Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary 4 lat i 3 miesięcy wobec skazanego A. J.

Na skutek kasacji dwóch obrońców skazanego A. J. od wyroku Sądu

Okręgowego w Płocku z dnia 28 stycznia 2026 r., V Ka 466/25, utrzymującego w

mocy wyrok Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 17 grudnia 2024 r., II K 284/23,

przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Został on uznany za

winnego czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k., za który wymierzono mu

karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 400 stawek dziennych, po 100 zł

każda oraz za winnego czynu z art. 263 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 6

miesięcy pozbawienia wolności, a jako karę łączną – 4 lata i 3 miesiące

pozbawienia wolności.

V KK 283/26

2

W jednej z kasacji – autorstwa adw. A. K. – został zawarty także wniosek o

wstrzymanie wykonania zaskarżonego nią wyroku. Wniosek ten nie został szerzej

uzasadniony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest niezasadny.

Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku

wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą

przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji,

nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed

rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w

zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać

wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa

uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na

skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15

lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025

r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu

odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają

asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku

sądu odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia

2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25).

W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność

uchybień sygnalizowanych w obu kasacjach obrońców skazanego, w tym w kasacji

adw. B. T., który podniósł m.in. zarzut zaistnienia w sprawie bezwzględnej

przyczyny odwoławczej. Wobec tego nie zachodzą wystarczające podstawy do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać

należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego

rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji od prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w Płocku.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]

V KK 283/26

3