Kasacja skazanego z warunkowo zawieszoną karą pozostawiona bez rozpoznania

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt

II K 55/21, R.M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3

k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za

które w myśl art. 19 § 1 k.k. na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzono mu karę

V KK 256/26

2

roku pozbawienia wolności, przy czym na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1

k.k. i art. 72 § 1 pkt 1 k.k. jej wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat

próby i zobowiązano oskarżonego do pisemnego informowania Sądu w tym okresie,

co 6 miesięcy, o przebiegu próby (pkt II i III wyroku). Nadto w pkt IV, na podstawie

art. 46 § 1 k.k. zasądzono od oskarżonego oraz współoskarżonych T.M. i M.Z.

214.241,78 zł solidarnie na rzecz pokrzywdzonego K.B. tytułem naprawienia

szkody.

Orzeczenie to zaskarżone został m.in. apelacją obrońcy R.M. Skarżący,

wskazując, że apelacja dotyczy całości zaskarżonego wyroku, zarzucił:

„1) Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach

faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść,

polegający na błędnym przyjęciu, że:

1. oskarżony R.M. dopuścił się przypisanego mu w zaskarżonym orzeczeniu

czynu w sytuacji, gdy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego jednoznacznie wskazuje, iż nie działał on z zamiarem

bezpośrednim tudzież nawet z zamiarem ewentualnym, zatem nie można

mu przypisać pomocnictwa w przedmiotowej sprawie

2. adekwatnym jest by w zaistniałych okolicznościach sprawy nie tylko uznać

oskarżonego R.M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, lecz

także zasądzenie od niego – na równi z pozostałymi współoskarżonymi –

solidarnie na rzecz pokrzywdzonego K.B. kwoty 214.241,78 zł tytułem

naprawienia szkody

2) Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 1 k.k.. obrazę przepisów

prawa materialnego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 18 § 3 kk. (w zw. z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 kk.) poprzez jego

niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy całokształt zgromadzonego w sprawie

materiału dowodowego jednoznacznie sugeruje na brak istnienia u oskarżanego

R.M. zamiaru bezpośredniego, ani nawet zamiaru ewentualnego w sytuacji, gdy

forma zjawiskowa przestępstwa wymaga zaistnienia jednej z tych form winy

umyślnej”.

V KK 256/26

3

W konsekwencji tych zarzutów skarżący wniósł o zmianę wyroku przez

uniewinnienie oskarżonego.

Wyrokiem z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II AKa 184/24, Sąd

Apelacyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony w części, „tj. w zakresie pkt I.

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu Wydział II z dnia 21

grudnia 2023 r., sygn. akt II K 55/21, w zakresie orzeczonego wobec

Oskarżonego (…) obowiązku solidarnego naprawienia szkody, tj. jego pkt. IV”,

kasacją obrońcy skazanego R.M., w której zarzucono „rażące naruszenie prawa

materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia,

tj. art. 46 § 1 kk., polegającego na orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody w

sposób solidarny, pozostający w sprzeczności z zasadą indywidualizacji kary”. W

związku z przytoczonym zarzutem skarżący wniósł „o uchylenie zaskarżonego

wyroku w części, tj. w zakresie pkt. 1 i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania”.

W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w

razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę

pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie

to nie dotyczy podmiotów szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4

pkt 2 k.p.k.), ani sytuacji, gdy kasacja wnoszona jest z powodu uchybień

wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Skazanemu wymierzono

karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zatem

kasacja wnoszona przez stronę na korzyść skazanego mogła podnosić jedynie

uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. Kasacja obrońcy skazanego zarzutów

postaci bezwzględnych przyczyn uchylenia orzeczenia jednak nie podnosi, co

powoduje, że jest ona niedopuszczalne z mocy ustawy. W zaistniałej sytuacji Sąd

Najwyższy, stosownie do przepisów art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.,

V KK 256/26

4

art. 523 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. pozostawił kasację, która nie powinna zostać

w ogóle przyjęta, bez rozpoznania, a kosztami postępowania kasacyjnego obciążył

skazanego.

[WB]

[r.g.]