Sąd najwyższy

Sąd Okręgowy w Płocku, wyrokiem z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt II K

58/21 uznał:

1. oskarżonego M.J. za winnego:

1. czynu z art. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.n. w zb. z art.

18 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw.

z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w

dacie czynu), za który wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności

oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda

stawka;

V KK 329/26

2

2. czynu z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu

obowiązującym w dacie czynu) za który wymierzył mu karę 2 lat

pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek

dziennych po 100 zł każda;

3. czynu z art. 282 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 § 1

k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 3 lat

pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek

dziennych po 100 zł każda;

następnie zaś, w miejsce orzeczonych kar jednostkowych wymierzył mu kary

łączne 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 300 stawek

dziennych po 100 zł każda; a ponadto

2. oskarżonego D.S. za winnego:

1. czynu z art. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.n. w zb. z art.

18 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw.

z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w

dacie czynu), za który Sąd wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia

wolności oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł

każda stawka;

2. czynu z art. art. 282 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 §

1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu

obowiązującym w dacie czynu), za który wymierzył mu karę 2 lat

pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek

dziennych po 100 zł każda;

następnie zaś, w miejsce orzeczonych kar jednostkowych wymierzył mu kary

łączne 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 300 stawek

dziennych po 100 zł każda; jak również

3. oskarżonego M.S. za winnego:

1. czynu z art. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.n. w zb. z art.

18 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw.

z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w

dacie czynu), za który wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności

V KK 329/26

3

oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 50 zł każda

stawka;

2. czynu z art. art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu

obowiązującym w dacie czynu) za co wymierzył mu karę 2 lat

pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek

dziennych po 50 zł każda stawka;

następnie zaś, w miejsce orzeczonych kar jednostkowych wymierzył mu kary

łączne 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 300 stawek

dziennych po 50 zł każda.

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami obrońców oskarżonych oraz

pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, które okazały się częściowo skuteczne.

Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 12 listopada 2025 r., sygn. akt II AKa

137/25 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. uchylił orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny

orzeczonych wobec oskarżonych;

2. uniewinnił oskarżonego M.J. od czynu przypisanego mu w pkt. II sentencji

wyroku;

3. uniewinnił oskarżonego M.S. od czynu przypisanego mu w pkt. XI sentencji

wyroku;

4. uniewinnił oskarżonego D.S. od czynu przypisanego w pkt.VI sentencji

wyroku;

5. orzeczony solidarnie w pkt. XVII sentencji wyroku od oskarżonych M.J. i D.S.

na rzecz pokrzywdzonego A.P. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej

przestępstwem podwyższył do kwoty 83 000 EURO,

6. uchylił zawarte w pkt. XVI sentencji wyroku rozstrzygnięcie o obowiązku

naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez oskarżonych M.J. i

M.S.;

7. uchylił zawarte w pkt. XVIII sentencji wyroku rozstrzygnięcie dotyczące

zasądzonego zadośćuczynienia od oskarżonego M.S. na rzecz A.P.,

8. uchylił zawarte w pkt. XXI sentencji wyroku rozstrzygnięcie dotyczące

zasądzonego od oskarżonego D.S. przepadku kwoty jako równowartości

korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa.

V KK 329/26

4

Następnie, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. orzekł wobec

oskarżonego M.J. łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy

oraz łączną karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych, ustalając wysokość

jednej stawki dziennej na kwotę 100 zł. W pozostałym zakresie wyrok utrzymano w

mocy.

Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony kasacją obrońcy M.S. oraz

wspólną kasacją obrońcy oskarżonych M.J. i M.S.

Obrońca oskarżonego M.S. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu

naruszenie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP a także art. 433 §

2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k., art. 438 pkt 2, 3 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art.

2 k.p.k. w zw. z art. 9 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 170 § 1

pkt 2 i 3 k.p.k. i art. 424 § pkt 1 k.p.k. Mając na względzie powyższe, skarżący

wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonych M.J. i M.S. także zaskarżył wyrok w całości,

zarzucając mu w ramach 22 zarzutów naruszenie art. 439 §1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z

art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 EKPC, jak

również wielokrotne naruszenie art. 170 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art.

2 § 2 k.p.k., a także naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k.; a ponadto wielokrotne

naruszenie art. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., jak również naruszenie

art. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz art. 170 §

1 pkt 2-5 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., a także

naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz

dwukrotne naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.

Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia Sądu odwoławczego w części dotyczącej uznania

oskarżonych M.J. i D.S. winnymi popełnienia przypisanych im czynów i przekazanie

sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Odpowiedzi na kasacje złożył prokurator, wnosząc o ich oddalenie, ze

względu na oczywistą bezzasadność.

Obie kasacje zawierały także wnioski o wstrzymanie zaskarżonego wyroku.

W ocenie Sądu Najwyższego nie zasługiwały one jednak na uwzględnienie.

V KK 329/26

5

Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymanie wykonania prawomocnego

orzeczenia zaskarżonego kasacją nie jest obowiązkiem Sądu Najwyższego, lecz

jego uprawnieniem. Jako takie stanowi odstępstwo od zasady niezwłocznej

wykonalności prawomocnych wyroków, wynikającej z art. 9 § 2 k.k.w. Sąd

Najwyższy sięga po ten środek rzadko i z dużą rozwagą, traktując ingerencję w

proces wykonawczy jako działanie dopuszczalne tylko w szczególnych sytuacjach.

Głównym argumentem przemawiającym za jego zastosowaniem jest duża szansa

na uwzględnienie kasacji – wynikająca z istnienia istotnych i ewidentnych błędów w

orzeczeniu, dostrzegalnych niejako już na pierwszy rzut oka. W takich sytuacjach

wstrzymanie wykonania kary chroni stronę przed nieodwracalnymi konsekwencjami,

do których mogłoby dojść w wyniku wykonania wyroku obarczonymi wadami.

W niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy, dokonując wstępnej oceny

incydentalnej wniesionych kasacji, nie dopatrzył się szczególnych okoliczności,

które uzasadniałyby wstrzymanie wykonanie zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty

podniesione przez skarżących mają charakter złożony, a ich ocena wymaga

pogłębionej analizy. Na tym etapie nie można jednak uznać, że ich uwzględnienie

jest wysoce prawdopodobne – w stopniu uzasadniającym podjęcie decyzji o

wstrzymaniu wykonania prawomocnego orzeczenia. Argumenty przedstawione w

skardze nie wskazują na takie uchybienia, które już przy wstępnej analizie zarzutów

kasacji uzasadniałyby konieczność niezwłocznego wstrzymania wykonania wyroku,

na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy podkreśla jednocześnie, że

niniejsze postanowienie odnosi się jedynie do kwestii incydentalnej i nie

determinuje sposobu, w jaki Sąd Najwyższy orzeknie w przedmiocie samej kasacji.

Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty, Sąd Najwyższy

postanowił zgodnie z treścią sentencji.

[WB]

[r.g.]

V KK 329/26

6