Sąd najwyższy

Na skutek kasacji obrońcy skazanego P. D. od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku z dnia 16 lipca 2025 r., II AKa 8/25, co do tego skazanego utrzymującego

w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 3 kwietnia 2024 r., II K 86/22,

przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Za przypisane mu

przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: u.p.n.) w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.n. w zb. z art.

56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

P. D. został skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek

dziennych, po 40 zł każda.

V KK 189/26

2

W kasacji obrońcy został zawarty także wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego nią wyroku. Wniosek ten nie został szerzej uzasadniony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest niezasadny.

Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku

wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą

przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji,

nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed

rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w

zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać

wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa

uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na

skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15

lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025

r., II KK 83/25). Niezbędne jest zatem ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu

odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają

asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku

sądu odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia

2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25). W tej sprawie nie

zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność uchybień sygnalizowanych

w kasacji obrońcy.

Sąd Najwyższy dostrzega, że w kasacji obrońca wskazał na uchybienie z art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k., związane z orzekaniem w tej sprawie przez Sąd Apelacyjny w

składzie, w którym zasiadali sędziowie powołani na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3). Jednakże sam fakt powołania do pełnienia

urzędu sędziego sądu powszechnego w procedurze, o której mowa powyżej, nie

jest wystarczający do uznania, że w sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna

odwoławcza (por. uchwała składu połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23

stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, OSNK 2020, z. 2, poz. 7; uchwała składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22,

V KK 189/26

3

OSNK 2022, z. 6, poz. 22). Natomiast kwestia zaistnienia podstawy uchylenia

wyroku z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., z uwzględnieniem okoliczności tej konkretnej

sprawy, a także okoliczności związanych z nominacją konkretnych sędziów, będzie

przedmiotem rozważań w ramach merytorycznego rozpoznania kasacji (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 lipca 2022 r., III KK 117/22; z dnia 25

lutego 2022 r., V KK 54/22).

Podsumowując, nie zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać

należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego

rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w Gdańsku.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]