Sąd najwyższy

Obrońca skazanego złożył wniosek o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia

24 czerwca 2004 r., sygn. akt II AKa 91/04 utrzymującym w mocy wyrok Sądu

Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 12 czerwca 2003 r., sygn. akt III K 31/01 oraz

wniósł o zwolnienie skazanego z ponoszenia kosztów w niniejszej sprawie.

IV KZ 16/26

2

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2026 r., Sąd Najwyższy nie uwzględnił

wniosku obrońcy O.P. (poprzednio A.G.) o zwolnienie skazanego od opłaty od

wniosku o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnie

wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt II

AKa 91/04. Jednocześnie zarządzeniem Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia

2026 r. wydanym na podstawie art. 120 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 10

ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r.

Nr 123 t.j.) obrońca został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego

wniosku o wznowienie postępowania poprzez uiszczenie opłaty w kwocie 150 zł,

pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku (k. 28-29 akt).

Wezwanie to zostało wysłane w dniu 2 lutego 2026 r. (k. 29v. akt) na podany

przez obrońcę adres do korespondencji, jednak obrońca nie podjął przesyłki

(wezwania) w terminie, tj. do dnia 20 lutego 2026 r. (awizowano ją najpierw w dniu

5 lutego 2026 r., a następnie - powtórnie - w dniu 13 lutego 2026 r.). W związku z

powyższym została ona załączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 5

marca 2026 r., zgodnie z treścią art. 133 k.p.k. i art. 139 k.p.k. (k. 38-39 akt).

Sąd Najwyższy zarządzeniem z dnia 18 marca 2026 r., sygn. akt IV KO

113/25, na postawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 §

1 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego

przez obrońcę skazanego O.P. (poprzednio A.G.). W uzasadnieniu Sąd Najwyższy

podniósł, że obrońca skazanego w zakreślonym siedmiodniowym prekluzyjnym

terminie nie uzupełnił braku formalnego w postaci uiszczenia opłaty od wniosku w

kwocie 150 zł.

Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł skazany, wskazując, że sędzia

Sądu Najwyższego A.B. został powołany na urząd sędziego Sądu Najwyższego na

wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r., zatem zachodzi bezwzględna przyczyna

odwoławcza. Ponadto O.P. wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braku

formalnego pisma zostało skierowane tylko do adwokata, a nie do niego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i rozpoznanie jego

wniosków.

IV KZ 16/26

3

W dniu 3 kwietnia 2026 r. (data wpływu) skazany wniósł o wstrzymanie

wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2004 r.,

sygn. akt II AKa 91/04 w związku z zaistnieniem bezwzględnej przyczyny

odwoławczej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne, a tym samym nie podlega uwzględnieniu.

Zaskarżonym zarządzeniem prawidłowo odmówiono przyjęcia wniosku

obrońcy skazanego o wznowienie postępowania, albowiem obarczony był

nieusuniętym brakiem formalnym, związanym z nieuiszczeniem opłaty.

Zgodnie z treścią art. 530 § 2 k.p.k., do którego odsyła art. 545 § 1 k.p.k.,

należy odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania m.in. wtedy, gdy

zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 120 § 2 k.p.k., tj. nie zostanie

uzupełniony w terminie brak formalny tego pisma procesowego.

Wniosek sporządzony przez obrońcę skazanego był dotknięty brakiem

formalnym, bowiem obrońca skazanego w ustawowym terminie, pomimo

prawidłowego wezwania do uiszczenia opłaty, opłaty tej nie uiścił. W związku z

powyższym zasadnie odmówiono przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

Podniesione przez skazanego w zażaleniu argumenty w żaden sposób nie

podważają zasadności zaskarżonego zarządzenia. Należy wskazać, że od dnia 5

października 2019 r. (tj. daty wejścia w życie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.

U. z 2020 r. poz. 1694), zgodnie z treścią art. 120 § 1 fine k.p.k. w znowelizowanym

brzmieniu, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego pisma w postaci

nieuiszczenia należnej opłaty należy skierować do „osoby, która wniosła pismo”. W

przypadku wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i wniesionego

przez adwokata, to on powinien być adresatem wezwania, o którym mowa w art.

120 § 1 k.p.k. (zob. postanowienie SN z dnia 15 maja 2020 r., III KZ 21/20,

postanowienie SN z dnia 1 kwietnia 2021 r., II KZ 17/21; postanowienie SN z dnia

11 czerwca 2024 r., II KZ 21/24).

IV KZ 16/26

4

W związku z powyższym, prawidłowo na mocy zarządzenia Sądu

Najwyższego z dnia 29 stycznia 2026 r., to obrońca skazanego, nie zaś sam

skazany, został wezwany do uiszczenia opłaty od złożonego przez siebie wniosku o

wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania.

Jednocześnie wskazać należy, iż argumentacja skazanego, że w sprawie

przedmiotowej zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza, albowiem A.B. nie

jest sędzią Sądu Najwyższego, z uwagi na tryb jego powołania, jest całkowicie

chybiona i bezzasadna. Powołanie na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. nie stanowi bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt

2 k.p.k. (zob. postanowienie SN z dnia 18 lipca 2024 r., V KO 38/24; postanowienie

SN z dnia 9 kwietnia 2026 r., I KO 14/26). Podnieść bowiem trzeba, że sposób

powołania sędziów na podstawie art. 9a ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., czyli przez

Sejm, jest zgodny z Konstytucją, o czym orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z

dnia 25 marca 2019 r., sygn. akt K 12/18.

W świetle poczynionych ustaleń, zaskarżone zarządzenie należało uznać za

wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i utrzymać je w mocy.

Tym samym rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku stało się

bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]