Kasacja w sprawie przywozu 27 kg marihuany oddalona. Obrońca kwestionował ocenę dowodów

J. D. został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 19

marca 2024 r., sygn. akt III K 83/21:

V KK 95/26

2

- na karę roku pozbawienia wolności za to, że „w okresie od 11 września 2018 r. do

12 października 2018 r. w różnych miejscowościach na terenie Polski, w tym Ś. i R.

oraz Hiszpanii, wspólnie z innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie

przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, obejmujących

wewnątrzspólnotowe nabycia oraz przewóz przez terytorium innych państw Unii

Europejskiej a następnie sprzedaż w Polsce znacznych ilości środków

odurzających w postaci marihuany, przy czym jego rola polegała na

zorganizowaniu transakcji oraz zleceniu i kierowaniu odbiorem narkotyków i ich

przewozem do Polski”, tj. za czyn z art. 258 § 1 k.k. (pkt 5 wyroku),

- na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 300 stawek

dziennych po 100 zł każda za to, że „w dniu 25 września 2018 r. w Ś., kierując

wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wykonaniem czynu zabronionego przez

inne osoby, działając wbrew przepisom ustawy w zorganizowanej grupie mającej

na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi, w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia

znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27.757,10

gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, ukrył je w

dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu

ciężarowego, składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. P. wraz z

naczepą marki K. o nr rej. P.1., przemieszczając je przez terytorium Francji,

Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola polegała na

zorganizowaniu transakcji oraz zleceniu i kierowaniu odbiorem narkotyków i ich

przewozem do Polski”, tj. za czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z

dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt 6

wyroku),

- na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 300 stawek

dziennych po 100 zł każda za to, że „w dniu 12 października 2018 r. w Ś., kierując

wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wykonaniem czynu zabronionego przez

inne osoby, działając wbrew przepisom ustawy w zorganizowanej grupie mającej

na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi

osobami oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał

wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci

V KK 95/26

3

marihuany o wadze 27.757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na

terenie Hiszpanii, ukrył je w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej

części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki

D. o nr rej. P. wraz z naczepą marki K. o nr rej. P.1., przemieszczając je przez

terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola

polegała na zorganizowaniu transakcji oraz zleceniu i kierowaniu odbiorem

narkotyków i ich przewozem do Polski”, tj. za czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 55

ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §

1 k.k. (pkt 7 wyroku);

- na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w dniu 11 marca 2020 r. w

miejscowości J., w mieszkaniu przy ul. Z., wbrew przepisom ustawy posiadał co

najmniej 0,04 gram środka odurzającego z grupy IV - N w postaci ziela konopi innej

niż włóknista, tj. za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o

przeciwdziałaniu narkomanii (pkt 8 wyroku).

W pkt 9 wyroku, działając na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2

k.k., Sąd pierwszej instancji połączył wymierzone J. D. kary jednostkowe

pozbawienia wolności, w ich miejsce wymierzając karę łączną 5 lat i 6 miesięcy

pozbawienia wolności (na poczet której w pkt 15 wyroku zaliczył oskarżonemu

okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie) oraz jednostkowe kary

grzywny, w ich miejsce wymierzając karę łączną grzywny w wysokości 300 stawek

dziennych po 100 zł każda.

Ponadto, w pkt 16 wyroku, na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, orzekł od J. D. nawiązkę w kwocie 5 tys. zł,

na rzecz Stowarzyszenia M. Poradnia Profilaktyczno - Konsultacyjna w B., na cele

związane z zapobieganiem i zwalczaniem narkomanii.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez

obrońcę oskarżonego, wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 251/24,

utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji względem J. D. oraz

współoskarżonych.

Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego,

zaskarżając go w całości i zarzucając:

V KK 95/26

4

„I. naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nieznajdujące

uzasadnienia zaaprobowanie przez Sąd II instancji postępowania dowodowego

przeprowadzonego przez Sąd I instancji i przyjęcie za własne ustaleń poczynionych

na etapie postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Bydgoszczy w

sytuacji, gdy Sąd I instancji poczynił dowolną zamiast swobodnej ocenę dowodów

w postaci wyjaśnień oskarżonego A. H. , co skutkowało uznaniem ich za

wiarygodne i mogące stanowić podstawę poczynienia istotnych dla sprawy ustaleń

faktycznych, podczas gdy oskarżony A. H. złożył wyjaśnienia, które są niespójne, w

szczególności w zakresie dotyczącym opisu wizerunku oskarżonego J. D. (jego

zewnętrznego wyglądu), w sytuacji w której oskarżenie oparte zostało wyłącznie na

pomawiających depozycjach oskarżonego A. H. , które wymieniony złożył w

niniejszej sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym, iż oskarżony J.

D. dopuścił się popełnienia czynów zabronionych opisanych w pkt IV-VI aktu

oskarżenia w sytuacji, gdy żaden materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej

sprawie (poza niespójnymi wyjaśnieniami oskarżonego A. H. ) nie determinuje

wniosku o tym, iż oskarżony J. D. dopuścił się popełnienia wyżej wskazanych

czynów zabronionych;

II. naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 7 k.p.k., poprzez nieznajdujące uzasadnienia

zaaprobowanie przez Sąd II instancji postępowania dowodowego

przeprowadzonego przez Sąd I instancji i przyjęcie za własne ustaleń poczynionych

na etapie postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Bydgoszczy w

sytuacji, gdy Sąd I instancji poczynił dowolną zamiast swobodnej ocenę dowodów

w postaci wyjaśnień oskarżonego J. D. odmawiając im waloru wiarygodności,

podczas gdy wymieniony złożył depozycje, które były logiczne, a przede wszystkim

spójne i korelujące z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, co

skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym, iż oskarżony J. D. dopuścił się

popełnienia czynów zabronionych opisanych w pkt IV-VI aktu oskarżenia w sytuacji,

gdy żaden materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie (poza

niespójnymi wyjaśnieniami oskarżonego A. H. ) nie determinuje wniosku o tym, iż

oskarżony J. D. dopuścił się popełnienia wyżej wskazanych czynów zabronionych.”

V KK 95/26

5

Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania

w postępowaniu odwoławczym.

W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy prokurator wniósł o jej oddalenie

jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, a zatem podlega rozpoznaniu i

oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Podniesione w kasacji zarzuty sprowadzają się do podważania

prawidłowości i rzetelności rozpoznania zarzutów apelacji kwestionujących

dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów z wyjaśnień J. D. oraz

współoskarżonego A. H. .

Zarzuty te nie są zasadne. Sąd odwoławczy ze swoich obowiązków

kontrolnych określonych w art. 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k. w tej sprawie wywiązał się

należycie. Przede wszystkim Sąd ten wszechstronnie i wnikliwie oraz poprawnie

merytorycznie rozważył oba podniesione zarzuty, szczegółowo odnosząc się do

poruszonych w nich kwestii na stronach 11-18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Wywód Sądu ad quem jest spójny i logiczny; nie pozostawia wątpliwości z jakich

względów Sąd Apelacyjny w Gdańsku przyjął za własną kwestionowaną w środku

odwoławczym ocenę dowodów, a przedstawione przez ten Sąd rozumowanie

zasługuje na pełną aprobatę. Już w świetle powyższego trudno zinterpretować

zarzuty kasacyjne inaczej niż jako nieuprawnioną polemikę na etapie kasacyjnym z

ustaleniami faktycznymi, pod pozorem sygnalizacji naruszenia prawa procesowego.

Więcej, taki wniosek wzmacnia redakcja obu zarzutów kasacji, w szczególności zaś

wskazanie skarżącego, że wadliwa ocena wartości dowodowej wyjaśnień

oskarżonego i pomawiającego go współoskarżonego A. H. skutkowała

dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych. Tymczasem, co oczywiste, strona nie

może w postępowaniu kasacyjnym podważać rezultatu dokonanej w sprawie przez

orzekające sądy oceny dowodów oraz dokonanych ustaleń faktycznych; zabrania

tego przepis art. 523 § 1 k.p.k.

Uwagi Sądu odwoławczego przy tym nie uszło, że ocena wyjaśnień

współoskarżonego, który pomawia innego oskarżonego wymaga szczególnej

V KK 95/26

6

ostrożności, toteż jego relacja może być uznana za wiarygodną i miarodajną, jeśli

spełnia określone, wypracowane w orzecznictwie i doktrynie, wymogi. Podobnej,

krytycznej oceny wymagają jednak również wyjaśnienia pomawianego oskarżonego,

który ma oczywisty interes w uniknięciu odpowiedzialności karnej za zarzucone mu

czyny.

W realiach tej sprawy treść relacji obu oskarżonych nie może być

analizowana w izolacji od innych zgromadzonych w sprawie dowodów. Oprócz

wyjaśnień A. H. takimi dowodami były zwłaszcza pozyskane w toku kontroli

operacyjnej nagranie rozmowy J. D. z nieustalonym mężczyzną w dniu 23 listopada

2018 r., z których wynika udział J. D. w przemycie narkotyków na teren Polski, co

potwierdza obciążające go wyjaśnienia współoskarżonego. Wyjaśnienia A. H. są

przy tym w znacznym zakresie zbieżne z depozycjami świadka K K. .

Skarżący przywiązuje nadmierną wagę to faktu współpracy A. H. z organami

ścigania jako okoliczności wpływającej na jego wiarygodność. A. H. , na co

zasadnie zwrócił uwagę Sąd Apelacyjny, nie miał bowiem interesu w tym, żeby

kierować fałszywe oskarżenia o współudział w przestępczym procederze akurat na

J. D. , jako że nie przerzucał w ten sposób na niego odpowiedzialności za własne

czyny (pełnili w grupie różne role). Oczywiście, współoskarżony ten mógł liczyć na

złagodzenie kary w zamian za ujawnienie współsprawców, co zresztą ostatecznie

się wydarzyło, ale jedynie pod warunkiem ujawnienia prawdziwych okoliczności,

które podlegały weryfikacji przez organy śledcze.

Jeśli natomiast chodzi o wyjaśnienia skazanego, przeczące udziałowi w

przestępstwach, nie znajdują one poparcia w innych dowodach, a wręcz są z nimi

sprzeczne. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji ocenił je jako niewiarygodne, a

ocenę tę zaaprobował Sąd odwoławczy.

Na uwzględnienie nie zasługuje przy tym stanowisko J.D., przytoczone

również w kasacji, jakoby A. H. wadliwe go rozpoznał, bo nie zapamiętał cech

charakterystycznych jego wyglądu. W rzeczywistości A. H. nie miał najmniejszych

wątpliwości, że to właśnie okazany mu J. D. jest jednym z dwóch mężczyzn,

których poznał za pośrednictwem J. G. , a z którymi współpracował przy przemycie

marihuany. To, że A. H. nie pamiętał u J. D. tatuaży na dolnej powiece,

przypominających delikatny makijaż oka, nie wystarcza, by podważyć

V KK 95/26

7

wiarygodność jego wyjaśnień. Jest przecież faktem oczywistym, iż nie wszystkie

szczegóły dotyczące wyglądu ludzi, rzeczy, miejsc czy sytuacji zapadają

człowiekowi w pamięć z jednakową dokładnością. Tym bardziej, że, jak zauważył

Sąd pierwszej instancji, posiadane przez J. D. tatuaże podkreślające dolną

powiekę, nie rzucają się nadmiernie w oczy.

Reasumując, analiza dowodów zgromadzonych w sprawie prowadzi do

wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił wiarygodność wyjaśnień złożonych

przez J. D. i A. H. . Słusznie też Sąd Apelacyjny zaaprobował tę ocenę, utrzymując

w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy.

Dlatego jako oczywiście bezzasadną należało ocenić wniesioną przez

obrońcę kasację, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[J.J.]

[a.ł]