Sąd najwyższy

Obrońca stwierdziła, że wniosek „uzasadniony jest charakterem

podniesionych w kasacji zarzutów, które dotyczą fundamentalnych uchybień w

zakresie ustalenia sprawstwa czynu przypisanego skazanemu. W szczególności

kasacja wskazuje na brak jednoznacznego ustalenia momentu powstania obrażeń

małoletniego pokrzywdzonego oraz oparcie przypisania sprawstwa na

niezamkniętym łańcuchu poszlak. W sytuacji, gdy skazany odbywa już karę

V KK 196/26

2

pozbawienia wolności, dalsze jej wykonywanie przed rozpoznaniem kasacji przez

Sąd Najwyższy mogłoby prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków”.

Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek złożony przez obrońcę skazanego nie

zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w

art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może

uzasadniać sama czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero

w wówczas, gdy bądź to (niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do

zasadności skargi kasacyjnej) już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych

powodów do uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże

odrębnie istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub

wykonanie orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia

2014 r., sygn. akt II KK 361/13, LEX nr 1427396).

We wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie wskazano takich

szczególnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego uwzględnienie.

Podniesione argumenty dotyczą kwestii ściśle merytorycznych, zaś ich trafność nie

jawi się na tyle w sposób oczywisty, by przemawiały za wstrzymaniem wykonania

orzeczenia. Należy wskazać, że samo powołanie się na treść zarzutów nie może

być uznane za wystarczające dla przyjęcia, iż konieczne jest wstrzymanie

wykonania prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Wykonywany jest

bowiem wyrok prawomocny, a kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia

już wykonalnego orzeczenia i nie ma ona skutku suspensywnego. Nie może ten

argument automatycznie przesądzać o tym, że na pierwszy rzut oka istnieje

podstawa do odstąpienia od domniemania trafności ocen i ustaleń przyjętych za

podstawę prawomocnego wyroku już na etapie rozpoznawania niniejszego wniosku.

Należy podkreślić, że przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd

Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o

wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być przecież całościowa i

merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, gdyż

ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie rozpoznawania tego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

V KK 196/26

3

Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k.

nie stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w

żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do

kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości

uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Andrzej Stępka

[WB]

[r.g.]