Obrońca chciał wyłączyć sędziego SN od sygnalizacji o wznowienie. Wniosek nieuwzględniony

Po wyznaczeniu SSN J.B. do rozpoznania sygnalizacji obrońcy skazanego R.P.

- opartej o dyspozycję art. 439 § 1 pkt 2 i 10 k.p.k.- w przedmiocie wznowienia z

urzędu postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. II AKa 231/20,

obrońca wystąpił z wnioskiem o wyłączenie tegoż sędziego od rozpoznania tego

wniosku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że SSN J.B. w innej sprawie IV KO

50/25 nie stwierdził podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie,

IV KO 130/24

2

w sytuacji gdy sygnalizacja w tamtej i w tej sprawie postulowała nienależytość

obsady składu sądu w związku z udziałem w nim SSA W.P. To rozstrzygnięcie,

zdaniem obrońcy może determinować taką samą ocenę wskazanego we

wniosku o wznowienie bezwzględnego uchybienia odwoławczego związanego z

osobą sędziego W.P., co powinno skutkować wyłączeniem SSN J.B. od

rozpoznania sygnalizacji o wznowienie postępowania sądowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie jest zasadny.

Analizując powołane we wniosku o wyłączenie sędziego postanowienie SN

z 24 kwietnia 2025 r. IV KO 50/25 podnieść należało, że sąd w osobie SSN J.B.

odwołując się do treści uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. BSA I-4110-

1/20 w zakresie sędziów sądów powszechnych stwierdził, że w konkretnych

okolicznościach sprawy, z uwzględnieniem przebiegu drogi zawodowej

sędziego W.P. nie istniały podstawy do przyjęcia, że sędzia ten nie gwarantuje

chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości, co wykluczało

możliwość wznowienia postępowania na podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Mając na uwadze treść tego rozstrzygnięcia wskazać należało, że orzeczenie to,

wbrew intencji wnioskodawcy, nie ma charakteru uniwersalnego, gdyż dotyczy

okoliczności konkretnej sprawy, tak jak tego wymaga powołana uchwała, a te

mają charakter okoliczności niepowtarzalnych, na tle których zarzut zaistnienia

bezwzględnej przyczyny odwoławczej podlega każdorazowo nowej ocenie

orzeczniczej. Orzeczenie to nie ma też charakteru prejudykatu wiążącego kolejne

składy Sądu Najwyższego rozpoznające tożsame uchybienie procesowe.

Z tego też powodu nie zachodzą - wskazane w treści art. 41 § 1 k.p.k. powody

osłabiające zaufanie co do spełnienia przez wskazanego sędziego standardu

bezstronności w orzekaniu.

Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.

IV KO 130/24

3

[WB]

[a.ł]