Obrońca skazanego domagał się wstrzymania kary 2 lat i 6 miesięcy, SN odmówił

Wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r. w sprawie V Ka 188/23, Sąd Okręgowy w

Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżony apelacjami wyrok Sądu Rejonowego

Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 1 lipca 2022 r., II K 1752/18, skazujący D.W.

m.in. na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Kasację na korzyść skazanego, zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w

całości, wniósł obrońca, podnosząc szereg zarzutów rażącego naruszenia

przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art.

170 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 41 k.p.k., art. 170 k.p.k.,

art. 193 k.p.k. w zw. z art. 202 k.p.k., art. 170 k.p.k. w zw. z art. 92 w zw. z art. 410

k.p.k., art. 405 k.p.k., art. 399 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., art. 353 § 2 k.p.k.,

art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 79 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k. Nadto podniósł zarzut

obrazy art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 224a k.k.

i art. 91 k.k. oraz art. 12 § 1 k.k. W konkluzji wniósł o uniewinnienie skazanego od

V KK 470/25

2

popełnienia przypisanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku

Sądu Okręgowego oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do

rozpoznania Sądowi Rejonowemu Gdańsk – Południe w Gdańsku w postępowaniu

pierwszoinstancyjnym. Dodatkowo wniósł także o wstrzymanie wykonania

orzeczenia.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia sprowadza się do tego, że jest

ona odstępstwem od reguły z art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się

wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Przyczyną, dla której możliwe jest jej

zastosowanie są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą

wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Stanowisko Sądu

Najwyższego w tym przedmiocie pozostaje niezmienne i utrwalone. Zastosowanie

instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. winno być uzasadnione szczególnymi i

jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że

wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla

skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z

dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22). Tego rodzaju skutki mogą zaistnieć

wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a

tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem

dochodzi do sytuacji, w której skazany odbywałby karę, której z racji na charakter

uchybień dotykających skarżony wyrok, wykonywać nie powinien.

Mimo przekonania autora kasacji, iż waga podniesionych w niej zarzutów

pozwala już „prima facie stwierdzić wysokie prawdopodobieństwo ich zasadności

oraz postawić – w miarę kategoryczną – prognozę co do możliwości” jej

uwzględnienia, Sąd Najwyższy dokonując jej wstępnej kontroli nie znalazł podstaw

do jednoznacznego uznania stawianych zarzutów za oczywiście zasadne.

Podnoszone przez obrońcę okoliczności nie mają w swojej wymowie takiego

charakteru, który jednoznacznie prowadziłby do wniosku, iż wykonanie orzeczonej

wobec skazanego D.W. kary rodziłoby nieodwracalne i zbyt poważne dla niego

następstwa. Jednocześnie pamiętać należy, że przyjęte stanowisko nie przesądza

V KK 470/25

3

o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone

pogłębioną analizą i oceną podniesionych zarzutów.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

SSN Waldemar Płóciennik

[WB}

[r.g.]