Kasacje skazanych R. Z. i Z. C. oddalone jako oczywiście bezzasadne

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 17 listopada 2023 r.,

sygn. akt III K 1897/21, uznano R. Z. za winnego czynów z art. 13 § 1 k.k. w zw. z

IV KK 481/25

2

art. 191 § 1 k.k., za który wymierzono kary roku pozbawienia wolności oraz grzywny

w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 zł każda oraz z art. 191 § 1 k.k., za który

wymierzono kary roku pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek

dziennych po 30 zł każda. Wymierzone kary jednostkowe objęto węzłem kar

łącznych roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 150 stawek

dziennych po 30 zł każda, a nadto orzeczono obowiązek naprawienia szkody w

wysokości 30.000 zł. Tym samym wyrokiem uznano Z. C. za winną czynów z art.

13 § 1 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k.k., za który wymierzono kary roku pozbawienia

wolności oraz grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 zł każda, z art. 204

§ 1 k.k., za który wymierzono kary 9 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w

wymiarze 100 stawek dziennych po 20 zł każda, z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 191 §

1 k.k., za który wymierzono kary roku pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze

100 stawek dziennych po 30 zł każda, z art. 204 § 1 k.k., za który wymierzono kary

9 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po

20 zł każda oraz z art. 191 § 1 k.k., za który wymierzono kary 10 miesięcy

pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 zł każda.

Wymierzone kary jednostkowe objęto węzłem kar łącznych 2 lat i 8 miesięcy

pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 30 zł każda

oraz orzeczono przepadek korzyści majątkowych w wysokości 3.000 zł i 1.400 zł.

Po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonych, wyrokiem Sądu

Okręgowego w Białymstoku z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt VIII Ka 274/24,

utrzymano zaskarżony wyrok w mocy.

Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy skazanych R. Z. i

Z. C. .

Obrońca skazanego R. Z. , zaskarżając wyrok w pkt. I., zarzuciła:

„rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść

wydanego orzeczenia, a mianowicie:

a) art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk wyrażające się w przekroczeniu przez Sąd

zasady swobodnej oceny dowodów, skutkującej zaakceptowaniem dowolnej

analizy zebranego materiału dowodowego przez Sąd I instancji, która jest

IV KK 481/25

3

sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i

doświadczenia życiowego, oparta jest na części materiału dowodowego oraz

nie obejmuje wszystkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania, nosi

znamiona dowolności w zakresie oceny waloru dowodowego z wyjaśnień

współoskarżonej Z. C. , czego konsekwencją było nieuzasadnione przyjęcie, iż

skazany dopuścił się popełnienia przestępstwa pod zarzutem którego

popełnienia stanął, podczas gdy:

- jedynym dowodem wskazującym na sprawstwo skazanego są wyjaśnienia Z.

C. zeznania ww. niezweryfikowane w sposób dostateczny poprzez pryzmat

pozostałego materiału dowodowego zabezpieczonego w niniejszym

postępowaniu;

- nierozważenie całokształtu okoliczności mogących mieć znaczenie dla

rozstrzygnięcia o winie skazanego, wyrażające się w błędnej ocenie nawet już

wyjaśnień T. W. oraz w zdeprecjonowaniu zeznań pozostałych świadków,

jednostronnej i nieobiektywnej ich ocenie;

b) art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk. przez dokonanie powierzchownej,

odbiegającej od rzetelnej analizy zarzutów apelacji obrońcy R. Z. , z

zaniechaniem pełnego odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego

wyroku, z ograniczeniem się do lakonicznych stwierdzeń, pozbawionych

dokładnej analizy i oceny przesłanek, na których zostały oparte, bez

wyczerpującej argumentacji, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji zostały uznane

za niezasadne, a to w odniesieniu do ustaleń faktycznych poczynionych przez

Sąd Rejonowy w części odnoszącej się do przypisanego skazanemu czynów

kwalifikowanych z art 191 par 1 kk.”.

W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie obu

wyroków i uniewinnienie skazanego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Obrońca skazanej Z. C. , zaskarżając wyrok w części dotyczącej

utrzymania wyroku w mocy, zarzucił:

IV KK 481/25

4

„I.rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść

orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez

zaniechanie rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w apelacji obrońcy,

która zmierzała do wykazania błędu w sposobie oceny dowodów poczynionych

przez Sąd Rejonowy i brak w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Okręgowego

przekonywującego wskazania, czym kierował się Sąd odwoławczy uznając

apelację obrońcy za bezzasadną, podczas gdy stwierdzone i ujawnione na

etapie postępowania przed Sądami obu instancji dowody wskazywały, iż w

sposób nie budzący wątpliwości nie można przypisać sprawstwa Z. C. , a przez

to w wyroku Sądu ad quem doszło do tzw. efektu przeniesienia uchybień

proceduralnych poczynionych przez Sąd Rejonowy w Białymstoku;

II.rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na

wynik sprawy, tj. art. 433 § 2 k.p.k., poprzez rażąco nieprawidłowe utrzymanie

przez Sąd II instancji wymierzonych skazanej przez Sąd I instancji rażąco

niewspółmiernych kar po 1 rok pozbawienia wolności (pkt I wyroku Sądu I

instancji), kary 9 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. III wyroku Sądu I

instancji), kary 1 roku pozbawienia wolności (pkt. IV wyroku Sądu I instancji)

kary 9 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. VI wyroku Sądu I instancji) kary 10

miesięcy pozbawienia wolności (pkt. VII wyroku Sądu I instancji) oraz kary

łącznej 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy stopień

społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonej, stopień

jej zawinienia oraz fakt pojednania się z pokrzywdzonymi i zadośćuczynienia na

ich rzecz uzasadniają wymierzenie kar łagodniejszych”.

W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uniewinnienie

skazanej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie wymierzenie kary

łagodniejszej.

W odpowiedziach na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w

Suwałkach wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

IV KK 481/25

5

Kasacje okazały się oczywiście bezzasadne.

Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania

spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem

kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne

prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez

sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do

merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por.

postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14). Takich wad o rażącym charakterze po

stronie Sądu odwoławczego we wniesionych kasacjach nie wykazano.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kasacji obrońcy skazanego R. Z. i

sformułowanego w jej petitum zarzutu pierwszego, mającego postać rażącego

naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. wyrażającego się „w przekroczeniu

przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów, skutkującej zaakceptowaniem

dowolnej analizy zebranego materiału dowodowego przez Sąd I instancji”,

podkreślenia wymaga, że w układzie procesowym Sąd odwoławczy nie mógł

naruszyć wskazanych przepisów, skoro nie prowadził własnego postępowania

dowodowego, a wyrok Sądu I instancji utrzymał w mocy. Jednocześnie lektura

uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dowodzi, że Sąd Okręgowy pochylił się nad

kwestionowaną w apelacjach obrońców oceną dowodów w sposób prawidłowy i

rzetelny, czego wyrazem jest uzasadnienie - w odniesieniu do R. Z. na s. 5-8. Nie

tylko wyjaśnienia Z. C. zostały zweryfikowane pod kątem ustalenia sprawstwa R. Z., który został zatrzymany na gorącym uczynku w związku z czynem na szkodę P.

C. , ale także inne dowody, ukazujące rolę skazanego w osądzonym procederze.

Również kolejny zarzut kasacji obrońcy skazanego R. Z. w postaci

rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.

poprzez „dokonanie powierzchownej, odbiegającej od rzetelnej analizy zarzutów

apelacji obrońcy” tego skazanego, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Sąd II

instancji przeprowadził rzetelną kontrolę odwoławczą, również w zakresie

weryfikacji stanu faktycznego sprawy. Sąd Okręgowy ustosunkował się do apelacji

obrońców, uprzednio grupując tożsame zarzuty przedstawione w środkach

odwoławczych, ale rzetelnie przy tym odnosząc się do meritum każdego z nich, w

IV KK 481/25

6

tym linii obrony R. Z. , kwestionowanych przez jego obrońcę dowodów i ustalonego

na tej podstawie stanu faktycznego sprawy (s. 5-8 uzasadnienia).

W kasacji obrońcy skazanej Z. C. wskazano podobny do powyższego

zarzut, również zredagowany jako rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art.

457 § 3 k.p.k. poprzez „zaniechanie rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w

apelacji obrońcy”, ale również i w tym przypadku okazał się on oczywiście

bezzasadny. Nad kontestowaną przez skarżącego oceną dowodów, zarówno w

postaci depozycji M. G., ale też T. W., E. M., M. F., M. P., D. P., Sąd Okręgowy

rzetelnie się pochylił, czego wyrazem jest uzasadnienie wyroku (od s. 5 i nast.). W

tym zakresie przypomnieć należy, że ocena dowodów dokonana przez Sąd

orzekający w sprawie pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. i jeżeli nie można do niej

zgłosić logicznych zastrzeżeń, a takich nie wykazano w tej sprawie, to nie sposób

jej podważać tylko na tej podstawie, że skarżący przedstawił własną, inną jej

wersję.

Drugi zarzut kasacji obrońcy Z. C. , mający postać rażącego naruszenia art.

433 § 2 k.p.k. poprzez utrzymanie przez Sąd II instancji wymierzonych skazanej, a

w jej ocenie - rażąco niewspółmiernych - kar jednostkowych i kary łącznej, również

nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Skarżący zakwestionował rzetelność

kontroli odwoławczej w zakresie wymiaru kary, akcentując głównie pojednanie się

skazanej z pokrzywdzonymi. Sąd Okręgowy dostatecznie pochylił się nad zarzutem

apelacyjnym kwestionującym wymiar kary na s. 14-15 uzasadnienia, nie

dostrzegając żadnych okoliczności do złagodzenia kary względem Z. C. .

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie

zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy

prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu

kasacji obrońców skazanych jako oczywiście bezzasadnych.

O obciążeniu obojga skazanych kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

IV KK 481/25

7

[J.J.]

[a.ł]