SN nie wszczął z urzędu wznowienia procesu K.M. z udziałem sędzi X.Y.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2026 r. K.M. skierował do Sądu Najwyższego

ponowny wniosek o wznowienie z urzędu postępowania karnego w sprawie

zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2021 r., sygn.

akt II AKa 6/20, utrzymującym w mocy względem K.M. wyrok Sądu Okręgowego w

Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV K 254/16, z uwagi na nieprawidłową

obsadę Sądu drugiej instancji, w którego składzie zasiadała sędzia Sądu

Apelacyjnego X.Y., powołana na urząd w procedurze z udziałem wadliwie

V KO 156/26

2

ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa, co skutkowało wystąpieniem

bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Ze wstępnej kontroli i oceny pisma skazanego pod kątem wystąpienia

przesłanek wskazanych w art. 542 § 3 k.p.k. wynika, że brak jest w tej sprawie

rzeczywistych podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.

Jak wskazano w uchwale trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia

2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7) dla stwierdzenia

nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wymagane jest

wykazanie, że niezależnie od wadliwego powołania, występują konkretne

okoliczności dotyczące danego sędziego, które mogłyby wskazywać na brak jego

niezależności od władzy wykonawczej, w świetle których dochodzi do naruszenia

standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz

art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, brak jest przy tym

podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał

nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą

Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. (chodzi tu o KRS I i II kadencji), nie spełnia

minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest

nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (por. zwłaszcza

uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22). Taka

sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy

otrzymali nominacje w tożsamych warunkach.

Nienależyta obsada sądu może wystąpić wyłącznie wówczas, jeżeli

wadliwość procesu powołania sędziego sądu powszechnego lub wojskowego

prowadzi w konkretnych okolicznościach do naruszenia standardu niezawisłości i

bezstronności, co skarżący musi należycie wykazać albo co musi wynikać z

informacji dostępnych w domenie publicznej. Tymczasem ani z pisma skazanego,

ani z powszechnie dostępnych w domenie publicznej informacji nie wynika, by

sędzia X.Y. pozbawiona była przymiotów niezależności i bezstronności, a co za tym

idzie, by Sąd drugiej instancji orzekający z jej udziałem był nienależycie obsadzony.

V KO 156/26

3

Co więcej, Sąd Najwyższy wielokrotnie już poddawał testowi bezstronności i

niezależności sędzię X.Y. we wcześniej prowadzonych postępowaniach,

każdorazowo z rezultatem pozytywnym (por. m.in. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt V KK 536/23 oraz z dnia 23

lipca 2026 r., sygn. akt V KK 52/26) – w tym w postępowaniach zainicjowanych

przez K.M. o sygn. akt V KO 167/25 oraz o sygn. akt V KO 234/25, zakończonych

wydaniem zarządzeń o stwierdzeniu braku podstaw do wszczęcia przez Sąd

Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu postępowania w tej sprawie. Sąd

Najwyższy w tym składzie oceny i wnioski przedstawione w wyżej wymienionych

postępowaniach podziela.

Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzono podstaw do wszczęcia

postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania karnego.

Pouczenie:

1. Na zarządzenie nie przysługuje zażalenie

2. [WB]