Prace w gospodarstwie nie wstrzymały kary dla skazanego za jazdę po alkoholu

W kasacji wywiedzionej w sprawie skazanego A. C. obrońca wniósł o

wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu podniósł, że w

przedmiotowej sprawie spełnione zostały kryteria wstrzymania wykonania wyroku,

które w połączeniu z dozorem Policji będzie wystarczające dla społecznego

oddziaływania. Obrońca zaznaczył, iż A. C. jest pozbawiony wolności od 24 maja

2024 r., a została wymierzona mu kara 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności,

wobec czego oskarżony odbył już 16 miesięcy orzeczonej wobec niego kary

pozbawienia wolności, co stanowi jej znaczną część.

Ponadto zaznaczył, że za wstrzymaniem zaskarżonego wyroku przemawia

konieczność zajęcia się gospodarstwem rolnym, które wymaga prowadzenia

V KK 515/25

2

intensywnych prac jesiennych w szczególności związanych z nawożeniem pól.

Zdaniem obrońcy wykonanie kary pozbawienia wolności w pełnym wymiarze,

w szczególności w kluczowym okresie prac jesiennych, doprowadzi do

nieodwracalnych i niepowetowanych strat materialnych dla skazanego,

uniemożliwiając prowadzenie i utrzymanie gospodarstwa, które stanowi

podstawowe źródło utrzymania skazanego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma

charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w.,

według którego orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Od

dawna przyjmuje się w judykaturze, że korzystanie z rozwiązania przewidzianego w

art. 532 k.p.k. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy charakter zarzutów

kasacyjnych wskazuje na oczywistą ich zasadność.

Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba

stwierdzić, że zawarta w kasacji obrońcy skazanego argumentacja nie jest tego

rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej wadliwości kwestionowanego wyroku

Sądu odwoławczego.

W tej sytuacji, respektując wyrażoną w art. 9 § 1 i 2 k.k.w. zasadę

bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, Sąd Najwyższy orzekł jak

w dyspozytywnej części postanowienia (art. 532 § 1 k.p.k. a contrario).

Na marginesie zaznaczyć wypada, że opisana we wniosku sytuacja osobista

skazanego może uzasadniać jedynie zastosowanie instytucji przerwy w wykonaniu

kary pozbawienia wolności.

[J.J.]

[a.ł]

Andrzej Tomczyk

V KK 515/25

3