończącego wydanego przez

sąd odwoławczy, tu zastosowanie ma art. 457§3 k.p.k. Jednocześnie jednak

postawienie zarzutu naruszenia art. 457§3 k.p.k., wobec aktualnej treści art. 537a

k.p.k., nie może być samodzielną podstawą do uchylenia wyroku sądu

odwoławczego (analogicznie art. 455a k.p.k.).

Z tych wszystkich względów należało uznać, że autor kasacji nie wykazał,

by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia

prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować

orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną

w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie

znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[J.J.]

[r.g.]