Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku wobec Z.S. mimo kasacji obrońcy

Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z dnia 10 czerwca 2025 r., II AKa 490/24, zmieniającego wyrok Sądu

Okręgowego w Częstochowie z dnia 13 maja 2024 r., II K 67/22, przed Sądem

Najwyższym zawisła sprawa Z.S. Za przypisane mu przestępstwa został on

skazany na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności i karę 500 stawek dziennych

grzywny, po 100 zł każda.

IV KK 562/25

2

W kasacji obrońcy został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego nią wyroku, albowiem natychmiastowe jego wykonanie mogłoby

spowodować poważne skutki dla życia i zdrowia skazanego oraz zbyt poważne

skutki w kontekście osobistym skazanego, jak również względem jego rodziny. W

ocenie skarżącego wywiedziona kasacja jest oczywiście zasadna, bowiem wyrok

Sądu II instancji został wydany z naruszeniem przepisów procedury karnej, które

miało istotny wpływ na treść orzeczenia, co powoduje, że orzeczona kara nie

powinna zostać wdrożona do wykonania przed merytorycznym rozpoznaniem

kasacji. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał stosowne orzecznictwo Sądu

Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek okazał się niezasadny.

W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że Sąd Najwyższy może wstrzymać

wykonanie prawomocnego wyroku wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za

podjęciem takiej decyzji muszą przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo

uwzględnienia kasacji, nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że

wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego

wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się

więc, że można wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli

wyraźnie rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia

wobec niego postępowania na skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 21 lipca 2025 r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie,

że postawione orzeczeniu sądu odwoławczego zarzuty (i argumentacja

zaprezentowana na ich poparcie) dają asumpt do przyjęcia poglądu o niemal

pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r.,

III KK 84/25).

W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność

uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy.

IV KK 562/25

3

Powodu do wstrzymania wykonania wyroku nie stanowi również sytuacja

osobista, zdrowotna czy rodzinna skazanego, jedynie wzmiankowana i

nierozwinięta w uzasadnieniu wniosku. Może ona bowiem być uwzględniona w

ramach instytucji dotyczących wykonywania kary pozbawienia wolności,

uregulowanych w art. 151 k.k.w. lub art. 153 k.k.w., na zasadach tam

przewidzianych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie

zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej

instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym

względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii

zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w

Katowicach.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[a.ł]