Sprawę o nękanie byłej sędzi przekazano do sądu spoza Białegostoku

Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2026 r., sygn. akt XIII K 672/26, Sąd

Rejonowy w Białymstoku, właściwy do rozpoznania sprawy zainicjowanej aktem

oskarżenia skierowanym przeciwko P.K. o czyn z art. 190a § 1 k.k., na podstawie art.

37 § 1 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy do

rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

W uzasadnieniu tegoż orzeczenia organ wnioskujący podał m.in., że

pokrzywdzoną we wskazanej wyżej sprawie jest sędzia Sądu Okręgowego w stanie

IV KO 114/26

2

spoczynku X.Y., która – z racji sprawowanych w przeszłości obowiązków

orzeczniczych – jest powszechnie znana osobom bezpośrednio i pośrednio

związanym z białostockim wymiarem sprawiedliwości. Relacje ww. sędzi z wieloma

sędziami Sądu Rejonowego w Białymstoku wykraczały i wykraczają poza ramy

znajomości czysto służbowej. W ocenie organu wnioskującego ww. okoliczności

uzasadniają przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi

równorzędnemu - najlepiej spoza obszaru właściwości Sądu Apelacyjnego w

Białymstoku - w trybie art. 37 § 1 k.p.k. Rozpoznawanie tej sprawy przez Sąd

Rejonowy w Białymstoku mogłoby bowiem wzbudzić uzasadnione wątpliwości co do

bezstronności tegoż organu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.

Nie ulega wątpliwości, że zaistniały w przedmiotowej sprawie, pokrótce

zreferowany we wniosku o przekazanie, układ zaszłości faktycznych, może

wywoływać tak u stron, jak i u zewnętrznych obserwatorów uzasadnione wątpliwości

co zdolności Sądu Rejonowego w Białymstoku do obiektywnego rozpoznania sprawy.

Pamiętać zaś należy, że pod pojęciem „dobro wymiaru sprawiedliwości”, użytym na

gruncie przepisu art. 37 § 1 k.p.k., trzeba także rozumieć potrzebę ukształtowania

(tak u stron, jak i w opinii społecznej) przekonania o obiektywnym działaniu sądów i

ich bezstronności w rozpoznaniu każdej, choćby incydentalnej, sprawy.

Co więcej, mając na uwadze także fakt, że sędzia będąca oskarżycielką

posiłkową, przed przejściem w stan spoczynku pełniła obowiązki orzecznicze w

Sądzie Okręgowym w Białymstoku, konieczne jest spowodowanie nie tylko tego, by

niniejszą sprawę rozpoznał inny równorzędny sąd, ale i tego, by sądem tym był sąd

położony poza obszarem właściwości Sądu Apelacyjnego w Białymstoku. Tylko takie

posunięcie jest w stanie zagwarantować przeprowadzenie postępowania w sposób

wolny od podejrzeń co do braku bezstronności sędziów orzekających w sprawie,

które to podejrzenia mogłaby wywołać już sama tylko świadomość istnienia

wskazanych wyżej powiązań pomiędzy jedną ze stron postępowania, a sądem

orzekającym w sprawie. Jest ono również niezbędne do wywołania u zewnętrznych

obserwatorów procesu przekonania, że wymiar sprawiedliwości realizuje swoje

konstytucyjne funkcje w sposób prawidłowy i w pełni niezawisły (por. postanowienie

IV KO 114/26

3

SN z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt V KO 66/10).

Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy przekazał sprawę do rozpoznania

Sądowi Rejonowemu w Sokołowie Podlaskim, dla którego jednostkami nadrzędnymi

są Sąd Okręgowy w Siedlcach oraz Sąd Apelacyjny w Lublinie.

Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[a.ł]