Skazany K. K. nie dostanie wznowienia sprawy, SN utrzymał odmowę w mocy

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2026 r., IV KO 30/26, Sąd Najwyższy

odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie

zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 marca 2023 r.,

sygn. akt II AKa 180/22, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku

IV KZ 23/26

2

z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt III K 49/20, wobec jego oczywistej

bezzasadności (art. 545 § 3 k.p.k.).

Zażalenie na to postanowienie złożył skazany K. K. podnosząc zarzuty

naruszenia przepisów postępowania:

1. „Art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez

zlekceważenie skutków postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 marca

2026 r. (IV KZ 4/26). Choć uchylenie poprzedniej odmowy nastąpiło z

przyczyn ustrojowych, to jego celem było przywrócenie skazanemu prawa do

rzetelnego rozpoznania wniosku przez sąd należycie obsadzony. Ponowne

wydanie identycznej w skutkach decyzji w trybie uproszczonym, przy

całkowitym przemilczeniu nowych dowodów matactwa, czyni merytoryczną

kontrolę nadzwyczajną jedynie iluzoryczną.

2. Art. 545 § 3 k.p.k. poprzez błędne uznanie wniosku o

wznowienie za „oczywiście bezzasadny”, mimo przedstawienia nowego,

istotnego materiału dowodowego z dokumentów urzędowych.

3. Art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 45 ust.

1 Konstytucji RP poprzez całkowite pominięcie merytorycznej analizy

kluczowych dowodów wskazujących na oszustwo procesowe prokuratury.

4. Art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie powierzchownej i

instrumentalnej oceny wniosku”.

Skazany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania przez skład trzech sędziów Izby Karnej Sądu

Najwyższego oraz o wstrzymanie wykonania kary do czasu prawomocnego

rozstrzygnięcia zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. K. K. nie przedstawił

bowiem żadnych argumentów, które byłyby w stanie podważyć zaskarżoną decyzję

Sądu Najwyższego a quo.

Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny ma miejsce

w sytuacji, gdy w sposób niewątpliwy - pewny, wniosek taki oparty zostanie na

innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56

Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku

okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540

k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę

działanie sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).

Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu wykazał, że brak jest podstaw

wznowieniowych w rozumieniu powołanych przepisów prawa. Skarżący w

IV KZ 23/26

3

zażaleniu nie sformułował konkretnych zarzutów świadczących o nietrafności tego

rozstrzygnięcia, powołując się w dalszym ciągu na okoliczności związane z

merytorycznym rozpoznaniem sprawy i występujące – w ocenie skazanego –

nieprawidłowości w zakresie procedowania Sądu orzekającego w sprawie.

Zapoznanie się z wywodami Sądu Najwyższego I instancji dowodzi przy tym, że

przekonująco odniesiono się do tych kwestii.

Argumentacja skarżącego sprowadza się do zaprezentowania odmiennego

niż Sąd Najwyższy stanowiska, co oczywiście w żadnym razie nie może się okazać

procesowo skuteczne. Uwagi autora zażalenia stanowią w istocie kolejną próbę

podważenia ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę zapadłego orzeczenia

skazującego. Skarżącemu przypomnieć więc trzeba, że prawomocny wyrok, który

zapadł w jego sprawie, objęty jest domniemaniem prawidłowości. Natomiast

wniosek o wznowienie postępowania to nadzwyczajny środek zaskarżenia, a nie

instrument procesowy do kolejnego kwestionowania poczynionych w toku

merytorycznego rozpoznania ustaleń faktycznych.

Z tych też względów wniesiony środek odwoławczy nie mógł spowodować

wzruszenia zaskarżonej decyzji Sądu Najwyższego. W pełni prawidłowo, w oparciu

o regulację art. 545 § 3 k.p.k., odmówiono przyjęcia wniosku o wznowienie

postępowania, wobec jego oczywistej - kwalifikowanej bezzasadności. Skoro zatem

kwestionowane rozstrzygnięcie jest zasadne, a wniesione zażalenie tej oceny

zmienić nie może, albowiem nie podnosi żadnych okoliczności, które w ogóle mogą

być rozpatrywane jako przyczyny wznowienia postępowania, Sąd Najwyższy ad

quem utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Wobec nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego za

bezprzedmiotowy uznano wniosek skazanego o wstrzymanie wykonania kary

orzeczonej prawomocnym wyrokiem „do czasu rozstrzygnięcia zażalenia”.

[J.J.]

[a.ł]

IV KZ 23/26

4

Jacek Błaszczyk

Andrzej Stępka

Eugeniusz Wildowicz