Sąd najwyższy

Na skutek kasacji obrońcy skazanego D.P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku z dnia 15 listopada 2024 r., II AKa 289/21, utrzymującego w mocy wyrok

Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 26 marca 2021 r., XIV K 142/18, przed

Sądem Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Za przypisane mu

przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i z art. 55 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 56 ust. 3 u.p.n. w

zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., D.P. został skazany na karę łączną 4

lat pozbawienia wolności.

W kasacji obrońcy został zawarty także wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego nią wyroku. Uzasadniając wniosek obrońca powołał się na rangę

podniesionych zarzutów, ich widoczną zasadność oraz fakt, że w sprawie miało

miejsce naruszenie prawa o charakterze rażącym. Zdaniem obrońcy ten rażący

V KK 150/26

2

stopień naruszenia prawa procesowego przekonuje o dużym prawdopodobieństwie

uwzględnienia kasacji, a przedwczesne wykonanie kary wywoła wyjątkowo

dolegliwe i nieodwracalne skutki dla skazanego. Jednocześnie obrońca zaznaczył,

że D.P. cierpi na chorobę nowotworową od wielu lat, od kilku lat leczy się z tego

powodu, a wykonanie kary uniemożliwi skazanemu kontynuację procesu leczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku okazał się

niezasadny.

Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku

wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą

przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji,

nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed

rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w

zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać

wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa

uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na

skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15

lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025

r., II KK 83/25). Niezbędne jest zatem ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu

odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają

asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku

sądu odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia

2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25). W tej sprawie nie

zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność uchybień sygnalizowanych

w kasacji obrońcy.

Powodu do wstrzymania wykonania wyroku nie stanowi również sytuacja

zdrowotna skazanego, wskazana we wniosku. Może ona bowiem być uwzględniona

w ramach instytucji dotyczących wykonywania kary pozbawienia wolności,

uregulowanych w art. 151 k.k.w. lub art. 153 k.k.w., na zasadach tam

przewidzianych.

Podsumowując, nie zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać

V KK 150/26

3

należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego

rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w Gdańsku.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[a.ł]