Sąd Najwyższy oddalił skargę obrońcy T.Ż. na uchylenie wyroku w sprawie faktur VAT

T.Ż. został oskarżony o czyny z art. 258 § 1 k.k. (pkt I wyroku), z art. 62 § 2a

k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zb. z art. 80 § 3 k.k.s. w zb. z art. 56 § 2 k.k.s. w

zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 §

3 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 5 k.k.s. (pkt XXIII wyroku), z art. 271a § 1 i 2 k.k. w

IV KS 26/26

2

zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12

§ 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt XXIV wyroku), z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k. w zw. z

art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt XXV wyroku).

Sąd Okręgowy w Sosnowcu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt

IV K 67/22 uniewinnił oskarżonego T.Ż. od popełnienia czynu zarzucanego mu w

punkcie I aktu oskarżenia (pkt 49 wyroku); uznał oskarżonego T. Ż. za winnego

popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIII, a zarzucanego w punkcie XXVIII

aktu oskarżenia, z tym, że z opisu czynu wyeliminował stwierdzenie, że oskarżeni

działali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I aktu

oskarżenia, czym wyczerpali znamiona występku z art. 62 § 2a k.k.s. w zb. z art. 61

§ 1 k.k.s. w zb. z art. 80 § 3 k.k.s. w zb. z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w

zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to na mocy art. 62 § 2a k.k.s. w.

zw. z art. 7 § 2 k.k.s. i art. 23 § 1 i 2 k.k.s. wymierzył mu karę 8 (osiem) miesięcy

pozbawienia wolności i karę grzywny 200 (dwieście) stawek dziennych ustalając

wysokość jednej stawki na kwotę po 120 (sto dwadzieścia) złotych (pkt 50 wyroku);

w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu T.Ż. w punkcie XXIX aktu oskarżenia,

a opisanego w punkcie XXIV, uznał za winnego, że w okresie od 31 lipca 2018 r. do

25 lutego 2019 r. w D., S. i innych miejscowościach na terenie kraju, w krótkich

odstępach czas, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło

dochodu, działając wspólnie i w porozumieniu J.N. jako prezes zarządu spółki T. sp.

z o.o. oraz T.Ż. jako prokurent spółki T. sp. z o.o. KRS [...], NIP [...], z/s S. ul. [...]

uzyskali za pośrednictwem ustalonej osoby wystawione przez osoby uprawnione

faktury VAT, opisane powyżej w punkcie XXIV, zawierające kwotę należności

ogółem, której wartość jest znaczna tj. 2.073.534 złotych, poświadczające

nieprawdę co do okoliczności faktycznych mających znaczenie dla określania

wysokości należności publicznoprawnej, dotyczących nabycia towarów i usług,

które to nabycie nie miało miejsca, poprzez wyrażenie zgody na przekazanie

danych ww. spółki innym osobom, wskazując kwoty na które faktury mają zostać

wystawione oraz jej przedmiot, którymi następnie posłużyli się w ten sposób, że

przekazali ustalonej osobie, która ujęła je w dokumentacji księgowej oraz przed

Urzędem Skarbowym w S., przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi,

IV KS 26/26

3

czym wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 271a § 1, 2 i 3 k.k. w. z art. 12 § 1

k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 czerwca 2020 r.

przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 271a § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k.

oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 24 czerwca 2020 r. przy

zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wymierzył T.Ż. karę 1 (jednego) roku pozbawienia

wolności i karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych ustalając

wysokość jednej stawki na kwotę 120 (stu dwudziestu) złotych (pkt 51 wyroku); na

mocy art. 8 § 1 k.k.s. ustalił, że przestępstwa przypisane oskarżonemu T.Ż. w

punktach 50 i 51 stanowią jeden czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa

powszechnego oraz przestępstwa skarbowego i przyjął, że zgodnie z treścią art. 8

§ 2 i 3 k.k.s. wykonaniu podlegają kary orzeczone w punkcie 51 (pkt 52 wyroku);

uznał oskarżonego T.Ż. za winnego popełnienia czynu opisanego powyżej w

punkcie XXV, a zarzucanego w punkcie XXX aktu oskarżenia, z tym, że z opisu

czynu wyeliminował stwierdzenie, że opisane środki płatnicze pochodziły z

przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. oraz stwierdzenie, że oskarżeni

działali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie 1 aktu

oskarżenia, czym wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k. w zw.

art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 24

czerwca 2020 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 299 § 5 k.k. w.

zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 czerwca 2020 r. przy

zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. i wymierzył T.Ż. karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego)

miesiąca pozbawienia wolności (pkt 53 wyroku), na mocy art. 39 k.k.s. oraz art. 85

k.k. i art. 86 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 20 § 2 k.k.s. w miejsce jednostkowych

kar pozbawienia orzekł m.in. wobec oskarżonego T.Ż. karę łączną pozbawienia

wolności w wymiarze 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy (pkt 54 wyroku).

Ponadto sąd orzekł o zaliczeniu rzeczywistego pozbawienia wolności (pkt 56

wyroku), przepadek dowodów rzeczowych (pkt 57 wyroku) oraz o kosztach

sądowych (pkt 108 i 109 wyroku).

Od powyższego wyroku apelacje wnieśli m.in. prokurator i obrońca

oskarżonego T.Ż.

IV KS 26/26

4

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 22 stycznia 2026 r., sygn. akt

II AKa 458/25 uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej m.in. oskarżonego T.Ż.

i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Okręgowemu w Sosnowcu do

ponownego rozpoznania.

Skargę od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego T.Ż.

zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając:

1. naruszenie przepisu art. 437 § 2 k.p.k. poprzez uchylenie orzeczenia i

przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w sytuacji, w

której nie doszło do realizacji wymogu określonego w treści przepisu stanowiącego

podstawę zarzutu, a mianowicie sąd instancji odwoławczej nie wykazał ani tym

bardziej nie usunął uchybień przemawiających za uznaniem winy oskarżonego T.Ż.

za popełnienie czynu z art. 258 § 1 k.k., tj. udziału w grupie przestępczej, której

celem było popełnianie przestępstw karnych i karnoskarbowych związanych z

wystawianiem nierzetelnych oraz poświadczających nieprawdę faktur VAT co do

okoliczności prawnych oraz faktycznych mających znaczenie dla określenia

wysokości należności publicznoprawnej, wprowadzanie w błąd organów

podatkowych celem uniknięcia zapłaty i zmniejszenia należnych Skarbowi Państwa

podatkowych należności publicznoprawnych z tytułu prowadzenia działalności

gospodarczej przez odbiorców ww. faktur VAT oraz celem narażenia na

uszczuplenie i uszczuplenie podatkowych należności publicznoprawnych Skarbu

Państwa, udaremnienie lub znaczne utrudnienie stwierdzenia przestępnego

pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ukrycia, zajęcia albo orzeczenia przepadku

środków finansowych pochodzących z czynu zabronionego, tworzeniu

poświadczającej nieprawdę dokumentacji księgowej, w ramach firm A. sp. z o.o., O.

sp. z o.o., R. sp. z o.o., S. sp. z o.o., J. sp. z o.o., O.1 sp. z o.o., i in., czego

konsekwencją stało się wydanie rozstrzygnięcia uchylającego orzeczenie i

przekazującego sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania pomimo

niezaistnienia w sprawie powołanej przez sąd meriti podstawy związanej z regułą

ne peius.

2. naruszenie przepisu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez wydanie wyroku

sądu II instancji w składzie nienależycie obsadzonym w związku z udziałem w

IV KS 26/26

5

składzie orzekającym sędziego Sądu Apelacyjnego X. Y., powołanego na to

stanowisko na wniosek KRS po zmianach z 2017 roku, na podstawie uchwały tzw.

neo-KRS z dnia [...] 2021 roku, numer [...], które to powołanie może mieć wpływ na

przymiot niezawisłości i bezstronności sędziego, co w konsekwencji powoduje

nieprawidłowość w obsadzeniu składu sądu orzekającego. Co istotne sędzia Sądu

Apelacyjnego X. Y. był przewodniczącym trzyosobowego składu orzekającego w

przedmiotowej sprawie, a zatem odegrał on decydującą rolę w rozpoznaniu

przedmiotowej sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach do ponownego rozpoznania oraz o

zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów postępowania w tym kosztów

ustanowienia obrońcy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna, wobec czego

podlegała oddaleniu.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 539a § 3 k.p.k.

podstawą do wniesienia skargi na wyrok sądu odwoławczego uchylającego wyrok

sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania jest

wyłącznie naruszenie przepisu określonego w art. 437 k.p.k. albo wystąpienie

uchybienia wymienionego enumeratywnie w treści art. 439 § 1 k.p.k. Tak więc

rozpoznanie skargi ogranicza się do zbadania, czy zachodzi tzw. bezwzględna

przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 k.p.k. albo czy sąd odwoławczy

uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 § 1 k.p.k.

do wydania wyroku zmieniającego, względnie, czy jest konieczne przeprowadzenie

w całości przewodu sądowego (art. 437 § 2 in fine k.p.k.).

Tym samym niedopuszczalne jest, aby Sąd Najwyższy w trybie art. 539a

k.p.k. badał merytorycznie prawidłowość przeprowadzonej kontroli odwoławczej w

IV KS 26/26

6

aspekcie uchybień podniesionych w apelacji, jak również zasadność uchybień

stwierdzonych przez sąd odwoławczy (zob. postanowienie SN z dnia 13 września

2022 r., V KS 15/22; postanowienie SN z dnia 12 stycznia 2022 r., IV KS 64/21;

postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2022 r., II KS 29/21; postanowienie SN z dnia

26 stycznia 2022 r., V KS 36/21).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać

należy, że sąd odwoławczy nie dopuścił się naruszeń, o których mowa w art. 539a

§ 3 k.p.k., a przede wszystkim obrazy art. 437 § 2 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. na

które we wniesionej skardze powołuje się obrońca oskarżonego.

Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku wyraźnie wskazał, że

wydaniu orzeczenia reformatoryjnego wobec oskarżonego T.Ż. sprzeciwiał się

zakaz określony w art. 454 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy podniósł, że analiza

zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżony T.Ż.

jak i pozostali współoskarżeni działali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej,

zaś sąd I instancji w dostatecznym stopniu tego materiału i wynikających z niego

okoliczności nie uwzględnił. Sąd odwoławczy wskazał również, że sąd I instancji

winien szczegółowo rozważyć kwestię odpowiedzialności za przestępstwo z art.

258 § 1 k.k., uwzględniając przy tym poczynione w treści uzasadniania sądu

odwoławczego uwagi i rozważania w tym zakresie (sekcja 3.1.).

Wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd odwoławczy wskazał na zaistnienie

uchybień w zakresie przeprowadzonej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów,

których istnienie skutkowało koniecznością uchylenia wyroku we wskazanym

zakresie. Sąd odwoławczy podniósł, że uniewinnienie oskarżonego było wynikiem

nieuwzględnienia w dostatecznym stopniu całego zgromadzonego w sprawie

materiału dowodowego. W ocenie sądu odwoławczego okoliczności sprawy

świadczą o tym, że T.Ż. wiedział o funkcjonowaniu zorganizowanej, wieloosobowej

struktury przestępczej, w ramach której brało udział wiele osób, bowiem z

oskarżonym J.N. dokonywali przelewów na pięć różnych podmiotów w celu

stworzenia pozorów rzeczywistych transakcji i ukrycia przestępczego pochodzenia

środków. Przelewane pieniądze były im zwracana przez pośrednika. Płacili prowizję

pośrednikowi i zarządzającym grupą przestępczą, w której w ocenie sądu

IV KS 26/26

7

odwoławczego dobrowolnie brali udział, będąc gotowymi czerpać korzyści z

działalności grupy przestępczej. Zawarta w uzasadnieniu wyroku sądu II instancji

argumentacja jednoznacznie wskazuje, że z uwagi na ograniczenie płynące z treści

art. 454 § 1 k.p.k., sąd ten nie mógł skazać oskarżonego w instancji odwoławczej.

W rozpatrywanej sprawie został zatem spełniony warunek przyjęty w

orzecznictwie Sądu Najwyższego, że możliwość uchylenia wyroku

uniewinniającego lub umarzającego postępowanie karne i przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania związana z regułą ne peius określoną w art. 454 § 1 k.p.k.

(art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k.) zachodzi dopiero wtedy, gdy sąd odwoławczy - w

wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stanowiących jedną z podstaw

odwoławczych określonych w art. 438 pkt 1-3 k.p.k. (czyli np. po uzupełnieniu

postępowania dowodowego, dokonaniu prawidłowej oceny dowodów, poczynieniu

prawidłowych ustaleń faktycznych) - stwierdza, że zachodzą podstawy do wydania

wyroku skazującego czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony w art. 454 § 1

k.p.k. (zob. uchwała SN z dnia 20 września 2018 r., I KZP 10/18).

Konkludując, sąd odwoławczy wskazał na zaistnienie takich uchybień w

zakresie przeprowadzonej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, których

istnienie skutkowało koniecznością uchylenia wyroku we wskazanym zakresie. Sąd

ten prawidłowo uzasadnił, że zachodzą podstawy do wydania wyroku skazującego,

czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony w art. 454 § 1 k.p.k. (zob.

postanowienie SN z dnia 13 września 2022 r., V KS 15/22; postanowienie SN z

dnia 24 stycznia 2025 r., II KS 45/24). W realiach przedmiotowej sprawy

stwierdzono zatem wystąpienie przesłanki kasatoryjnej w związku z niemożnością

wydania wyroku skazującego ze względu na regułę ne peius.

W rozpatrywanej sprawie nie zaistniała także bezwzględna przyczyna

odwoławcza w postaci nienależytej obsady sądu. Wskazać należy, że art. 439

§ 1 k.p.k. zawiera katalog bezwzględnych przyczyn odwoławczych, które mają

charakter zamknięty i nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej (zob. J.

Izydorczyk, Granice orzekania sądu odwoławczego w polskiej procedurze karnej,

Łódź 2010, s. 216; postanowienie SN z dnia 7 lipca 2010 r., II KK 95/10).

Uchybienia te mają tak poważny charakter, że zawsze skutkują uchyleniem

IV KS 26/26

8

orzeczenia, muszą być brane pod uwagę z urzędu, niezależnie od granic

zaskarżenia i podniesionych zarzutów, bez względu na to, czy uchybienie mogło

mieć wpływ na treść orzeczenia (zob. P. Hofmański, S. Waltoś, Proces karny. Zarys

systemu, Warszawa 2018, s. 551–556; D. Świecki, Rozprawa apelacyjna w polskim

procesie karnym, Warszawa 2006, s. 30–31; D. Świecki, Apelacja w postępowaniu

karnym, Warszawa 2012, s. 235). Dlatego też bezwzględne przyczyny odwoławcze

nie mogą być ocenne, muszą charakteryzować się pewnością ich zaistnienia, winny

mieć charakter niemal automatyczny, ograniczający się do stwierdzenia zaistnienia

lub nie, określonego w tym przepisie stanu rzeczy, albowiem wyznaczają one

minimalne standardy procedury karnej demokratycznego państwa prawnego,

których naruszenie powoduje uchybienie podstawowym regułom procesu karnego

(zob. postanowienie SN z dnia 16 stycznia 2024 r., IV KK 341/23).

Odnosząc się do przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,

określanej mianem „nienależytej obsady sądu”, na którą w kasacji powołuje się

skarżący, podkreślić trzeba, że tradycyjnie wiązana była i nadal być musi wyłącznie

z rozpoznaniem sprawy w składzie odbiegającym liczbowo lub strukturalnie

(jakościowo) od składu przewidzianego dla rozpoznania danej kategorii spraw w

sądzie określonego szczebla lub w danym postępowaniu. Konsekwentnie, spod

zakresu zastosowania tej regulacji, wyłączano także przypadki stanowiące jedynie

naruszenia natury organizacyjno-porządkowej (zob. J. Matras, w: Kodeks

postępowania karnego, pod red. K. Dudki, WKP 2018, komentarz do art. 439, teza

9). Uchybienia związane z zasiadaniem w składzie orzekającym osoby, co do której

zachodziły podstawy wyłączenia, o których mowa w art. 41 § 1 k.p.k.,

konsekwentnie traktowane są jako względne przyczyny odwoławcze. Uchybieniem

mieszczącym się w treści art. 439 § 1 k.p.k. jest taka więc tylko sytuacja, gdy w

rozpoznaniu sprawy bierze udział sędzia podlegający wyłączeniu na podstawie art.

40 k.p.k. (zob. m. in. R. A. Stefański, Wyłączenie sędziego z mocy orzeczenia sądu,

Przegląd Sądowy 2007, z. 6, s. 119; postanowienie SN z dnia 24 lutego 2015 r., V

KK 2/15; postanowienie SN z dnia 29 marca 2018 r., V KZ 15/18).

Powyższych ustaleń nie może zmienić treść uchwały trzech połączonych Izb

Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/20, na którą

IV KS 26/26

9

powołuje się skarżący, a która na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

20 kwietnia 2020 r., sygn. akt U 2/20, przestała obowiązywać, albowiem Trybunał

stwierdził, że uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-

4110-1/20, jest niezgodna z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45

ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji RP; art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii

Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 EKPC.

Badanie przez Sąd Najwyższy lub sąd odwoławczy niezawisłości sędziego

pod kątem zaistnienia nienależytej obsady sądu, w trybie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,

wprowadza nieznaną ustawie procedurę o charakterze inkwizycyjnym. Uchylanie

wyroków wydanych przez sędziów powołanych na urząd sędziego na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

niektórych innych ustaw, z uwagi na bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439

§ 1 pkt 2 k.p.k., jest niezgodne z obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej

prawem, albowiem okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego nie mogą

stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z udziałem

tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności (zob. art. 55 §

5 Prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 29 § 3 ustawy o Sądzie Najwyższym).

Takie procedowanie podważa konstytucyjny ustrój demokratycznego państwa

prawa, uderza w bezpieczeństwo prawne i stabilność orzeczeń oraz powoduje

chaos i anarchię (zob. postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2025 r., IV KZ 35/25).

Reasumując, powołanie na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw nie stanowi bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. (zob. postanowienie SN z dnia 18 lipca 2024 r., V KO 38/24). Podnieść

bowiem trzeba, że sposób powołania sędziów na podstawie art. 9a ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r., czyli przez Sejm, jest zgodny z Konstytucją, o czym orzekł

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 marca 2019 r., sygn. akt K 12/18.

IV KS 26/26

10

W kontekście przywołanych wyżej wyroków Trybunału Konstytucyjnego

należy zauważyć, że w świetle art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Wobec

tego żaden sąd nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania zmierzającego

do wzruszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, jak też samodzielnego

podważania obowiązywania wyroku tego Trybunału (zob. postanowienie SN z dnia

25 stycznia 2024 r., I KK 107/23).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy nie znajdując podstaw do

uwzględnienia skargi orzekł o jej oddaleniu, obciążając oskarżonego kosztami

sądowymi postępowania skargowego, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art.

634 k.p.k.

[WB]

[r.g.]