Zdjęcie wyroku z innej sprawy nie wystarczyło. SN odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie

Pismem z 28 listopada 2025 r. skazany K. K. wniósł o wznowienie

postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

w Katowicach z 16 marca 2023 r., sygn. II AKa 180/22, utrzymującym w mocy

wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z 30 listopada 2021 r, sygn. III K 49/20,

skazujący go za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art.

12 k.k. W argumentacji wniosku wskazano, że w sprawie ujawniła się nowa,

IV KO 211/25

2

nieznana wcześniej sądowi okoliczność mająca bezpośredni wpływ na ocenę

wiarygodności głównego świadka oskarżenia oraz na treść wyroku. Rzeczoną nową

okolicznością – zdaniem wnioskującego – jest kopia protokołu z postępowania

sądowego, dotyczącego upozorowanego włamania i kradzieży dokonanego przez J.

P. i C. C. (sygn. akt II K 115/16). Dodatkowo K. K. wskazywał, iż zasadność

wznowienia postępowania wynika także z rażącego naruszenia prawa przez sąd

odwoławczy poprzez nierozpoznanie jego wniosku dowodowego z 19.01.2023 r. i

umieszczenia w protokole zapisu niezgodnego z prawdą.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Wniosek jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k.

Powyższy przepis nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o

wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod

kątem tego czy nie jest on oczywiście bezzasadny. Kontrola ta ma charakter quasi

formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania

wniosku, ani też do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw

wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania jego treści w celu ustalenia

możliwości skutecznego złożenia tego pisma. Wniosek, który jest bezzasadny w

stopniu oczywistym, musi spotkać się z odmową przyjęcia bez wzywania do

usunięcia braków formalnych. Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie

postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna „na

pierwszy rzut oka”, niewątpliwa, a wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do

wzruszenia prawomocnego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego

z dni: 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016/1/5; 6 października 2015 r.,

V KO 56/15, Lex 3530681).

Podana w tym przepisie kwalifikowana przyczyna uznania wniosku za

oczywiście bezzasadny zachodzi m. in. w sytuacji stwierdzenia tożsamości

okoliczności, do których odwołuje się wnioskodawca, gdy stanowiły one już

podstawę poprzedniego wniosku o wznowienie. W takim przypadku nie ma

potrzeby jego ponownego merytorycznego rozpoznawania. Chodzi tu o swoistą res

iudicata (D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki,

IV KO 211/25

3

Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom II. Art. 425–673, wyd. VII,

Warszawa 2024, s. 714-715). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie,

albowiem podane przez K. K. okoliczności stanowiły podstawę jego wcześniejszego

wniosku o wznowienie, co do którego zapadła prawomocna decyzja Sądu

Najwyższego. Wskazywane przez skazanego okoliczności upozorowanego

włamania i kradzieży dokonanego przez J. P. i C. C. były już przecież przedmiotem

analizy Sądu Najwyższego w postanowieniu z 8 lipca 2025 roku, sygn. IV KO 75/25.

W orzeczeniu tym trafnie stwierdzono, że skazany nie wskazał na jakikolwiek

związek przedmiotowy sprawy karnej toczącej się przeciwko J. P. z jego sprawą, w

której został skazany za przestępstwo oszustwa (art. 286 § 1 k.k.), w której była

ona osobą pokrzywdzoną. Sam fakt występowania w innej sprawie J. P. w

charakterze osoby podejrzanej (według oświadczenia wnioskodawcy), bez

wskazania dodatkowych okoliczności mogących zaburzyć wiarygodność in genere

relacji składanych przez tę osobę w innym postępowaniu karnym, nie może

przekreślać jej wiarygodności w sprawie, w której występowała w charakterze

pokrzywdzonej, tym bardziej, gdy wiarygodność ta rozważana była przez sąd

pierwszej instancji w płaszczyźnie konfrontacyjnej dowodów o charakterze

osobowym i rzeczowym, uwzględniającej odniesienie się do relacji skazanego,

kwestionujących przyjęte ustalenia co do okoliczności udzielania mu pożyczek, ich

wydatkowania oraz zamiaru ich zwrotu, jak też wreszcie charakteru relacji

pokrzywdzonej ze skazanym. Sam fakt dołączenia do aktualnie analizowanego

wniosku o wznowienie zdjęcia wyroku niczego przy tym w zakresie powyższego

wywodu nie zmienia. Wymowa wyrażonej uprzednio przez Sąd Najwyższy

konstatacji co do oddziaływania wskazywanego przez skazanego nowego dowodu

na postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie jest wciąż aktualna, zwłaszcza,

że dowód ów sprowadza się do dołączenia zanonimizowanego fragmentu wyroku w

formie zdjęcia. Treść tego dowodu nie potwierdza nawet stanowczej argumentacji

wniosku, a zatem nie spełnia celu jaki wnioskodawca chciał wykazać.

Kwestia naruszeń prawa, w tym i braku rozpoznania wniosku dowodowego

również była przedmiotem argumentacji przywołanej przez skazanego w

poprzednim wniosku o wznowienie postępowania i została już przez Sąd

Najwyższy rozważona. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia w tej materii

IV KO 211/25

4

odmiennej optyki niż uprzednio wyrażona w postanowieniu Sądu Najwyższego w

sprawie o sygn. IV KO 75/25.

W oparciu o powyższe stwierdzić zatem trzeba, że zmaterializowały się

przewidziane w art. 545 § 3 k.p.k. podstawy do odmowy przyjęcia wniosku o

wznowienie jako oczywiście bezzasadnego, bez wzywania wnioskodawcy do

uzupełnienia jego braków formalnych, takich jak niesporządzenie go przez

adwokata i brak opłaty.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]