SN nie wstrzymał wykonania kary 3 lat i 3 miesięcy wobec M. K. do czasu kasacji

Na skutek kasacji obrońcy skazanego M. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku z dnia 16 lipca 2025 r., II AKa 8/25, co do tego skazanego zmieniającego

wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 3 kwietnia 2024 r., II K 86/22, przed

Sądem Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Za przypisane mu

przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: u.p.n.) w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.n. w zb. z art.

56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

oraz z art. 58 ust. 2 u.p.n. M. K. został ostatecznie skazany m.in. na karę łączną 3

lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności.

W kasacji obrońcy został zawarty także wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego nią wyroku. W ocenie skarżącego zarówno charakter podniesionych

V KK 189/26

2

zarzutów kasacyjnych, względy słuszności, jak i konieczność zapobieżenia skutkom,

które w razie uwzględnienia kasacji mogłyby okazać się nieodwracalne,

przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Zarzuty przedstawione w kasacji

odnoszą się do rażących uchybień procesowych popełnionych przez Sąd

odwoławczy, dotyczących standardu rzeczywistej kontroli instancyjnej oraz

obowiązku oparcia ustaleń faktycznych na całokształcie okoliczności ujawnionych w

toku rozprawy. Skarżący podkreślił, że kasacja nie stanowi polemiki z oceną

dowodów, lecz wskazuje na wadliwość procedowania, która – w razie jej

potwierdzenia – musi prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponadto,

zdaniem skarżącego, wykonanie kary pozbawienia wolności przed rozpoznaniem

kasacji prowadziłoby do daleko idących i w praktyce nieodwracalnych konsekwencji

po stronie skazanego oraz jego najbliższych. M. K. prowadzi ustabilizowane życie

rodzinne – pozostaje w związku małżeńskim i posiada dzieci – zaś odbywanie kary

przed rozpoznaniem nadzwyczajnego środka zaskarżenia wiązałoby się z realnym

ryzykiem trwałego zakłócenia więzi rodzinnych, utraty możliwości sprawowania

bieżącej opieki i wsparcia dla rodziny oraz powstania skutków społecznych, których

ewentualne późniejsze uchylenie wyroku nie byłoby w stanie usunąć. Obrońca

podkreślił też dotychczasową niekaralność skazanego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest niezasadny.

Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku

wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą

przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji,

nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed

rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w

zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać

wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa

uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na

skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15

lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025

r., II KK 83/25). Niezbędne jest zatem ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu

odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają

V KK 189/26

3

asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku

sądu odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia

2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25). W tej sprawie nie

zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność uchybień sygnalizowanych

w kasacji obrońcy.

Powodu do wstrzymania wykonania wyroku nie stanowi również sytuacja

rodzinna i osobista skazanego, opisana we wniosku. Może ona bowiem być

uwzględniona w ramach instytucji dotyczących wykonywania kary pozbawienia

wolności, uregulowanych w art. 151 k.k.w. lub art. 153 k.k.w., na zasadach tam

przewidzianych.

Podsumowując, nie zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać

należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego

rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w Gdańsku.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]