Skazany za czyn na szkodę małoletniej bez zakazów. SN uchylił wyrok w tej części

V KK 432/25

2

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, wyrokiem z dnia 29 lipca 2025

r., sygn. akt IV K 749/25, uznał oskarżonego D.J. za winnego popełnienia czynu z art.

200 § 1 k.k., za który wymierzył mu karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz

czynu z art. 208 k.k., za który wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone kary

pozbawienia wolności połączył, wymierzając oskarżonemu karę łączną 3 lat

pozbawienia wolności.

Wskazany wyrok uprawomocnił się, bez zaskarżenia, w dniu 6 sierpnia 2025r.

Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając

go w zakresie orzeczenia o karze za czyn z art. 200 § 1 k.k., w części niezawierającej

rozstrzygnięcia o obligatoryjnych środkach karnych z art. 41 § 1a pkt 2 k.k. i z art.

41a § 2 k.k., na niekorzyść oskarżonego D.J. i zarzucając:

„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa

materialnego, a mianowicie z art. 41 § 1a pkt 2 k.k. i art. 41a § 2 k.k., polegające na

zaniechaniu orzeczenia wobec D.J., środków karnych określonych w wymienionych

przepisach w postaci: zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk,

wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z

wychowywaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi oraz zakazu

przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z

określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób, opuszczenia określonego

miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakazu opuszczenia lokalu

zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, do czego Sąd Rejonowy, zgodnie ze

wskazanymi przepisami, był zobowiązany skazując oskarżonego za przestępstwo

przeciwko wolności seksualnej popełnione na szkodę małoletniego, określone w art.

200 § 1 k.k. i orzekając za ten czyn karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania”.

Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej

części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-

Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

V KK 432/25

3

Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Podniesione w kasacji uchybienie, polegające na rażącym i mającym istotny

wpływ na treść orzeczenia naruszeniu przepisów prawa karnego materialnego w

postaci art. 41 § 1a pkt 2 k.k. i art. 41a § 2 k.k., znajduje potwierdzenie w treści

zaskarżonego wyroku, którym nie orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjnych w

tej sprawie środków karnych.

W przedmiotowej sprawie D.J. został skazany za przestępstwo z art. 200 §

1 k.k. Za tego rodzaju występek, zawarty w Rozdziale XXV Kodeksu karnego, a

zatem skierowany przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, popełniony na

szkodę małoletniej, ustawodawca w art. 41 § 1a pkt 2 k.k. przewidział obligatoryjny

środek karny w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk,

wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z

wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas

określony albo dożywotnio.

Sąd Rejonowy miał także obowiązek orzeczenia za ten czyn innego, a

określonego w art. 41a § 2 k.k. środka karnego. Zgodnie z treścią wymienionego

przepisu w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub

obyczajności, sąd orzeka zakaz przebywania w określonych środowiskach lub

miejscach, kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych

osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również

nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,

czyli środki karne określone w art. 39 pkt 2b i 2e k.k. Skoro zatem D.J. został skazany

za czyn z art. 200 § 1 k.k., należący do katalogu przestępstw przeciwko wolności

seksualnej i obyczajności, za który orzeczono karę pozbawienia wolności w

wymiarze 2 lat i 8 miesięcy, to obowiązkiem rozstrzygającego sądu było także

orzeczenie o przynajmniej jednym z wymienionych w art. 41a § 2 k.k. środków

karnych.

Opisane uchybienia niewątpliwie miały rażący i istotny wpływ na treść

wydanego wyroku. Z nieuprawnioną korzyścią dla oskarżonego nie orzeczono

bowiem wobec niego obligatoryjnych środków karnych z art. 41 § 1a pkt 2 k.k. i art.

V KK 432/25

4

41a § 2 k.k., a zatem nie poniósł on wszystkich konsekwencji prawnych swojego

zachowania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia

w Łodzi orzeknie względem D.J. środki karne, o których wyżej mowa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Paweł Wiliński

Jerzy Grubba

Włodzimierz Wróbel

[WB]

[a.ł]

Uzasadnienie zdania odrębnego SSN ... złożonego do WYROK

Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., V KK 432/25