SN oddalił kasację prokuratora, uniewinniony M.K. dostanie 1200 zł od Skarbu Państwa

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 18 marca 2025 r.

uniewinniono M.K. od popełnienia zarzucanego czynu z art. 284 § 2 k.k.

V KK 86/26

2

Po rozpoznaniu apelacji prokuratora, wyrokiem Sądu Okręgowego w

Gdańsku z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt V Ka 1308/25, utrzymano w mocy

zaskarżony wyrok.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł prokurator, zaskarżając go

w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucając:

„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa

procesowego, a to art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. polegające na

zaniechaniu przeprowadzenia rzetelnej kontroli odwoławczej zaskarżonego

orzeczenia Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 18 marca 2025 r. poprzez

nienależyte rozważenie zarzutów podniesionych w apelacji prokuratora, co

skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Wejherowie

uniewinniającego M.K. od popełnienia zarzucanego mu czynu”.

W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w

Gdańsku do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację obrońca oskarżonego wniósł o oddalenie kasacji

jako oczywiście bezzasadnej i zasądzenie na rzecz M.K. kosztów zastępstwa

procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.

Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji

rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a

zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że

postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego

naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w

której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK

6/14). Takich rażących wad zaskarżonego orzeczenia nie wykazano we wniesionej

kasacji.

Nie można zgodzić się z postawionym przez prokuratora zarzutem

rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa

V KK 86/26

3

procesowego, a to art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., mającego polegać

na zaniechaniu przeprowadzenia rzetelnej kontroli odwoławczej. Sąd odwoławczy

odniósł się bowiem do zarzutu prokuratora sformułowanego w apelacji, wskazując

powody, dla których nie dostrzegł uchybień w rozstrzygnięciu uniewinniającym

Sądu I instancji i jego argumentacji, a odniesienie się to uznać należy za konkretne,

rzetelne, spełniające standardy kontroli odwoławczej. Nie jest prawdą, że Sąd II

instancji podał powody nieuwzględnienia apelacji „w sposób wysoce ogólnikowy”.

Sąd odwoławczy wskazał na okoliczności, które zostały prawidłowo ocenione przez

Sąd Rejonowy, w tym ustalenia faktyczne, odniósł się do kwestionowanych

wyjaśnień oskarżonego w zakresie zezłomowania przyczepki, zeznań

pokrzywdzonego i świadka, ocenił wszystkie pozostałe zgromadzone dowody, a

także odniósł się do faktu, że podstawą uniewinnienia było przyjęcie zasady z art. 5

§ 2 k.p.k., gdyż dowody nie wykazują w sposób niewątpliwy, że oskarżony popełnił

zarzucany mu czyn. W świetle szczegółowego uzasadnienia Sądu I instancji w tym

zakresie Sąd odwoławczy nie naruszył standardu kontroli, podzielając stanowisko

Sad I instancji, miał bowiem prawo się do niego odwoływać. Kasacja nie dostarcza

innych argumentów niż próba ponownego przedstawienia punktu widzenia

oskarżyciela publicznego, nie wykazuje naruszenia kontroli odwoławczej i jej

rzetelności, błędów w ocenie dowodów i naruszenia art. 7 k.p.k.

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie

zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 k.p.k. bezwzględnych

przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535

§ 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu złożonej kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z

regułą, o której mowa w art. 636 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.

Na wniosek zgłoszony w odpowiedzi na kasację zasądzono na rzecz M.K.

1200 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy i prowadzoną

przez niego obroną w postępowaniu kasacyjnym, mając na uwadze § 11 ust. 2 pkt

6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w

sprawie opłat za czynności adwokackie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

V KK 86/26

4

[WB]

[a.ł]