Sąd Najwyższy wyłączył sędziego R.W. z sprawy wznowieniowej D.S.

Pismem z dnia 13 listopada 2025 r. D.S. zwrócił się o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w

Białymstoku z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II AKa 82/21, utrzymującym w

mocy wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II K

169/20. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał fakt, że wyrok w ww.

sprawie wydał sędzia B.G., powołany na swój urząd na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw. Sprawa ta została w Sądzie Najwyższym zarejestrowana w

repertorium KO pod numerem 200/25 i przydzielona do rozpoznania Sądowi

Najwyższemu w składzie SSN W.P. (sprawozdawca), SSN P.W. i SSN R.W.

IV KO 200/25

2

Pismem z dnia 14 kwietnia 2026 r. SSN W.P., na podstawie art. 42 § 1

k.p.k., wniósł o wszczęcie postępowania z urzędu i wyłączenie, na podstawie art.

40 § 1 pkt 1 k.p.k., sędziego R.W. od udziału w sprawie IV KO 200/25. W

uzasadnieniu ww. wystąpienia wskazano m.in., że mając na uwadze

zasygnalizowaną w piśmie D.S. podstawę wznowienia postępowania, zasiadanie w

składzie Sądu Najwyższego, rozpoznającego zainicjowaną tym pismem sprawę

wznowieniową, SSN R. ., równałaby się orzekaniu przez sędziego we własnej

sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Sygnalizacja okazała się zasadna w tym sensie, że doprowadziła do

wyłączenia SSN R.W. od udziału w sprawie wznowieniowej IV KO 200/25.

Przepis art. 41 § 1 k.p.k. stanowi, iż sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli

istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co

do jego bezstronności w danej sprawie. Bez wątpienia sytuacja, w której sędziego

Sądu Najwyższego, wyznaczonego do rozpoznania sprawy wznowieniowej,

dotyczyłaby ta sama okoliczność, która została przywołana jako uzasadniająca

wznowienie z urzędu postępowania w ww. sprawie, nie tylko mogłaby wywołać tak

u stron, jak i w odbiorze społecznym, uzasadnione wątpliwości co do bezstronności

Sądu Najwyższego, ale nadto pozostawałaby w kolizji z zakazem nemo iudex in

causa sua. Taki pogląd należy uznać za ugruntowany w dotychczasowym

orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 5 lutego 2025 r. IV KK 130/24 oraz z dnia 3 lipca 2024 r., III KO 61/24).

Wzgląd na konieczność urzeczywistnienia standardu bezstronności w

aspekcie obiektywnym, nakazywał zatem rozstrzygnąć, jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[WB]

[a.ł]

IV KO 200/25

3