Sąd Najwyższy uchylił wyrok wobec W. S. w części bez świadczenia dla pokrzywdzonych

V KK 259/26

2

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi wyrokiem nakazowym z dnia 19

marca 2026 r., sygn. akt IV K 249/26, uznał W. S. za winnego popełnienia czterech

czynów, przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 91

§ 1 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1

k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 1a punkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10

miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania

nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w

stosunku miesięcznym, a nadto orzekł o kosztach sądowych.

Wyrok ten jest prawomocny od dnia 22 kwietnia 2026 r.

Kasację od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny,

zaskarżając go w części niezawierającej orzeczenia o obligatoryjnym środku karnym

w postaci świadczenia pieniężnego z art. 43a § 2 k.k., na niekorzyść oskarżonego

W. S. . Skarżący zarzucił mu: rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 43a § 2 k.k. w zw. z art.

91 § 1 k.k., polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego W. S. w

związku ze skazaniem go za popełnione czyny z art. 244 k.k., za które przy

zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. wymierzono mu jedną karę, świadczenia pieniężnego

na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w

kwocie co najmniej 5 000 zł, podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem, w razie

skazania m.in. za przestępstwo z art. 244 k.k. orzeczenie świadczenia ma charakter

obligatoryjny.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w

Łodzi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła zostać

uwzględniona na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k.

Słusznie podnosi bowiem jej autor, że stosownie do art. 43a § 2 k.k. w razie

skazania oskarżonego za przestępstwo opisane w art. 244 k.k. sąd ma obowiązek

orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz

V KK 259/26

3

Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 zł. Nie może zatem

budzić wątpliwości, że Sąd Rejonowy skazując w rozpatrywanej sprawie

oskarżonego za ciąg występków z art. 244 k.k. zobowiązany był do orzeczenia

świadczenia pieniężnego.

Dostrzec tu trzeba, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w razie skazania

za przestępstwa składające się na ciąg przestępstw przewidziany w art. 91 § 1 k.k.,

zawarta w tym przepisie dyrektywa nakazująca wymierzenie jednej kary za te

wszystkie przestępstwa ma odpowiednie zastosowanie do orzekania środków

karnych tego samego rodzaju (zob. np. uchwała SN z dnia 26 września 2002 r., I KZP

21/02 i orzeczenia odwołujące się do tego judykatu).

Nie budzi zatem wątpliwości, że Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego

naruszenia prawa karnego materialnego, które miało istotny wpływ na treść

zaskarżonego kasacją wyroku, gdyż wadliwie nie orzekł wobec oskarżonego

obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego, a zatem W. S.

nie poniósł wszystkich konsekwencji prawnych swojego czynu.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części

dotyczącej braku orzeczenia o środku karnym w postaci świadczenia pieniężnego z

art. 43a § 2 k.k. i sprawę w tym tylko zakresie przekazał Sądowi Rejonowemu dla

Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania. W postępowaniu ponownym

Sąd ten uwzględni powyższe zapatrywania.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku.

[J.J.]

[r.g.]

Marek Pietruszyński Dariusz Świecki Małgorzata Wąsek-Wiaderek