SN odmówił wznowienia sprawy skazanej, bo delegacja sędziego była zgodna z prawem

Obrońca skazanej J. T. pismem z dnia 16 lutego 2026 r. wniósł o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt II AKa

182/16, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 7 marca

2016 r., sygn. akt II K 82/13.

IV KO 18/26

2

W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanej powołał się na

wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1

pkt 1 i 2 k.p.k., albowiem w składzie orzekającym Sądu Okręgowego w

Suwałkach zasiadała Sędzia X. Y., która została przez Ministra

Sprawiedliwości delegowana do Sądu Okręgowego w Suwałkach na okres od

1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r., a następnie kolejną decyzją Ministra

Sprawiedliwości z dnia 26 listopada 2014 r. na okres od 1 stycznia 2015 r. w

celu zakończenia rozpoznania sprawy o sygn. akt II K 82/13.

Zdaniem obrońcy – jak można wnioskować z analizy części

motywacyjnej wniosku - sformułowanie w decyzji Ministra Sprawiedliwości z

dnia 26 listopada 2014 r. okresu trwania delegacji do czasu zakończenia

rozpoznania sprawy II K 82/13 było sprzeczne z art. 77 § 1 pkt 1 Ustawy z

dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Nie można uznać powyższego stanowiska za trafne. Wyraźnie

podkreślić należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie

wskazywano, że w ramach tzw. delegacji ministerialnej dopuszczalne jest

określenie terminu delegacji poprzez sformułowanie „do czasu zakończenia

sprawy” (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 26 lutego 1993 r., I

KZP 42/92; 2 grudnia 2004 r., II KK 72/04, 26 lutego 2016 r., III KK 336/15).

Jak wynika z powołanych orzeczeń taki sposób określenia czasu trwania

delegacji ministerialnej, czyli udzielonej na podstawie art. 77 § 1 Prawo o

ustroju sądów powszechnych, spełnia kryteria delegacji na czas nieokreślony.

Jednocześnie Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że określenie terminu delegacji

„do czasu zakończenia sprawy” nie jest dopuszczalne w ramach delegacji

„prezesowskiej”, czyli udzielanej na podstawie art. 77 § 8 Prawo o ustroju

sądów powszechnych przez prezesa sądu okręgowego lub apelacyjnego, co

jednak w realiach przedmiotowej sprawy nie miało miejsca.

Bezzasadne są również argumenty oparte na rozważaniach

zawartych w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 maja

2021 r., IV KK 70/21, w których Sąd Najwyższy odnosi się do zupełnie innego

zagadnienia, albowiem dotyczącego udzielania delegacji „na czas określonej

funkcji”, odnoszącej się do wykonywania obowiązków w innym sądzie na czas

IV KO 18/26

3

pełnienia określonej funkcji, np. prezesa sądu powszechnego określonego

szczebla. Tego typu sytuacji w przedmiotowej sprawie także nie odnotowano.

Ponadto w analizowanej sprawie nie sposób twierdzić, aby

delegowanie sędziego do czasu zakończenia sprawy, która była już w

referacie w czasie pierwszej delegacji, oznaczało brak spełnienia przez

orzekającego w sprawie sędziego standardu bezstronności i niezawisłości

wynikającego z Konstytucji RP, art. 6 EKPC i art. 47 Karty Praw

Podstawowych UE. W konsekwencji za zasadne uznać należało stanowisko

wyrażone przez Prokuraturę Krajową Departament Postępowania Sądowego

w opinii z dnia 25 maja 2026 r., w której wyraźnie wskazano, że z uwagi na

złożony charakter sprawy jej zakończenie w okresie pierwszej delegacji było

niemożliwe, a przy tym trafnie podkreślono, iż delegacja nie została określona

jako trwająca do orzekania w konkretnej sprawie lub do rozpoznania

określonego rodzaju spraw.

Mając zatem na uwadze, że delegacja udzielona Sędzi X. Y. była

delegacją ministerialną, dopuszczalną i prawidłową na gruncie

obowiązującego wówczas art. 77 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 427 t.j.), Sąd

Najwyższy w realiach niniejszej sprawy, nie stwierdził uchybień, o których

mowa w art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., ani innych bezwzględnych przesłanek

odwoławczych.

Biorąc powyższe pod uwagę, a także okoliczność, że inicjatywa

obrońcy skazanej należy kwalifikować jako wniosek, o którym mowa w art. 9 §

2 k.p.k., zarządzono jak na wstępie.

[J.J.]

[r.g.]

IV KO 18/26

4