Wniosek o wznowienie sprawy z Katowic nie przyjęty, bo nie uzupełniono go w terminie

Z.W., pismem z 29 grudnia 2025 r. zatytułowanym „skarga dot. wznowienia

postępowania” wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 24 listopada 2022 r.

sygn. akt II AKa 428/22, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z 15

lipca 2022 r. sygn. akt IV K 123/21 oraz o wyznaczenie mu adwokata z urzędu

celem sporządzenia wniosku spełniającego warunki formalne. W swoim żądaniu

odwołał się do przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na nienależytą obsadę

sądu odwoławczego, która była już przedmiotem analizy w sprawie IV KO 81/24,

zakończonej zarządzeniem z 4 kwietnia 2025 r. stwierdzającym brak podstaw do

wznowienia z urzędu postępowania. W zarządzeniu tym odniesiono się do udziału

w składzie orzekającym SSA X. Y., powołanego na urząd z udziałem Krajowej Rady

IV KO 7/26

2

Sądownictwa ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z

2018 r., poz. 3). Stwierdzenie w nim zawarte, w tym konkluzja, pozostają aktualne.

Ponieważ Sąd Najwyższy nie stwierdził, a wnioskujący nie wykazał żadnych

konkretnych okoliczności związanych z powołaniem na urząd sędziego

wskazujących na naruszenie gwarancji bezstronnego rozpoznania sprawy, w

szczególności, aby okoliczności kwestionowanych powołań mogłyby mieć wpływ na

rozstrzygnięcie sprawy albo miały taki osoby trzecie, podniesione okoliczności w

żaden sposób nie uprawniają do kwestionowania w tej sprawie niezawisłości i

bezstronności żadnego sędziego. Jeżeli bowiem po mianowaniu zainteresowany

nie podlega żadnej presji i nie otrzymuje instrukcji w ramach wykonywania swoich

obowiązków, sam fakt, iż władze wykonawcze lub ustawodawcze uczestniczą w

procesie mianowania sędziego nie może prowadzić do powstania zależności

sędziego od tych władz, ani do wzbudzenia wątpliwości co do jego bezstronności

(zob. wyrok TSUE z 9 lipca 2020 r., C - 272/19, VQ przeciwko Land Hessen, w pkt

54).

Zarządzeniem z 19 lutego 2026 r., w związku z tym, ponownym, pismem

skazanego, któremu w uprzednim postępowaniu przed Sądem Najwyższym w

przedmiocie wznowienia postępowania o sygn. IV KO 81/24, obejmującym badanie

tożsamych okoliczności, na które powołuje się obecnie, wyznaczono obrońcę z

urzędu, wezwano Z.W. do przedłożenia wniosku o wznowienie postępowania,

sporządzonego przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru, w terminie 7 dni od

daty otrzymania wezwania, pod rygorem uznania wniosku za bezskuteczny, z

informacją, że Sąd Najwyższy nie ma obowiązku ponownego wyznaczenia

adwokata z urzędu w celu wymuszenia złożenia wniosku o wznowienie

postępowania.

Wobec tego, że skazanemu przedmiotowe zarządzenie doręczono w dniu

25 lutego 2026 r. (k. 27 akt SN), jednak nie uzupełnił wymaganego braku

formalnego w terminie, należało uznać jego wniosek za bezskuteczny.

Z uwagi na powyższe, wobec tego, że skazany nie skorzystał z szansy

sporządzenia wniosku przez obrońcę z wyboru, po uprzednim wyznaczeniu mu

IV KO 7/26

3

obrońcy z urzędu do analizy podstaw wznowienia tego samego postępowania

karnego, należało rozstrzygnąć jak na wstępie.

Ubocznie należy zaznaczyć, że skazany powinien mieć świadomość tego, że

składanie kolejnych pism z powołaniem się na tę samą okoliczność będzie

skutkowało wydawaniem w przyszłości kolejnych tego typu zarządzeń, a z uwagi na

powody wskazane w niniejszym uzasadnieniu i treść art. 99 § 2 k.p.k. mogą one nie

zawierać uzasadnienia.

Na mocy art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. na niniejsze

zarządzenie przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.

[WB]

[r.g.]