Skazany M.Ł. nie dostanie wstrzymania kary mimo choroby Alzheimera

Na skutek kasacji obrońcy skazanego M.Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w

Gdańsku z dnia 24 września 2025 r., V Ka 1131/24, zmieniającego wyrok Sądu

Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 2 listopada 2023 r., II K 775/19,

przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Za przypisane mu

przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. (także w zw. z art. 12 § 1 k.k.), z art. 197 § 2 k.k.

(także w zw. z art. 12 § 1 k.k.) i z art. 200 § 1 k.k., M.Ł. został skazany na karę

łączną 10 lat pozbawienia wolności.

W kasacji obrońcy został zawarty także wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego nią wyroku. Uzasadniając wniosek obrońca wskazał, że skazany jest

osobą chorą, w tym na chorobę Alzheimera oraz choroby sercowo-naczyniowe, a

V KK 186/26

2

zatem odbywanie przez niego kary pozbawienia wolności naraża go na wyjątkowo

ciężkie skutki w postaci dalszej utraty zdrowia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest niezasadny.

Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku

wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą

przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji,

nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed

rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w

zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać

wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa

uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na

skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15

lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025

r., II KK 83/25). Niezbędne jest zatem ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu

odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają

asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku

sądu odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia

2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25). W tej sprawie nie

zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność uchybień sygnalizowanych

w kasacji obrońcy.

Powodu do wstrzymania wykonania wyroku nie stanowi również sytuacja

zdrowotna skazanego, akcentowana we wniosku. Może ona bowiem być

uwzględniona w ramach instytucji dotyczących wykonywania kary pozbawienia

wolności, uregulowanych w art. 151 k.k.w. lub art. 153 k.k.w., na zasadach tam

przewidzianych.

Podsumowując, nie zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać

należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego

V KK 186/26

3

rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w Gdańsku.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[a.ł]