Sąd najwyższy

Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z dnia 10 czerwca 2025 r., II AKa 490/24, zmieniającego wyrok Sądu

Okręgowego w Częstochowie z dnia 13 maja 2024 r., II K 67/22, przed Sądem

Najwyższym zawisła sprawa Z.S. Za przypisane mu przestępstwa został on

skazany na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności i karę 500 stawek dziennych

grzywny, po 100 zł każda.

IV KK 562/25

2

Postanowieniem z dnia 12 marca 2026 r., IV KK 562/25, Sąd Najwyższy nie

uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego

kasacją wyroku.

Pismem z dnia 14 maja 2026 r. obrońca skazanego zwrócił się z ponownym

wnioskiem o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku. W uzasadnieniu

podkreślił, że skazany cierpi na ciężką chorobę zagrażającą życiu i zdrowiu.

Wskazał, że został złożony wniosek o odroczenie wykonania kary pozbawienia

wolności, który spowodował tymczasowe wstrzymanie jej wykonania, jednak sam

wniosek o odroczenie wykonania kary nie został uwzględniony. Obrońca podniósł,

że orzeczona kara pozbawienia wolności może zostać wdrożona do wykonania

przed rozpoznaniem kasacji, co uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego

nią wyroku, bowiem w ocenie obrońcy kasacja jest oczywiście zasadna. W

kolejnych pismach procesowych obrońca wnosił o przyspieszenie rozpoznania

sprawy kasacyjnej, wskazując, że skazany zgłosił się do jednostki penitencjarnej i

rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku okazał

się niezasadny.

Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia ma charakter wyjątkowy, jako

odstępstwo od zasady wykonalności wyroku z chwilą uprawomocnienia. Utrwalone

jest stanowisko, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione

szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do

wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla

skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa. Tego rodzaju

następstwa mogą zaistnieć wówczas, gdy już wstępna analiza wniesionej kasacji

świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego

nią wyroku. Wtedy bowiem dochodzi do sytuacji, w której skazany odbywałby karę,

chociaż orzeczenie ze względu na swoją wadliwość nie powinno być wykonywane

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 czerwca 2026 r., IV KK 189/26 i I

KK 97/26). Sąd Najwyższy podtrzymuje stanowisko wyrażone w pierwszym

IV KK 562/25

3

postanowieniu dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonego w tej sprawie

kasacją wyroku, zgodnie z którym dokonywana na potrzeby wniosku o wstrzymanie

analiza kasacji i akt sprawy prowadzi do wniosku o braku ziszczenia się przesłanek

do wstrzymania wykonania wyroku.

W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że takie okoliczności jak sytuacja

osobista skazanego, jego stan zdrowia czy postawa w postaci dobrowolnego

stawiennictwa w jednostce penitencjarnej mogą okazać się przydatne w

ewentualnym postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub

o odroczenie jej wykonania w oparciu o treść art. 151 k.k.w., nie mogą one jednak

być skutecznymi przesłankami do zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 czerwca 2026 r., I KK 82/26; z dnia 19

grudnia 2025 r., I KK 475/25). Jak wynika z wniosku obrońcy, sytuacja zdrowotna

skazanego nie została uznana za wystarczającą do odroczenia wykonania kary, co

jednak nie pozbawia skazanego możliwości ubiegania się o przerwę w wykonaniu

kary.

Podsumowując, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą w

tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji

przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Decyzja w tym względzie w żadnym razie nie

przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, która została

skierowana do rozpoznania na rozprawie w dniu 13 października 2026.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[a.ł]

IV KK 562/25

4