Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego, uznając ją za oczywiście bezzasadną

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.

V KK 141/26

2

Postawiono w niej bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 280§1 k.k.

w zb. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k., które polegać miało na bezzasadnym utrzymaniu błędnej

kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego i przypisanego skazanemu.

Rzecz jednak w tym, że Sąd Odwoławczy nie mógł naruszyć prawa materialnego, bowiem

go nie stosował. Orzeczenie tego Sądu, w zakresie, w jakim dotyczy skazanego Ł. I. , ogranicza się

do utrzymania w mocy orzeczenia Sądu I instancji. Sąd ten nie dokonywał zatem samodzielnej

subsumpcji zachowania skazanego pod określoną normę prawną, a co za tym idzie, nie mogło dojść

na tej płaszczyźnie do uchybień.

Co więcej, nie można uznać, by intencją skarżącego było zarzucenie naruszenia przez Sąd

Okręgowy art. 433§2 k.p.k., bowiem w apelacji nie postawiono zarzutu naruszenia prawa

materialnego, który to zarzut mógłby zostać przez ten Sąd niewłaściwie rozpoznany.

Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się wskazanego w

zarzucie uchybienia, tym bardziej zaś rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ

na treść orzeczenia. Oczekiwania skarżącego wskazują raczej na to, że w jego ocenie Sąd

Odwoławczy winien rozstrzygnąć sprawę poza granicami zarzutów podniesionych w apelacji,

jednakże zarzut naruszenia art. 440 k.p.k. również nie został podniesiony w kasacji, co nie pozwala

Sądowi Najwyższemu na przedstawienie rozważań w tym zakresie – art. 536 k.p.k.

Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za bezzasadną w stopniu

oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[J.J.]

[a.ł]

Jerzy Grubba