Sąd Najwyższy oddalił kasację skazanego za wyłudzenie 6898 zł z urzędu pracy

Wyrokiem z dnia 5 marca 2025 roku Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w sprawie o

sygn. akt III K 141/24, uznał oskarżonego G.B. za winnego tego, że w okresie od

V KK 140/26

2

kwietnia 2020 r. do 27.09.2020 r. działając w krótkich odstępach czasu w

wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i

uzyskania dotacji z Wojewódzkiego Urzędu Pracy z siedzibą w T. wprowadził w

błąd pracowników tego urzędu co do spełnienia warunków co do otrzymania dotacji

w ten sposób, że przedłożył poświadczające nieprawdę wnioski o przyznanie

świadczenia z dnia 30.04.2020 r. i 07 05.2020 r. oraz załączone do nich

porozumienia z pracownikami W.J. i U.C., gdzie poświadczenie nieprawdy polegało

na tym, W.J. w okresie od 01.04.2020 r. do 30.06.2020 r. ma mieć zmniejszony o 20

% wymiar czasu pracy, a U.C. w okresie od 01.04.2020 r. do 30.06.2020 r. ma być

pracownikiem objętym przestojem ekonomicznym, podczas gdy oskarżony nie

zmierzał zmniejszać czasu pracy dla W.J. i nie stosować przestoju ekonomicznego

dla U.C. i w rzeczywistości W.J. nie miała zmniejszonego czasu pracy w tym

okresie, a U.C. świadczyła pracę do końca kwietnia 2020 r„ przebywając następnie

na zwolnieniu lekarskim i z dniem 10 czerwca 2020 r. rozwiązała z firmą

oskarżonego umowę o pracę, a następnie oskarżony w dniu 24 czerwca 2020 r. na

podstawie wskazanych wyżej wniosków i dokumentów poświadczających

nieprawdę dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania dotacji i w

okresie gdy U.C. nie była już u niego zatrudniona, podpisał umowę na podstawie

wniosku nr [...] o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie

wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym

wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19 bez zamiaru

wywiązania się z nałożonych zobowiązań zmniejszenia czasu pracy dla jednego

pracownika i przestoju ekonomicznego dla drugiego pracownia i bez zamiaru

wywiązania się z udokumentowania wykorzystania środków, w szczególności bez

zamiaru realizacji postanowień § 3 umowy, doprowadzając w ten sposób

Wojewódzki Urząd Pracy w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej

kwocie 6898,92 zł, którą to kwotę oskarżony otrzymał w trzech transzach w dniu 29

czerwca 2020 roku na kwotę 2299,64 zł, w dniu 05 sierpnia 2020 r. na kwotę

2299,64 zł i w dniu 28 sierpnia 2020 r. na kwotę 2299,64 zł, tj. za winnego

przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w ZW. z

art. 12 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk i za to na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11

V KK 140/26

3

§ 3 kk w zw. z art. 57b kk skazał go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia

wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 200

(dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30

(trzydziestu) złotych. Ponadto obciążył oskarżonego kosztami postępowania.

Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy w Bydgoszczy

wyrokiem z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt IV Ka 586/25, utrzymał

zaskarżony wyrok w mocy.

Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając rażące

naruszenie prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, to jest

przepisów:

1. art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 424 § 1

pkt 1 kpk, przez wadliwe rozważenie podniesionego w apelacji zarzutu

naruszenia przepisów postępowania, to jest przepisów art. 16 kpk i w

następstwie art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 kpk poprzez

przekroczenie zakresu oskarżenia w ten sposób, że Sąd I instancji zmienił w

zaskarżonym wyroku opis czynu i skazał oskarżonego za zdarzenie

faktyczne, nieobjęte aktem oskarżenia, to jest za to, że "wprowadził w błąd

pracowników urzędu co do spełnienia warunków co do otrzymania dotacji w

ten sposób, że przedłożył poświadczające nieprawdę wnioski [...], a

następnie podpisał umowę o wypłatę świadczeń bez zamiaru wywiązania się

z nałożonych zobowiązań oraz bez zamiaru wywiązania się z

udokumentowania wykorzystania środków", pomimo braku skargi

uprawnionego oskarżyciela, co stanowi bezwzględną przyczynę

odwoławczą;

2. art. 433 § 2 kpk oraz art. 457 § 3 kpk, a także przepisów art. 7 kpk i art. 410 kpk

polegające na wadliwym rozważeniu podniesionych w apelacjach zarzutów

poprzez zaniechanie przez Sąd dokonania oceny dowodu z wyjaśnień

oskarżonego w oparciu o całokształt materiału dowodowego, co mogło mieć

wpływ na wynik sprawy oraz dokonanie oceny z zeznań świadków W.J.,

U.O., a także P.M., w sposób dowolny, z przekroczeniem zasad swobody

oceny dowodów, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie

V KK 140/26

4

zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego w całości i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.

Prokurator Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz – Północ w Bydgoszczy w

pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego okazała się bezzasadna i to w

stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535

§ 3 k.p.k., bez udziału stron.

Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie

prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku

stwierdzenia kwalifikowanego, tj. rażącego naruszenia prawa materialnego lub

procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

W tym kontekście podkreślić należy, że postępowanie sądowe w rozważanej

sprawie nie jest obarczone żadnymi uchybieniami określonymi w art. 439 k.p.k., jak

również innymi, które należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa

mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. Lektura treści

zarzutów kasacyjnych oraz ich rozwinięcia, zawartych w uzasadnieniu tego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, może rodzić wątpliwości co do tego, czy

autor kasacji wystarczająco wnikliwie zapoznał się z motywacyjną częścią

orzeczenia Sądu odwoławczego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 kpk

w zw. z art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk, przez

wadliwe rozważenie podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia przepisów

postępowania, to jest przepisów art. 16 kpk i w następstwie art. 439 § 1 pkt 9 kpk w

zw. z art. 17 § 1 pkt 9 kpk ujętego w pkt 1 kasacji wskazać należy, że jest on

oczywiście bezzasadny. Sąd Okręgowy przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego

kasacją wyroku stosunkowo obszerną i staranną argumentację dotyczącą

przedmiotowej kwestii (uzasadnienie SO – s. 4 – 6). Odnosząc się do zarzutu braku

skargi uprawnionego oskarżyciela Sąd Okręgowy wskazał, że wprowadzenie do

opisu czynu przypisanego oskarżonemu elementu odnoszącego się do

V KK 140/26

5

uszczegółowienia sposobu działania oskarżonego w niczym nie naruszało

tożsamości czynu. W dalszym ciągu chodziło o oszustwo, którego dopuścił się

oskarżony względem Wojewódzkiego Urzędu Pracy z siedzibą w T. w związku z

zawarciem umowy nr [...]. Wprowadzone przez Sąd Rejonowy elementy, istotnie,

jedynie konkretyzowały sposób działania oskarżonego. Zasada skargowości

wyznacza granice podmiotowe i przedmiotowe rozpoznania sprawy w danym

postępowaniu. Granice te określa jednak nie opis czynu zawarty w akcie

oskarżenia, czy też przyjęta przez uprawniony podmiot do wystąpienia ze skargą

główną kwalifikacja prawna, lecz zdarzenie w znaczeniu historycznym. Sąd ad

quem w tej materii prawidłowo odniósł się do jednego z zarzutów zawartych w

apelacji obrońcy G.B.

W zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 433 § 2 kpk

w zw. z art. 457 § 3 kpk oraz art. 7 kpk oraz art. 410 kpk polegające na wadliwym

rozważeniu podniesionych w apelacji zarzutów poprzez zaniechanie przez Sąd

dokonania oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego w oparciu o całokształt

materiału dowodowego wskazać należy, że jest to w zasadzie kwestionowanie

ustaleń faktycznych poprzez podnoszone zarzuty naruszenia prawa procesowego,

stanowiące powielenie zarzutów sformułowanych w apelacji niniejszej sprawy i

próbę obejścia ograniczeń wynikających z art. 523 § 1 kpk, co w zamiarze jej

autora ma spowodować przeprowadzenie przez Sąd Najwyższy powtórnej

weryfikacji wyroku Sądu II instancji, która oceniona winna być jako prawnie

niedopuszczalna.

Z treści kasacji ewidentnie wynika, że obrońca pod pozorem obrazy

przepisów postępowania w rzeczywistości stara się podważyć ustalenia co do

stanu faktycznego, co pozostaje w sprzeczności z art. 523 § 1 kpk. Skarżący

zmierza bowiem do wykazania, iż w istocie skazany nie dopuścił się przypisanego

mu czynu. Podnieść należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu

Najwyższego zasadność ustaleń faktycznych nie podlega kontroli w trybie

przepisów Rozdziału 55 Kodeksu postępowania karnego. Uwagę tę odnieść należy

także do, często spotykanego w praktyce, zarzutu kasacji wskazującego na

niewywiązanie się przez sąd odwoławczy z obowiązku rzetelnego rozważenia

wszystkich zarzutów apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.), nie wyłączając także tych, które

V KK 140/26

6

wskazują na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia (art. 438 pkt 3 k.p.k.) -

niezależnie od tego, że to ostatnie zagadnienie nie stanowi przedmiotu

postępowania kasacyjnego (argument z art. 523 § 1 k.p.k.) – (zob. postanowienia

SN: z 10.02.2021 r., IV KK 574/20 oraz z 10.03.2021 r., V KK 63/21). Ponieważ

wykluczone jest oczekiwanie od sądu kasacyjnego przeprowadzenia ponownej,

samodzielnej oceny dowodów i na tej podstawie – kontroli poprawności

poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, hipotetyczna skuteczność takiego

zarzutu może być rozważana w zasadzie wyłącznie w przypadku zupełnego

pominięcia przez sąd odwoławczy rozpoznania zarzutu zwykłego środka

zaskarżenia opartego o art. 438 pkt 3 k.p.k. i tylko w razie przekonującego

wykazania przez skarżącego, że uchybienie to miało rzeczywisty, istotny wpływ na

treść wydanego orzeczenia. Zakwestionowanie na tej podstawie prawidłowości

orzeczenia sądu odwoławczego nie może okazać się trafne w razie zaafirmowania,

bądź samodzielnego poczynienia przez sąd odwoławczy ustaleń faktycznych, które

pozostają pod ochroną art. 7 k.p.k., a są one niezgodne wyłącznie z oczekiwaniami

skarżącego determinowanymi jego interesem procesowym.

Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego

zawiera chronologiczne omówienie wszystkich zarzutów zawartych w zwykłym

środku zaskarżenia, w tym odnośnie zarzutu opartego na względnej podstawie

odwoławczej, błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.) – (pkt 6

apelacji obrońcy).

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest

nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach

formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie

jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na

prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen

płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź

rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na

treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017

r., III KK 265/17).

Mając na względzie wszystkie powyższe rozważania należy uznać, że

V KK 140/26

7

autor kasacji nie wykazał, by Sąd II instancji dopuścił się uchybienia o charakterze

rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i

które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu

oczywistym.

Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego.

[WB]

[r.g.]