Sąd Najwyższy oddalił kasację prokuratora w sprawie posiadania fotografii małoletnich

Wyrokiem z 11 lutego 2026 r., Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim,

sygn. akt II K 78/23, uznał oskarżonego R.R. za winnego popełnienia zarzucanego

mu czynu:

V KK 184/26

2

a) opisanego w pkt. 1 i na podstawie art. 202 § 4a k.k. przy zastosowaniu art. 4

§ 1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności:

b) opisanego w pkt. 2 z tą zmianą, iż przyjął, że oskarżony posiadał treści

pornograficzne z udziałem nieustalonych osób małoletnich w postaci co najmniej 31

fotografii i na podstawie art. 202 § 4a k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W pkt. II na podstawie art. 85

§ 1 k.k. i art. 86 § 1 kk przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu

karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności. W pkt. III na podstawie art. 69 § 1

k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej

oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2

lat próby. Dodatkowo w pkt. IV w oparciu o treść art. 72 § 1 pkt 1 k.k. przy

zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do pisemnego informowania

kuratora sądowego o przebiegu okresu próby i to 1 raz co 6 miesięcy. Na

podstawie art. 41 § 1a k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec

oskarżonego środek karny w postaci zakazu zajmowania wszelkich stanowisk,

wykonywania wszelkich zawodów oraz działalności związanych z wychowaniem,

edukacją, leczeniem lub opieką nad małoletnimi na okres 3 lat. Również, na

podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych

grzywny przyjmując, iż wysokość jednej stawki dziennej wynosi 20 zł.

Na skutek apelacji obrońcy R.R., Sąd Okręgowy w Kaliszu wyrokiem z 15

stycznia 2026 r., uchylił pkt. II, III i IV zaskarżonego wyroku uniewinnił oskarżonego

od popełnienia czynu przypisanego mu w punkcie I b zaskarżonego wyroku oraz

na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 §1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. wykonanie

wymierzonej oskarżonemu w punkcie l a zaskarżonego wyroku kary pozbawienia

wolności warunkowo zawiesił, ustalając okres próby na 2 lata, w pozostałym

zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Kasację od wyroku złożył prokurator, zaskarżając wyrok na niekorzyść

oskarżonego R.R. w części obejmującej pkt I.

Autor kasacji zarzucił rozstrzygnięciu: rażące naruszenie prawa

procesowego które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, to

jest obrazę art. 434 § 1 k.p.k. przez jego błędną interpretację polegającą na mylnym

uznaniu, że zmiana zaskarżonego wyroku przez przyjęcie w opisie czynu

V KK 184/26

3

alternatywnych znamion przestępstwa tego samego typu - w tym przypadku

przestępstwa z art. 202 § 4a k.k. - jest niedopuszczalna, gdyż byłaby orzeczeniem

na niekorzyść oskarżonego. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej

części i przekazanie w tym zakresie sprawy sądowi drugiej instancji do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja wniesiona przez prokuratora jest oczywiście bezzasadna, co

uprawniało do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

W uzasadnieniu bowiem nadzwyczajnego środka zaskarżenia jego autor pomija

kluczowe motywy, jakimi kierował się sąd odwoławczy wydając zaskarżone

orzeczenie.

Na skutek rozpoznania apelacji na korzyść skazanego sąd odwoławczy

uniewinnił R.R. od posiadania treści pornograficznych z udziałem nieustalonych

osób małoletnich w postaci co najmniej 31 fotografii tj. od czynu z art. 202 § 4a k.

Argumentacja zarzutu kasacji nie bierze pod uwagę, iż sąd odwoławczy

uzasadniając rozstrzygnięcie z pkt. I b. wyroku przytoczył uzupełnione ustalenia

sądu I instancji, gdzie sąd ten wskazał, że „Biegły nie potrafił co prawda bez

żadnych wątpliwości wskazać źródła pochodzenia owych fotografii, jednak

zauważył, że mogą one pochodzić z przeglądania różnych stron internetowych do

których dostęp miał użytkownik lub też zostały one wgrane na dysk komputera z

innego przenośnego nośnika np. pendrive lub zewnętrzny dysk twardy. Powyższe

pozwala na przyjęcie, iż oskarżony podjął jakieś czynności mające na celu

uzyskanie dostępu do innych treści pornograficznych z udziałem małoletnich niż te

które otrzymał w 2014 r.” Z powyższego wynika, iż sąd odwoławczy uznał (w istocie

za sądem I instancji), iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na

przyjęcie po stronie oskarżonego istnienia zamiaru popełnienia czynu

zabronionego. Przestępstwo z art. 202 § 4a k.k. zarówno poprzez przechowywanie,

posiadanie lub uzyskiwaniu dostępu do treści pornograficznych z udziałem

małoletniego jest przestępstwem umyślnym, które może zostać popełnione w obu

postaciach zamiaru, tj. zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i zamiarem

ewentualnym. Wobec tego, że nie budzi wątpliwości, iż strona podmiotowa czynu,

a więc umyślność lub nieumyślność, stanowi znamię czynu zabronionego, w

V KK 184/26

4

okolicznościach procesowych, sąd odwoławczy miał obowiązek wydać wyrok

uniewinniający na podstawie art. 414 § 1 zdanie drugie k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt

2 k.p.k. W związku z powyższym uznać należy, że wyrażony przez sąd odwoławczy

pogląd prawny- nawet zakładając jego błędność – w okolicznościach tej sprawy nie

miał znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.

Z tych też względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej

postanowienia, obciążając przy tym Skarb Państwa kosztami sądowymi

postępowania kasacyjnego.

Małgorzata Bednarek

[WB]

[a.ł]