Sąd Najwyższy nie wszczął z urzędu wznowienia sprawy skazanego z Gdańska

W dniu 3 sierpnia 2026 r. M.K. skierował do Sądu Najwyższego wniosek o

wznowienie z urzędu postępowania karnego w sprawie zakończonej wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 2 stycznia 2019 r., sygn. akt II AKa 331/18,

utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 marca 2018 r.,

sygn. akt IV K 36/17, z uwagi na nieprawidłową obsadę Sądu drugiej instancji, w

którego składzie zasiadał sędzia SO X. Y., delegowany do Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku, powołany na urząd w procedurze z udziałem wadliwie ukształtowanej

Krajowej Rady Sądownictwa, co skutkowało wystąpieniem bezwzględnej przesłanki

odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

V KO 138/26

2

Ze wstępnej kontroli i oceny pisma skazanego pod kątem wystąpienia

przesłanek wskazanych w art. 542 § 3 k.p.k. wynika, że brak jest w tej sprawie

rzeczywistych podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.

Jak wskazano w uchwale trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia

2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7) dla stwierdzenia

nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wymagane jest

wykazanie, że niezależnie od wadliwego powołania, występują konkretne

okoliczności dotyczące danego sędziego, które mogłyby wskazywać na brak jego

niezależności od władzy wykonawczej, w świetle których dochodzi do naruszenia

standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz

art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, brak jest przy tym

podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał

nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą

Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. (chodzi tu o KRS I i II kadencji), nie spełnia

minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest

nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (por. zwłaszcza

uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22). Taka

sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy

otrzymali nominacje w tożsamych warunkach.

Nienależyta obsada sądu może wystąpić wyłącznie wówczas, jeżeli

wadliwość procesu powołania sędziego sądu powszechnego lub wojskowego

prowadzi w konkretnych okolicznościach do naruszenia standardu niezawisłości i

bezstronności, co skarżący musi należycie wykazać albo co musi wynikać z

informacji dostępnych w domenie publicznej. Tymczasem ani z wniosku skazanego,

ani z powszechnie dostępnych w domenie publicznej informacji nie wynika, by

sędzia Sądu Okręgowego X. Y. pozbawiony był przymiotów niezależności i

bezstronności, a co za tym idzie, by Sąd drugiej instancji orzekający z jego

udziałem był nienależycie obsadzony.

Powyższa konkluzja jest zbieżna z rezultatem testów bezstronności i

niezależności sędziego X. Y., przeprowadzonych przez Sąd Najwyższy w sprawach

V KO 138/26

3

zakończonych postanowieniami z dnia 21 października 2025 r., sygn. akt V KK

273/25 oraz z dnia 24 lutego 2026 r., sygn. akt V KK 539/25. Sąd Najwyższy w

niniejszym składzie poczynione w tych postępowaniach ustalenia podziela i uznaje

za własne.

Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzono podstaw do wszczęcia

postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania karnego.

[WB]

[r.g.]