Skazany nieobecny na apelacji. SN oddalił kasację obrońcy jako oczywiście bezzasadną

Sąd Okręgowy w Sosnowcu, wyrokiem z 9 czerwca 2025 r., po rozpoznaniu

apelacji obrońcy, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Sosnowcu z 20

listopada 2024 r., mocą którego J.N. został uznany za winnego popełnienia w

ramach ciągu przestępstw występku polegającym na zamachu na urządzenia

IV KK 490/25

2

infrastruktury tj. czynu z art. 254a k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za co wymierzono

mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.

W kasacji od wyroku Sądu Okręgowego obrońca wskazał na wystąpienie

bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.

polegającej na rozpoznaniu sprawy przez sędziego, który mógł być objęty

wnioskiem o wyłączenie na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.; ponadto podniósł rażące

naruszenie prawa procesowego tj. art. 6 k.p.k. oraz art. 45 Konstytucji i art. 6

Konwencji o Ochronie Praw Człowieka polegające na naruszeniu prawa do obrony

oskarżonego przez rozpoznanie sprawy podczas jego nieobecności i przez

wadliwie obsadzony skład sądu. Przy tak sformułowanych zarzutach obrońca

wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania w postepowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Kędzierzynie

Koźlu wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. i w

związku z tym nie wymagała przekazania jej na rozprawę, lecz zgodnie z art. 535 §

1 k.p.k. podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron.

Analiza sprawy nie potwierdziła istnienia podniesionego przez obrońcę

zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. Już sama

redakcja tego uchybienia pozostawiała wiele do życzenia, albowiem zgodnie z

treścią tego przepisu zaskarżone orzeczenie podlega bezwzględnie uchyleniu,

jeżeli ,,w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do

orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40”, podczas gdy w

uzasadnieniu zarzutu autor kasacji powołał jako pominiętą przyczynę wyłączenia

instytucję iudex suspectus (art. 41 § 1 k.p.k.). Pomijając jednak ten lapsus Sąd

Najwyższy zbadał sprawę z najwyższą dokładnością, na jaką zasługiwał zarzut

zarówno bezwzględnej przyczyny odwoławczej jak i pod kątem ewentualnego

naruszenia gwarancji prawa do obrony i stwierdził, że zostały one wysnute

instrumentalnie na potrzeby postępowania kasacyjnego i poparte nie do końca

IV KK 490/25

3

rzetelną argumentacją. Do takiego wniosku uprawniało Sąd Najwyższy kilka kwestii.

Po pierwsze nie ujawniono żadnej z przyczyn, dla których sędziego X.Y. miałyby

dotyczyć uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. Sędzia ten nie należy

do kręgu sędziów, którzy objęli swoje stanowisko w wyniku poparcia ze strony

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. i nie był

dotychczas poddany procedurze testowania niezawisłości i niezależności.

Jednocześnie stronie nie odebrano prawa do zakwestionowania składu

sędziowskiego, albowiem po wyznaczeniu sędziego referenta w dniu 20 maja 2025

r. skazany i jego obrońca zostali o tym prawidłowo powiadomieni i żaden z nich nie

wszczął procedury z art. 42a § 3 ustawy o ustroju sądów powszechnych. Po drugie

ani obrońca, ani J.N., zawiadomieni prawidłowo o terminie rozprawy apelacyjnej,

nie stawili się na nią w dniu 9 czerwca 2025 r. Zasadą jest, że udział oskarżonego

w rozprawie apelacyjnej nie jest obowiązkowy (art. 450 § 1 i 2 k.p.k.), a

niestawiennictwo należycie zawiadomionych o terminie rozprawy stron i obrońców

(…) nie tamuje rozpoznania sprawy, chyba że ich udział jest obowiązkowy (§ 3).

Niestawiennictwo na rozprawie odwoławczej J.N., który w postępowaniu

drugoinstancyjnym miał obrońcę i który prawidłowo zawiadomiony o terminie nie

usprawiedliwił swojej nieobecności, ani nie wnosił o nieprzeprowadzanie rozprawy

pod jego nieobecność (art. 117 § 2 k.p.k.), ani nie tamowało przeprowadzenia

czynności procesowej, ani nie naruszało prawa skazanego do obrony.

W ramach postępowania kasacyjnego nie wykazano aby w sprawie J.N.

doszło do jakichkolwiek zaniedbań ze strony wymiaru sprawiedliwości, które

mogłyby skutkować bezwzględną koniecznością uchylenia wyroku Sądu

odwoławczego, ani takich które prowadziłyby do naruszenia podstawowych praw

podsądnego, jakim jest konstytucyjnie zagwarantowane prawo do sądu (art. 45

Konstytucji RP) oraz prawo do obrony (art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka

i Podstawowych Wolności).

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej

orzeczenia, uznając kasację za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 535 § 3

k.p.k. O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art.

636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.

IV KK 490/25

4

[WB]

[a.ł]