Sąd Najwyższy utrzymał odmowę przyjęcia kasacji obrońcy skazanego na zawieszoną karę

Sąd Apelacyjny w Katowicach po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego

S.P. wyrokiem z 12 lutego 2026 roku sygn. akt II AKa 510/25, utrzymał w mocy

zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt III K

148/20.

Kasację od ww. wyroku złożył obrońca skazanego S.P. - radca prawny M.W.

Kasacja dotyczy również skazanych M.P. i Ł.P. Obrońca w wywiedzionej kasacji

zarzucił rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa procesowego i materialnego. W

IV KZ 20/26

2

odniesieniu do skazanego S.P., wyrokiem Sądu Okręgowego w Rybniku z 8

kwietnia 2025 r., sygn. akt III K 148/20, który został utrzymany w mocy wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 lutego 2026 r., sygn. akt II AKa 510/25 S.P.

została wymierzona kara łączna 2 lat pozbawienia wolności, przy czym wykonanie

kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 5

lat.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z 16 kwietnia 2026 r., sygn. a WKK 56/26 odmówiono

przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 lutego 2025

sygn. akt II AKa 510/25, wskazując, że zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na

korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania zaś graniczenie to nie obejmuje tylko kasacji

wywiedzionej przez podmiot szczególny lub z powodu bezwzględnych przyczyn

odwoławczych

Zażalenie na ww. zarządzanie wniósł obrońca S.P., zarzucając;

I. błędną wykładnię art. 523 § 2 k.p.k. polegającą na przyjęciu, że kasacja na

korzyść skazanego jest niedopuszczalna wyłącznie z tego powodu, że orzeczono

wobec niego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania, pomimo że kasacja opiera się na zarzutach, które w istocie

odpowiadają bezwzględnym przyczynom odwoławczym,

II. naruszenie art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 k.p.k. poprzez jego

niezastosowanie, mimo że kasacja wskazuje na uchybienia o charakterze

fundamentalnym, polegające na nierozpoznaniu zarzutów apelacyjnych oraz braku

rzeczywistej kontroli instancyjnej, co stanowi naruszenie prawa do rzetelnego

procesu,

III. naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. - w kontekście

dopuszczalności kasacji - poprzez pominięcie w zarządzeniu faktu, że zarzuty

kasacyjne wskazują na nierozpoznanie istoty środka odwoławczego, co w

orzecznictwie Sądu Najwyższego traktowane jest jako uchybienie o charakterze

IV KZ 20/26

3

kwalifikowanym, uzasadniające ingerencję kasacyjną niezależnie od rodzaju

orzeczonej kary.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie podlegało uwzględnieniu, a zaskarżone zarządzenie winno

zostać utrzymane w mocy.

W przedmiotowej sprawie, wniesiona kasacja była niedopuszczalna z

powodu przesłanki, o której mowa w art. 523 § 2 k.p.k. S.P. został bowiem skazany

prawomocnie na karę zbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania

Kasację wniósł zaś obrońca skazanego na jego korzyść, przy czym w treści

tego środka zawarł wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego i

materialnego. Tym samym nie wystąpił żaden z wyjątków, o których mowa w art.

523 § 4 k.p.k.

Sąd Apelacyjny zasadnie więc uznał, iż w stosunku do skazanego S.P.,

kasacja nie została oparta o podstawy kasacyjne przewidziane w art. 523 § 1 k.p.k.

W ocenie Sądu Najwyższego argumentacja podniesiona w złożonym zażaleniu nie

zasługuje na uwzględnienie i pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego

zarządzenia bowiem ma charakter jedynie polemiczny.

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

[a.ł]